ΣE ΠPΩTO ENIKO «… κι εδώ που είμαι θα ‘ρθεις»

Πενήντα επτά ηλικιωμένοι – διαβάζω στα τηλεγραφήματα – κηδεύτηκαν προ ημερών
στο Παρίσι, παρουσία του Σιράκ και του δημάρχου τής πόλης. Οι δυστυχείς αυτοί,
τα πτώματα των οποίων παρέμεναν αζήτητα στα νεκροτομεία της γαλλικής
πρωτεύουσας, ήταν μόνο μερικοί από τους χιλιάδες ηλικιωμένους που πέθαναν
αβοήθητοι κατά τη διάρκεια του πρόσφατου καύσωνα, σοκάροντας την κοινή γνώμη
και απογυμνώνοντας την ευρωπαϊκή κοινωνία από το λούστρο της.

«Είδατε; Αυτό δεν θα γινόταν ποτέ στην Ελλάδα» άκουσα γύρω μου πολλούς να
λένε, εξυμνώντας την παραδοσιακή συνοχή της ελληνικής οικογένειας και την
αλληλοβοήθεια των μελών της.

Δεν θα διαφωνήσω.

Σκέπτομαι, όμως, εδώ και καιρό ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μπορεί να
συμπαραστέκονται σε αυτούς που κομψά ονομάζουμε «άτομα τρίτης ηλικίας».
Φαίνεται, όμως, αυτοί να μη μετράνε και πολύ για τον ιατρικό μας κόσμο.

«Γιατρέ, η μητέρα μου έχει δύσπνοια όταν περπατάει» είπε στον επώνυμο
Ασκληπιάδα ο καλός συνάδελφος. «Πόσων χρόνων είναι» ρώτησε εκείνος πρώτα απ’
όλα. «Εβδομήντα έξι» η απάντηση. «E, της ηλικίας είναι…» η αδιάφορη – και
εύκολη – «διάγνωση». «Και τι να κάνουμε»; «Τι να κάνεις σε αυτές τις ηλικίες.
Δώσε της κανένα χαπάκι»!

Κι όμως, ο φίλος γεροντολόγος απαυδισμένος από αυτή τη στάση των συναδέλφων
του, μού εξηγούσε τις προάλλες ότι κανένα σύμπτωμα και καμιά ανωμαλία δεν
είναι έτσι απλά «λόγω ηλικίας», αλλά οφείλεται σε συγκεκριμένο λόγο ή πάθηση
που έχει αιτία και πιθανότατα θεραπεία.

Και εδώ βλέπω το σχήμα το οξύμωρο από τη μια, οι επιστήμονες παλεύουν και
κατορθώνουν να προσθέσουν ποσότητα (χρόνια) στη ζωή των ανθρώπων και από την
άλλη απαξιούν να ασχοληθούν με την ποιότητα αυτής της επιπλέον ζωής!

Λίγο περισσότερη ευαισθησία, λοιπόν, λίγη προσοχή, για τις γριούλες και τα
γεροντάκια μας χρειάζεται. Ακόμα κι αν είναι μόνο για να μη νιώθουν
περιφρονημένοι και «τελειωμένοι».

Αλλά και γιατί για καθέναν από εμάς, το γεροντάκι είναι ο «δικός μας
άνθρωπος», όσων χρόνων κι αν είναι.

Και γιατί, τέλος, «εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ‘ρθεις»…