H παράσταση

ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ και από αυτό το στάδιο. Αναπόφευκτα, αφού έτσι γίνεται και
έτσι γινόταν πάντα στις εκλογές. Το στάδιο της κολακείας. H τέχνη του
«γλειψίματος» είναι αρχαία όσο και ο άνθρωπος. Θα αφήσουμε αυτάρεσκα να μας
χαϊδεύουν τα αυτιά, όπως ο αρχαίος δημαγωγός Θεοκρίνης, που έλεγε και ξανάλεγε
στους Αθηναίους πως τους αγαπούσε όσο και τα ίδια τα παιδιά του. Θα χαρούμε
μαζοχιστικά αυτές τις λίγες στιγμές, που έρχονται μονάχα κάθε τέσσερα χρόνια,
τις στιγμές που ξέρουμε πως είναι οι μοναδικές που κρατάμε, έστω και για λίγο,
τον πονηρό πολιτευτή στο χέρι. Θα τον αφήσουμε να μας παραφουσκώνει με
κομπλιμέντα, να μας λέει πόσο είμαστε απαραίτητοι για την πατρίδα και το
μέλλον του έθνους. Θα ηδονιζόμαστε καθώς θα μας λούζει από το μπαλκόνι με
γλυκόλογα, σαν τον Καζανόβα, τον ιδανικό διαφθορέα, που επαινούσε τις όμορφες
για την εξυπνάδα τους και τις έξυπνες για την ομορφιά τους.

… θα ξέρουμε ότι είναι ψέματα

ΘΑ TA KANOYME όλα αυτά. Μολονότι θα ξέρουμε πως δεν είναι παρά ψέματα,
που μονάχα ένας πονηρός πολιτευτής μπορεί να προφέρει τόσο ασύστολα. Μολονότι
θα ξέρουμε πως μετά τις εκλογές θα ξαναγυρίσουμε στη γωνιά μας. Γιατί μπορεί η
κολακεία να είναι υψηλή τέχνη, αλλά η πολιτική είναι ακόμη υψηλότερη. Είναι
δουλειά για υπεύθυνους ανθρώπους και όχι για ανεύθυνες μάζες – αυτές είναι
καλές μονάχα για να γεμίζουν τα τηλεοπτικά πλάνα στις πλατείες. Θα είμαστε το
κοινό, σε μια κακοστημένη παράσταση, στην οποία κόψαμε εισιτήριο για να
εξαπατηθούμε οικειοθελώς.

… όταν πέσει η αυλαία

KAI ΑΦΟΥ χειροκροτήσουμε τους απατεώνες, που επιβιώνουν στα όρια του
δικού τους κυνισμού και της δικής μας αφέλειας, θα πέσει η αυλαία. Ναι, σε
αυτήν την πράξη ο πονηρός πολιτευτής έκανε τα πάντα για να νιώσει ο λαός
πρωταγωνιστής. Για λίγο. H επόμενη πράξη κρατάει πολύ περισσότερο και υπάρχει
ανάγκη μονάχα για κομπάρσους.