Eπέστρεφε αργά…

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ αμήχανη σε μια πόλη αμήχανη. Αναποφάσιστη και μετέωρη, επέστρεψα
σε μια αναποφάσιστη και μετέωρη πόλη. Το «Πριν και το Μετά» – φασιστικά
καθορισμένο για τις υπέρβαρες κυρίες – μοιάζει ασαφές, θολό, αόριστο. Με το
ένα πόδι στο νησί, με το άλλο στη δουλειά. Στο νησί, στο πηλοφόρι, στο μυστρί.
Άβυσσος η ψυχή του αδειούχου. Ύπουλο πράγμα οι διακοπές. Μπαμπέσικο.

ΔΙΑΚΟΠΕΣ. Διακόπτω. Το καθημερινό. Το ίδιο και το ίδιο. Και το ίδιο και
το ίδιο και το ίδιο. Και το ίδιο. Διακόπτω το τίποτα και επιστρέφω στο τίποτα.
Στο τίποτα και το βλέμμα του οδηγού, δίπλα μου, στην καραπηγμένη Κηφισίας.
Οδηγεί και δεν οδηγεί. Βλέπει και δεν βλέπει. Δεν ξέρει. Από πού ξεκίνησε;
Ποια μαύρη μοίρα τον έριξε στη λεωφόρο; Πού καταλήγει; Πού πάει; Στο Ναύπλιο ή
στην πολυεθνική Παράδεισος Αμαρουσίου; Κόλαση ο Παράδεισος αυτή την εποχή.
Πρώτη – δεύτερη, πρώτη – δεύτερη. Θα δείξει. Το αμάξι θα τον πάει από μόνο
του. Αυτό δεν κάνει τόσα χρόνια;

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ ζαλισμένη σε μια πόλη ζαλισμένη. Ποιος χτύπησε το κουδούνι,
ακόμα δεν ακούμπησα τη βαλίτσα στη μοκέτα; Πακέτο; Πακέτο μου φέρανε; Στα καλά
καθούμενα; Κωνσταντίνου και Ελένης είναι;

ΚΑΤΣΕ, για να καταλάβω, η βραδύνους. Κοινωνικό πακέτο; Μπράβο, βρε. H
ώρα η καλή! Ανεβαίνουν οι συντάξεις, κατεβαίνουν τα I.X. Κι εγώ τώρα τι να
κάνω; Να βγω στη σύνταξη που δεν είναι η ώρα μου ή να αγοράσω αυτοκίνητο που
δεν οδηγώ; Μα, στο μυαλό τους με είχανε όταν βάζανε τον φιόγκο στο πακέτο; Με
φωτογραφίζανε; Άσε που σταθεροποιήσανε και την τιμή της σχολικής τσάντας. Πάνω
που λέγαμε να τη βγάλουμε με την περσινή. Κι εδώ γκαντεμιά. Γεια σου ρε Κίμων,
με τα κλαρίνα σου! Τη Δευτέρα πάταξες την αισχροκέρδεια, την Τρίτη ανεβήκαν οι
τιμές.

Αφού σταθεροποίησε την τσάντα το ΠΑΣΟΚ, με το καλό να σταθεροποιήσει και τον
καιρό. Έβγαλα από το σακ βουαγιάζ τα λερωμένα, τα άπλυτα, τα παραπεταμένα και
έβαλα πλυντήριο. Αυτή δεν ήταν μπουγάδα. Ήταν το γιοφύρι της Άρτας. Ολημερίς
τα στέγνωνα, το βράδυ μουσκεύονταν. Με τον καύσωνα άπλωνα, με τις καταιγίδες
μάζευα. Έβγαινε μια τσόντα από ήλιο, άπλωνα φανελάκια. Έπεφτε βροχή, έπεφτε
μπόρα, μάζευα με το λεκανάκι. Αυτά τα ρούχα, έτσι που τα κόβω, Μεγάλη Τρίτη θα
στεγνώσουν. Καθαρά και τσίλικα στο τροπάριο της Κασσιανής.

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ μουδιασμένη σε μια πόλη μουδιασμένη. H δε τηλεόραση κάμπριο:
Χειμερινή αλλά με ανοιχτή την οροφή. Μισό καινούργιο πρόγραμμα, μισό
επαναλήψεις. Αυτιάς και Ρετιρέ. Πάνω κοστούμι, κάτω σώβρακο. Γραβάτα με
μποξεράκι. Σουρεαλισμός. Κάναμε ζάπινγκ με το γιο μου, εδώ, εκεί, παραπέρα,
πάλι στις πολικές αρκούδες καταλήξαμε. Πάει κι έρχεται η πολική, σκύβει,
μυρίζει, ξαναπάει, ξαναέρχεται κι εσύ λες μηχανικά «κούκλες αυτές οι πολικές»
και μετά το γυρίζεις στο Σκούμπι Ντου για να μη σου κόψει φλέβα το δεκάχρονο.

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ. Αμήχανη, αναποφάσιστη, μετέωρη, ζαλισμένη, μουδιασμένη. Με
αυτά τα λαμπρά εφόδια, επιστρέφω κι εδώ: Στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας.
Δειλά. Διστακτικά. Σαν να δοκιμάζω με το πόδι μου τη θάλασσα του Αιγαίου, πριν
βουτήξω στα βαθιά.

Πώς μας διδάσκει ο ποιητής «Επέστρεφε αργά και παίρνε με»;

Καμία σχέση!