Θυμήθηκαν τον OHE

H δύσκολη πραγματικότητα στο Ιράκ έχει αναγκάσει τις ΗΠΑ να αναζητήσουν
έξοδο κινδύνου. Γι’ αυτό καταφεύγουν τώρα στον ΟΗΕ με νέο σχέδιο απόφασης που
δείχνει διάθεση συμβιβασμού· προβλέπει ωστόσο τη διατήρηση του αποκλειστικού
ελέγχου στο Ιράκ από τις ΗΠΑ.
![]() |
|
Σε επιφυλακή. Ο Ιρακινός οδοκαθαριστής μοιάζει να παρακολουθεί κρυφά τον |
Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν, χθες, μία διπλωματική εκστρατεία για να ψηφισθεί από το
Συμβούλιο Ασφαλείας ένα σχέδιο απόφασης, το οποίο θα ενθαρρύνει άλλες χώρες να
συνεισφέρουν στρατεύματα και χρήματα στο Ιράκ. Έγκυροι μελετητές από το
Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών του Λονδίνου, και από το Βασιλικό
Ινστιτούτο του Λονδίνου, σπεύδουν να μιλήσουν για «ταπείνωση» των ΗΠΑ που
οφείλεται στις δυσκολίες που συναντούν στο Ιράκ. Τονίζουν, ωστόσο, ότι το
σχέδιο δεν αποτελεί ουσιαστική υποχώρηση των ΗΠΑ από τη θέση τους να μην
εκχωρήσουν πραγματική εξουσία στον ΟΗΕ.
Το σχέδιο
Πρόκειται για ένα σχέδιο που προβλέπει τη δημιουργία μιας πολυεθνικής δύναμης
στο Ιράκ, εγκεκριμένης από τον ΟΗΕ και υπό αμερικανική ηγεσία. Με το σχέδιο,
όπως ανακοίνωσε χθες ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, οι ΗΠΑ
ζητούν επίσης από το – διορισμένο από την αμερικανική διοίκηση στο Ιράκ –
ιρακινό Κυβερνητικό Συμβούλιο να καθορίσει ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για
διενέργεια εκλογών.
Οι διαβουλεύσεις των ΗΠΑ με τις άλλες χώρες-μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας για
την έγκριση του σχεδίου άρχισαν ήδη από χθες, καθώς ο κ. Πάουελ ανέφερε ότι
έχει ήδη συζητήσει το νέο σχέδιο απόφασης των ΗΠΑ με τον γενικό γραμματέα του
ΟΗΕ Κόφι Ανάν, καθώς και με τους υπουργούς Εξωτερικών της Βρετανίας Τζακ Στρο,
της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν, της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ και της Ρωσίας
Ιγκόρ Ιβανόφ.
Ενδεικτικό των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ στο Ιράκ, τα οποία τις
αναγκάζουν να στραφούν προς τον έως τώρα περιφρονημένο από την κυβέρνηση
Μπους, ΟΗΕ, είναι μία «βάναυσα ειλικρινής» αναφορά που προετοιμάσθηκε για
λογαριασμό του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου. Αυτή η αναφορά επιρρίπτει την
ευθύνη για τη μεταπολεμική κρίση στο Ιράκ στον προγραμματισμό που είχε γίνει
πριν από την εισβολή – προγραμματισμός που κρίθηκε τώρα ανεπαρκής και
βιαστικός.
H απόρρητη έκθεση
Πρόκειται για απόρρητη έκθεση, σημεία της οποίας διέρρευσαν χθες στην
εφημερίδα «Ουάσιγκτον Τάιμς», η οποία αναφέρει ότι οι Αμερικανοί στρατιωτικοί
επικεφαλής ήταν τόσο απασχολημένοι και απορροφημένοι με την προετοιμασία των
πολεμικών τους σχεδίων που δεν άφησαν αρκετό καιρό για να προετοιμάσουν σωστά
την ειρήνη. «Αυτή η αναφορά φανερώνει ότι ο αμερικανικός στρατός κάνει την
αυτοκριτική του», δήλωσε στο Reuters ένας αξιωματούχος του Πενταγώνου που
θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.
Την ίδια ώρα, άλλη έκθεση του Κογκρέσου, που δημοσιεύθηκε χθες, σημειώνει ότι
οι ΗΠΑ δεν θα μπορέσουν να διατηρήσουν επί μακρόν τη δύναμη κατοχής στο Ιράκ
παρά μόνον όταν αποφασίσουν να αυξήσουν την αριθμητική δύναμη του στρατού
τους, όταν θέσουν τέλος σε άλλες αποστολές τους στο εξωτερικό ή όταν
καταργήσουν τον κανονισμό για την εκ περιτροπής στάθμευση των μονάδων σε μία
περιοχή.
H έκθεση σημειώνει επίσης, ότι η διατήρηση μιας δύναμης κατοχής στο Ιράκ θα
κοστίσει στον Αμερικανό φορολογούμενο έως και 12 δισ. δολάρια τον χρόνο. Το
Πεντάγωνο απέφυγε να απαντήσει επί της ουσίας, ανακοινώνοντας, γενικά, πως
είναι αποφασισμένο να συνεχίσει τη συνεργασία του με το Κογκρέσο και τη διεθνή
κοινότητα για να εξασφαλίσει «τις απαραίτητες υποδομές για να εκπληρωθεί η
αποστολή στο Ιράκ».
Αβέβαιο ωστόσο παραμένει κατά πόσον θα ευοδωθούν οι προσπάθειες των ΗΠΑ να
μοιρασθούν μέρος του βάρους που αποτελεί το Ιράκ, με τη διεθνή κοινότητα.
Γιατί, μπορεί η συντριπτική πλειονότητα των Αμερικανών να θέλουν ισχυρό
ευρωπαϊκό εταίρο, αλλά η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων θεωρεί πλέον
ανεπιθύμητη την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ. Αυτό φανερώνει η έρευνα
«Transatlantic Trends 2003», στην οποία συμμετείχαν 8.000 Αμερικανοί και
Ευρωπαίοι (από τη Γαλλία, τη Βρετανία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ολλανδία
και την Πολωνία).
Οι Πολωνοί
Στο Ιράκ, η Πολωνία πήρε επισήμως, χθες, τη σκυτάλη από τους Αμερικανούς
πεζοναύτες για τη διοίκηση μιας πολυεθνικής δύναμης 21 χωρών που ελέγχουν μία
ζώνη κατοχής πέντε επαρχιών, η οποία εκτείνεται από το Κεντρικό Ιράκ έως τη
βρετανική ζώνη κατοχής στο Νότιο Ιράκ.














