Kραυγές από την κόλαση

Τώρα οι εικόνες έχουν και ήχο. H βουβή ταινία αποκτά διαλόγους και η
ανθρώπινη τραγωδία ολοκληρώνεται. Θα ήταν άσκοπο, σχεδόν προσβλητικό, να
προσθέσουμε σχόλια σε αυτές τις τελευταίες κραυγές από τους Διδύμους Πύργους,
όπως αποτυπώνονται στις 2.000 σελίδες που έδωσε τελικά την περασμένη εβδομάδα
στη δημοσιότητα η Λιμενική Αρχή της Νέας Υόρκης, ύστερα από δικαστική διαμάχη
με τους «Νιου Γιορκ Τάιμς» που κράτησε 18 μήνες.

Έκκληση για βοήθεια. Ένας πυροσβέστης φωνάζει τους συναδέλφους του για να αναζητήσουν επιζώντες στα ερείπια των Δίδυμων Πύργων

Πρόκειται για 260 ώρες συνομιλιών που αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς
αποκαλύπτονται λίγες ημέρες πριν συμπληρωθούν δύο χρόνια από την τρομοκρατική
επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στους Δίδυμους Πύργους, όπου βρήκαν τον
θάνατο 2.792 άνθρωποι. Από αυτούς, οι 1.100 επέζησαν από την πρόσκρουση των
αεροπλάνων, αλλά δεν κατάφεραν να βγουν στον δρόμο πριν καταρρεύσουν οι
Πύργοι.

Ημέρα φρίκης. Ένας επιχειρηματίας περνά έξω από τους Δίδυμους Πύργους λίγη ώρα μετά τις επιθέσεις

Ένα ερώτημα μπορεί μόνο να θέσει κανείς διαβάζοντας, σχεδόν ακούγοντας, αυτές
τις σπαρακτικές κραυγές: Ορθώς επικαλέστηκε η αμερικανική εφημερίδα την Πράξη
περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης για να εξασφαλίσει αυτό το ντοκουμέντο, το
οποίο θα εκδώσει εν είδει αφιερώματος την ημέρα της επετείου; Πολλές
οικογένειες των θυμάτων ήταν αντίθετες – στο όνομα του σεβασμού των νεκρών.
Για εκείνες, η δημοσίευση αυτών των κραυγών ήταν μια ακόμη δοκιμασία. Για μας,
μια ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι οι άτυχοι εκείνοι άνθρωποι δεν ζητούσαν ούτε
εκδίκηση ούτε πόλεμο, σταυροφορία ή απόδοση δικαιοσύνης – ζητούσαν μόνο μια
οδό διαφυγής από την κόλαση κι έναν τρόπο να βοηθήσουν τους συναδέλφους τους
να σωθούν και αυτοί.

«Γιε μου, τώρα ο άνδρας του σπιτιού είσαι εσύ…»

«Είμαι παγιδευμένος»

«Εμπρός; Εμπρός; Με ακούτε; Λέγομαι Τόνι Σάββας και βρίσκομαι στον 78ο όροφο.
Είμαι παγιδευμένος σε έναν ανελκυστήρα. Στην πλάτη μου βρέχει νερό και
ασβέστη. Σας παρακαλώ, στείλτε κάποιον να ανοίξει την πόρτα» (ένας επόπτης).

«Νιώθω τη μυρωδιά»

Άνδρας: «Πρέπει να ξέρω αν θα υπάρξει εκκένωση, έγινε μια έκρηξη, δεν ξέρω σε
ποιο κτίριο». Λιμενική Αρχή: «Βγαίνει καπνός από τον Νότιο Πύργο;». «Δεν ξέρω,
αλλά νιώθω τη μυρωδιά. Πρέπει να παραμείνουμε;». «Περίμενε νεώτερη εντολή»
(ένας άνδρας από τον 92ο όροφο, λίγο πριν καταρρεύσει).

«Μας λείπει οξυγόνο»

«Είμαι η Κριστίν, βοηθός του διευθυντή του εστιατορίου “Windows”, στον 106ο
όροφο. Περιμένουμε οδηγίες, έχουμε πολλούς πελάτες εδώ, 75, 100 άτομα».
«Στέλνουμε αστυνομικούς και πυροσβέστες, θα σας απομακρύνουμε το συντομότερο
δυνατό». «Πόσο χρόνο υπολογίζετε ότι θα χρειαστείτε;». «Δεν ξέρω κυρία μου,
τον λιγότερο δυνατό». Ύστερα από λίγα λεπτά: «Καλημέρα, σας τηλεφωνώ και πάλι
από το “Windows”, στον 106ο. H κατάσταση επιδεινώνεται, μας λείπει οξυγόνο,
δεν υπερβάλλω». «Το ξέρω κυρία μου πως δεν υπερβάλλετε. Θα στείλουμε
πυροσβέστες μόλις μπορέσουμε». «Τι να κάνουμε για τον αέρα;». «Κυρία μου, οι
πυροσβέστες…». «Μπορούμε να σπάσουμε ένα παράθυρο;». «Μπορείτε να κάνετε
ό,τι θέλετε…» (μια γυναίκα τηλεφωνεί στην Αστυνομία από το εστιατόριο
«Windows», στον 106ο όροφο, όπου έχασαν τη ζωή τους 79 άτομα).

«Πες μια προσευχή, αδελφέ»

«Πώς πάει;». «Είμαι εξαντλημένος, είναι το λιγότερο που μπορώ να πω». «Τι
συμβαίνει; Κατέρρευσε ο πρώτος πύργος;». «Όχι, ο δεύτερος. Είμαστε εδώ με τους
αστυνομικούς, τα σωστικά συνεργεία, είναι όλοι εδώ». «Ω, Θεέ μου!». «Δεν ξέρω,
όλα είναι… δεν έχουμε τίποτα». «Ω, Θεέ μου!». «Πες μια προσευχή, αδελφέ. Θα
τα πούμε αργότερα» (ο σμηναγός Ντέβλιν, λίγο πριν από την κατάρρευση του
δεύτερου Πύργου).

«Ψυχραιμία!»

«Είμαι στον 28ο, κατεβαίνω». «Διατήρησε την ψυχραιμία σου Άρλεν. Σκέψου τον
Ιησού» (μια γυναίκα, ενώ προσπαθεί να βγει).

«Να κατεβούμε από τη σκάλα;»

«Τι προτείνετε;» ρωτά ο πολιτικός μηχανικός Πάτρικ Χιούι τη Λιμενική Αρχή από
τον 64ο όροφο όπου βρίσκεται, 25 λεπτά μετά την πρόσκρουση του πρώτου
αεροπλάνου. «Κρατήστε την ψυχραιμία σας, μείνετε κοντά στις σκάλες και
περιμένετε την αστυνομία», του απαντούν. Μία ώρα αργότερα, ο Χιούι βρίσκεται
πάντα εκεί, αλλά με πολύ λιγότερο οξυγόνο. Τηλεφωνεί και πάλι στην αστυνομία,
η οποία αυτή τη φορά είναι λιγότερο σίγουρη για το τι πρέπει να κάνει.
«Σκεπτόμαστε να κατεβούμε από τη σκάλα, είναι σωστό;». «Ναι, προσπαθήστε να
βγείτε».

«Πέφτουν από τον ουρανό»

Άνδρας: «Υπάρχουν δεκάδες πτώματα. Ο κόσμος τρέχει να γλιτώσει, είδα έναν να
πηδά από το παράθυρο. Προσπαθώ να τους σταματήσω, αλλά δεν τα καταφέρνω.
Κατάφερα να πάρω δύο από το χέρι, αλλά μου ξέφυγαν». Γυναίκα: «Τι είδατε κύριε
να πηδά από το παράθυρο;». «Ανθρώπους, κορμιά πέφτουν από τον ουρανό» (ένας
εγκλωβισμένος στον Βόρειο Πύργο μιλά τηλεφωνικά με τη Λιμενική Αρχή).

«Είμαι παγιδευμένος στη στέγη»

«Τζον, εσύ; Φωτιά. Καπνός. Είμαι παγιδευμένος στη στέγη». «Ρόκο, πού είσαι;
Στη στέγη;». «Είμαι με τον… Είμαστε στη στέγη. Θα έλθετε σύντομα;». «Δεν
νομίζω. Τώρα μιλώ με ένα άλλο άγημα, προσπαθούμε να βρούμε έναν άλλο τρόπο να
σας προσεγγίσουμε». «Μην τους αφήσετε να ανεβούν, υπάρχει πολύς καπνός».
«Εντάξει, ευχαριστώ».

«Θα βοηθάς τη μαμά, εντάξει;»

«Άντονι, συνέβη κάτι τρομερό σε ένα σωρό άτυχους ανθρώπους. Εκατοντάδες,
Άντονι, εκατοντάδες νεκροί. Άντονι, θα μου κάνεις μια χάρη; Ο μπαμπάς δεν
είναι σπίτι, κι έτσι τώρα ο άνδρας είσαι συ. Θα βοηθάς τη μαμά και θα την
κάνεις ευτυχισμένη, εντάξει;» (ένας αξιωματικός της Λιμενικής Αρχής, μιλώντας
στο τηλέφωνο στον γιο του).