Ο στίβος της ζωής

Εικόνες που θα μας μείνουν από τη γιορτή του αθλητισμού στο Παρίσι:

Οι πολυαθλητές στο προσκήνιο. Είχαμε συνηθίσει να τους αποθεώνουμε
χωρίς σχεδόν να τους βλέπουμε, σε αυτό όμως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα οι
δεκαθλητές και οι επταθλήτριες διεκδίκησαν και κέρδισαν το μερίδιο της δόξας
τους. Κλουφτ και Μπαρμπέρ έδωσαν μία από τις ωραιότερες μονομαχίες και
αντιθέσεις, αθλητικές και ανθρώπινες, των αγώνων. Μπορεί ο Τομ Πάπας να είναι
το αντίθετο του χαρισματικού, νίκησε όμως τους μεγάλους Τσέχους όχι μόνο με το
τεράστιο κορμί του αλλά με την ψυχή του. Και στο τέλος όλοι, γυναίκες και
άνδρες, νικητές και χαμένοι, έκαναν τον γύρο του θριάμβου μαζί, γιατί το
αγώνισμά τους έχει τους δικούς του κώδικες.

Ο κύριος Ντράμοντ στο Παρίσι. Αποκλείστηκε με βάση έναν κανόνα που είχε
πολεμήσει, άρα δεν μπορεί να αγνοούσε. Δεν συγκράτησε την πίκρα του, δεν
σεβάστηκε τους συναθλητές του, διέλυσε με τα καμώματά του μια κούρσα και
εκτροχίασε ένα ολόκληρο πρόγραμμα. Το σίγουρο είναι ότι ο Τζον Ντράμοντ θα
είχε διακόψει νωρίτερα την παράστασή του αν δεν του έδινε τόση ενέργεια ο
φιλοαμερικανισμός και η διαρκής ετοιμότητα για εξέγερση και φασαρία των Γάλλων
φιλάθλων.

H επιβράβευση της τεμπελιάς. Προέρχεται από μία χώρα που θα γέμιζε μετά
βίας το μισό Σταντ ντε Φρανς. Προπονείται όποτε του κάνει κέφι, δεν κάνει
καθόλου βάρη και η αγαπημένη του ασχολία είναι να παίρνει τον γιο του από το
σχολείο. Ο Κιμ Κόλινς έχει φάτσα που δεν γεμίζει το μάτι στον άγριο κόσμο των
σπρίντερς, κορμί που μοιάζει περισσότερο με άλτη, ψηλές μαύρες κάλτσες αντί
για χρυσά παπούτσια με το όνομά του. Κέρδισε όλους τους μποντιμπιλντεράδες των
εκατό μέτρων επειδή είναι γρήγορος και επειδή ο αθλητισμός είναι καμιά φορά
και χαρά.

H σημαία του Κατάρ. Ο Κενυάτης Στίβεν Τσερόνο άλλαξε όνομα και
εθνικότητα για χίλια δολάρια τον μήνα εφ’ όρου ζωής. Τρέχει πια με τα χρώματα
του Κατάρ, στο οποίο ούτε προπονείται ούτε ζει και όπου μάλλον δεν θα πατήσει
το πόδι του. Κέρδισε στα στιπλ τα μέχρι χθες αδέλφια του στον στίβο,
συμπεριλαμβανομένου του αδελφού που του χάρισε η μάνα του. Είναι μισθοφόρος
και όχι μόνο το χαίρεται, αλλά περιφρονεί και όσους δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν
να τον ακολουθήσουν.

Οι Σουηδοί άλτες. Μπορεί το πρόσωπο των αλμάτων να ήταν αναμφισβήτητα η
υπέροχη Κλοέτ, όμως μια ομάδα ψιλόλιγνων Σκανδιναβών με ανοιχτά πρόσωπα
κέρδισε πολλά μετάλλια διδάσκοντας αγωνιστικό πνεύμα. Είναι όλοι φίλοι,
προπονούνται σε μικρές πόλεις με προπονητές τους οποίους συχνά ερωτεύονται οι
μητέρες τους, διαβάζουν βιβλία και παίζουν μουσική, δεν παίρνουν τον εαυτό
τους πολύ στα σοβαρά. Όντας πρωταθλητές καταφέρνουν να ζουν και να φέρονται ως
άνθρωποι..

Το σπίτι του κρεμασμένου. Μπηχτές για τον Κεντέρη, αναβίωση του
σκοτεινού παρελθόντος για τον Τζερόμ Γιάνγκ (ανεπισήμως), ύποπτες ουσίες για
την Κέλι Γουάιτ. Ο κουρνιαχτός του ντόπινγκ είναι πάνω απ’ όλα απόδειξη ότι
όλοι οι αθλητές είναι ίσοι, αλλά κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους.

Το όπλο του χαμόγελου. Όπως υπάρχουν αθλητές που είναι τόσο μεγάλοι
ώστε να χαμογελούν όταν χάνουν (Έντουαρντς, Γκεμπρεσελασιέ, Κίπκετερ), έτσι
και κάποιοι άλλοι χαμογελούν και παγώνουν τους αντιπάλους τους, επειδή υπάρχει
κάτι μέσα τους πιο δυνατό από τη φυσική τους δύναμη. Δεν παραπονιόμαστε
καθόλου που σ’ αυτήν τη σπάνια κατηγορία ανήκει και η Μιρέλα. Και μας το
θυμίζει, σε παγκόσμια μετάδοση, ξανά και ξανά.