BAΓΓEΛHΣ ΘEOΔΩPOΠOΥΛOΣ «Kάνω θέατρο ως ενεργός πολίτης»

«Για μένα η φρεσκάδα των νέων είναι μία πηγή ανανέωσης», λέει ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

«Στο “Θέατρο της Άνοιξης”, όπου ήμουν για μία οκταετία, όταν ξεκινούσα στο
θέατρο, πολύ έντονα είχε τεθεί εκείνα τα χρόνια το ερώτημα τι σημαίνει
“ομάδα”. Το θέατρο, διαπιστώναμε, είναι μια συλλογική διαδικασία, κι ας το
ξεχνάμε αυτό πολύ συχνά. H προβληματική αυτή τώρα, που έχω φτιάξει τον δικό
μου χώρο, με νέους όρους πια, και που έχω μεγαλώσει, ξαναποκτά μέσα μου νόημα.
Με απασχολεί πάλι η συλλογικότητα. Αλλά και η ιδεολογία. Όχι μόνο ως προς τα
έργα που σκηνοθετώ αλλά και ως προς τις επιλογές που κάνω εδώ μέσα. Θα ήθελα
να συνεχίσουν τόσο τα παιδιά από την Αλβανία, ανεξάρτητα από το αν η δουλειά
τους έχει επιτυχία ή όχι, όσο και οι παραστάσεις για παιδιά στα νοσοκομεία».

Τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών το 1975 και βγήκε «επίσημα» στο
θέατρο το 1978, μετά τη θητεία του στον Στρατό. Τα περισσότερα χρόνια του ως
ηθοποιός τα πέρασε στο «Θέατρο της Άνοιξης». Από το 1991 ο Βαγγέλης
Θεοδωρόπουλος αρχίζει να σκηνοθετεί, «παραμερίζοντας» τον ηθοποιό
Θεοδωρόπουλο. Τον περασμένο χειμώνα μόνο επανήλθε, για να παίξει Τριγκόριν
στον «Γλάρο» του Τσέχωφ που ανέβασε. Δείχνει να το έχει μετανιώσει: «Δεν θα
ξαναπαίξω, αυτοσκηνοθετούμενος τουλάχιστον», μου λέει. «Ήταν λάθος. Εμένα,
τουλάχιστον, δεν μου πάει».

Θα ιδρύσει τη «Νέα Σκηνή Τέχνης», την οποία από το 1997 θα στεγάσει σε
ένα παλιό κτίσμα, απέναντι από του Φιξ, που θα το μεταμορφώσει σε ένα
κομψότατο θεατράκι με τρεις σκηνές – το «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Στα έξι αυτά
χρόνια θα κάνει παραστάσεις περισσότερο και λιγότερο επιτυχημένες αλλά χωρίς
να ξεφύγει από τον δρόμο του ρεπερτορίου. Τον επόμενο χειμώνα επανέρχεται με
ένα «μπαράζ» έξι παραστάσεων – πέντε παραγωγές του και μία συμπαραγωγή: «Ο
υπολοχαγός του Ίνισμορ» του Μάρτιν ΜακΝτόνα και η «Επανασύνδεση» του Ντέιβιντ
Μάμετ, που θα ανεβάσει ο ίδιος, «Οι εμιγκρέδες» του Σλάβομιρ Μρόζεκ, που θα
ανεβάσει ο Αλβανός Λαέρτης Βασιλείου, με Αλβανούς ηθοποιούς και συντελεστές,
σε μια παράσταση που θα παίζεται εναλλάξ στα ελληνικά και στα αλβανικά – μια
πολύ τολμηρή και παρεμβατική πρόταση -, «Νικαράγουα: περιστατικό 315» του
Χουλιάν Εχέα Μαρτίνεθ, που θα σκηνοθετήσει σε χώρο εκτός του θεάτρου – ένα
εγκαταλελειμμένο συνεργείο – η Μάνια Παπαδημητρίου, «Έρως και ψυχή» από τον
Απουλήιο, σε επεξεργασία κειμένου από τον Μιχάλη Κοπιδάκη, τη Μαριλένα
Παπαχριστοφόρου και τη Νικολέττα Γουλή, συμπαραγωγή του «Θεάτρου του Νέου
Κόσμου» με την εταιρεία «Ώρες», ενώ θα συνεχίσει για δεύτερη χρονιά το θέατρο
για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία, ανεβάζοντας το έργο «Τέσσερις
αχτίδες συν μία ή Το μεγάλο μπλουμ του Μπρίλη» των Ρεγγίνας Καπετανάκη –
Βασίλη Ρίσβα.

«Δεν είναι κάτι “ειδικό”, ένα “δώρο” μου», λέει αναφερόμενος στην παράσταση
των «Εμιγκρέδων». «Έχει να κάνει με μια προβληματική δικιά μου για το τι
σημαίνει “κάνουμε θέατρο σ’ αυτόν τον χώρο”, που έχει παραμέτρους
συναισθηματικές αλλά και ιδεολογικές – τι κάνω ως ενεργός πολίτης αυτής της
χώρας μέσα από τη δουλειά μου. Στην ίδια λογική είναι και η παράσταση για
παιδιά που κάνω στα νοσοκομεία και που ο χαρακτήρας της δεν είναι
“φιλανθρωπικός”, και ας την παρέχουμε δωρεάν ενώ όλοι πληρώνονται κανονικά,
και ο “Υπολοχαγός του Ίνισμορ”, και το έργο του Μάμετ. Υπάρχει μια γραμμή στο
ρεπερτόριο, έστω και αν αυτό άλλοτε είναι πιο φανερό, άλλοτε φαίνεται
λιγότερο. Και αυτό συμβαίνει και τα έξι χρόνια που υπάρχει το “Θέατρο του Νέου
Κόσμου”». Νεανικότατος, πανύψηλος, γυμνασμένος, με άριστο χιούμορ, όταν πρέπει
σοβαρεύει.

Τι πρυτανεύει μέσα σας στην επιλογή ενός έργου;

«Κάθε φορά είναι διαφορετικά. Απλώς, σήμερα βλέπω ότι στα έργα που έχω
επιλέξει έως τώρα είτε υπάρχει φανερά είτε τη “σπρώχνει” η σκηνοθεσία μια
ιδεολογική, μια πολιτική θα έλεγα, και ας ακούγεται στις μέρες μας άσχημα η
λέξη “πολιτική”, θέση. Να μιλούν το έργο και η παράσταση για πράγματα δικά
σου, που σε “ακουμπάνε”, που σε αφορούν. Αυτό είναι το βασικό μου κίνητρο. Από
τον “Κοινό λόγο” έως τη “Βρωμιά” και από τις “Τολμηρές πολαρόιντ” έως το
“Περλιμπλίν και Μελίσα”, έστω και αν μιλάει για τον έρωτα.

Όχι στην ισορροπία του τρόμου

Μιλούμε για τον «Υπολοχαγό του Ίνισμορ».

«Έχει τους κινδύνους του το έργο. Είναι μια μαύρη κωμωδία. Αλλά εκείνο που με
ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι ότι πιάνει το θέμα της τρομοκρατίας, η οποία,
ουσιαστικά, είναι διαστροφή των αξιών. Έπαθα σοκ όταν διάβασα ότι στη δίκη της
17 Νοέμβρη κάποιοι μάρτυρες υπερασπίσεως – περισσότεροι από ένας – είπαν: “Μα
τι έκανε η 17 Νοέμβρη; Σε είκοσι επτά χρόνια σκότωσε είκοσι επτά ανθρώπους.
Βιομηχανικοί εργάτες έχουν σκοτωθεί τρεις χιλιάδες”. Και λες: “Δηλαδή τι;
Πρέπει να υπάρξει μια ισορροπία τρόμου;”. Μου φάνηκε τρομακτικά επικίνδυνο από
δημοκρατικά χείλη να λέγονται αυτά τα πράγματα. Δεν πιστεύω καθόλου στην
τρομοκρατία. Αλλεργία μου προκαλεί η ιδέα να φτάσουν στην “άλλη όχθη”, μέσω
της βίας, μέσω της δολοφονίας, κάποιοι από τους ανθρώπους που μαζί ξεκινήσαμε
από την Αριστερά με τη σκέψη πώς θα αλλάξουμε τη ζωή στο καλύτερο. Μα οι όροι
με τους οποίους μιλάει η τρομοκρατία είναι απολύτως εξουσιαστικοί! Τελικά, οι
αντιεξουσιαστές δεν είναι υπέρ της δημοκρατίας».