Θα σε δείρω, Tόνι

ΥΠΑΡΧΕΙ κάτι στις «μαύρες λίστες» που μου παγώνει το αίμα. Προσωπικά δεν
θα έβαζα ποτέ την τζίφρα μου κάτω από την ηθική καταδίκη κανενός, ακόμη κι αν
ήταν ο Ιούδας ο Ισκαριώτης. Στην πραγματικότητα αυτό που με κόβει πάνω στο
βιράζ είναι όταν η «ηθική» εκπίπτει σε ακατάσχετη «ηθικολογία». Δεν είμαι ο
Μπαμπινιώτης για να μπορώ με ακρίβεια να ορίσω τη διαφορά των εννοιών ούτε
κανένας Κουφοντίνας να πάρω την υπόθεση πάνω μου… Άνθρωπος είμαι και – πώς
να το πω – μυγιάζομαι. Κι ας χάρηκα που οι Εγγλέζοι έκραζαν τον Τόνι Μπλερ ενώ
αυτός τύλιγε σε μια κόλλα χαρτί την επιτροπή Χάτον. Στο κάτω κάτω, γι’ αυτό
συστήνονται οι επιτροπές. Για να τις τουμπάρουν οι πονηροί και οι καπάτσοι. H
οργή λαού, όμως, και τα μίντια; Είναι δυνατόν να συνοψίζουν τις αντιδράσεις
τους στο ρυθμικό «κάτω ο ψεύτης, κάτω ο λωποδύτης»; Γι’ αυτές τις περιπτώσεις
θα προτιμούσα κάτι πιο κομπλικέ, πιο θεσμικό και ιδεολογικά επεξεργασμένο.
Ένας προτεσταντισμός γλείφει τ’ αυτιά της Ευρώπης ή μήπως με παρέσυρε πάλι ο
Φίλιπ Ροθ;

Όποιοι διάβασαν κιόλας το «Ανθρώπινο στίγμα» συμμερίζονται, υποθέτω, την
ανησυχία μου για την επέλαση ενός ιδιώματος «εσωτερικού χώρου» στον δημόσιο
βίο. Πρώτη πλήρωσε τον λογαριασμό η Αμερική, που για να ξεχάσει τον Κλίντον
της Μόνικα έπεσε στον Μπους της παγκόσμιας φρίκης. Τώρα που έχετε καθαρότερο
μυαλό, πείτε μου ειλικρινά: τι θα υποθέσει για εμάς ο ιστορικός του μέλλοντος,
εάν ο Μπλερ καταγραφεί ως «ψεύτης», ο Κλίντον ως «μουρντάρης» και ο
Μπερλουσκόνι ως «τσαντάκιας»;

EAN επιμείνουμε λίγο ακόμη σ’ αυτήν την πολιτική αργκό, τότε διόλου
απίθανο ακόμη κι αυτός ο Τόνι ο ψευταράκος να την γλιτώσει, τελικά, φθηνότερα.
Με ένα τέτοιο παράπτωμα δεν φτάνεις ούτε ίσαμε το Μονομελές.

ΟΠΩΣ βλέπετε δεν είμαι οπαδός της ατιμωρησίας, αλλά του άμεσου και
παραδειγματικού διαχωρισμού του δημόσιου από το ιδιωτικό λεξικό εννοιών και
όρων. Από αυτής της απόψεως θεωρώ μάλιστα την κυρία Ειρήνη Παπά εντελώς αθώα
για το «ανφέρ» που άναψε τα χθεσινά πρωτοσέλιδα. Δεν φταίει αυτή για τη
δυσάρεστη κατάσταση που δημιουργήθηκε και προσωπικά θα της συνιστούσα να μην
παραιτηθεί από τη φανέλα του στρατιώτη και της Άννας Μαρίας, αφού άλλωστε δεν
δείχνει να καταλαβαίνει. Σάμπως καταλάβαμε κι εμείς από πότε μας προέκυψε σαν
νέο εθνικό σύμβολο; Σ’ εμάς τους «κερατωμένους» μιλάω, που με την ίδια φούρια
που επενδύουμε πάνω σε μια ευσταλή μελαχρινή και ταλαντούχα, με την ίδια και
χειρότερη σκανδαλιζόμαστε από κουμπαριές, «εξωθεσμικά» αλισβερίσια και
μακροχρόνιες «προσωπικές» φιλίες. Δεν ξέραμε. Δεν ρωτάγαμε;