ΓΟYNTI AΛEN «H ζωή είναι δύσκολη όπως… όλα τ’ άλλα»

Ο Γούντι Άλεν ανάμεσα στους νεαρούς πρωταγωνιστές της ταινίας του «Anything else», Κριστίνα Ρίτσι και Τζέισον Μπιγκς

H κωμωδία «Anything else» είναι η πρώτη ταινία της φετινής, 60ής, Μόστρας και
άνοιξε χθες την αυλαία του φεστιβάλ. Ο Αριέλ Σαρόν και ο Ντόναλντ Ράμσφελντ θα
τρίβουν τα χέρια τους με τις δηλώσεις του σκηνοθέτη της, Γούντι Άλεν.

Το κεφάλαιο «Ισραήλ», «Άουσβιτς» και «τρομοκρατία» άρχισε από τα χείλη του
ήρωά του. Ενός 60άρη, τον οποίο υποδύεται ο ίδιος, που είναι συγγραφέας,
καθηγητής και Πυγμαλίων του Τζέισον Μπιγκς. Του νεαρού που έγινε γνωστός για
τα προσόντα του στο ποπ κορν «American pie». Επί λέξει:

«H γενοκτονία των Εβραίων είναι ό,τι χειρότερο συνέβη στην ιστορία της
ανθρωπότητας. Και αν χρειάζεται να τιμωρηθούμε και να εξαφανιστεί ο κόσμος δεν
θα αισθανόμουν την παραμικρή ενοχή».

Δύο ώρες αργότερα – στη συνέντευξη με παρτενέρ τους δύο πρωταγωνιστές του, τον
Τζέισον Μπιγκς και την Κριστίνα Ρίτσι – ξεκαθάρισε τη θέση του: «Ύστερα από
τόσα χρόνια κατηγοριών, επιθέσεων, προσωπικών προσβολών, ο ήρωάς μου,
προκειμένου να αμυνθεί, έγινε παρανοϊκός. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τη
σημερινή κατάσταση στο Ισραήλ. Αντί από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε
αυτή η χώρα να ανοίξουν την αγκαλιά τους, να την υποδεχθούν και να την
αποζημιώσουν, έστω ελάχιστα, για όσα υπέφεραν οι Εβραίοι στα κρεματόρια, τους
συμπεριφέρθηκαν εχθρικά, προσβλητικά και επιθετικά. Έτσι φτάσαμε σήμερα στο
χειρότερο σημείο της συνύπαρξης. Δεν συμφωνώ με την τακτική και των δύο
πλευρών, αλλά πρέπει να πω ότι το Ισραήλ έγινε παρανοϊκό εξαιτίας αυτής της
μακροχρόνιας και συστηματικής πολεμικής».

Το λέτε από την πλευρά των Εβραίων.

«Μα εξακολουθώ και σήμερα να είμαι ο ίδιος. Ένας μικροσκοπικός Εβραίος του
Μανχάταν».

H Νέα Υόρκη όμως δεν είναι ίδια.

«Ίδια ακριβώς. Με τα θέατρα, την τζαζ, το καλό φαί, τους κύκλους των
διανοουμένων, με τον ίδιο ρομαντισμό, ρυθμό, με όλα όσα είχε και πριν από την
11η Σεπτεμβρίου. Μόνο που στον αέρα κυκλοφορεί άφθονη ένταση. Άλλοτε γίνεται
πιο ασφυκτική, όπως με το τελευταίο μπλακ άουτ, άλλοτε υπόγεια και απειλητική.
Ο φόβος της τρομοκρατίας έχει στείλει κάμποσους στην αγκαλιά της τρέλας».

Και οι ηθοποιοί; Είναι αλήθεια πως παίζουν στα «τυφλά»;

«Μα το κάνω για να μην καταστρέψω ό,τι καλό έχουν μέσα τους και έχουν κερδίσει
με το ταλέντο τους. Προσπαθώ να τους αφήνω ανεπηρέαστους. H επαγγελματική μας
σχέση εξαντλείται μέσα σε δύο κουβέντες. Μετά αποτραβιέμαι και τους αφήνω στην
ελευθερία τους. Να αυτοσχεδιάσουν, ακόμα και να αλλάξουν τους διαλόγους. H
καλύτερη συνεισφορά μου στην καθοδήγηση των ηθοποιών είναι να βγαίνω από τη
μέση».

Περίεργη αντίληψη σκηνοθεσίας. Ίσως έτσι εξηγείται το γεγονός ότι όλες οι
σταρ μεταμορφώνονται… σε ωραιότερες.

«Ακριβώς. Για όνομα του Θεού. Θα ήταν έγκλημα αν τσαλάκωνα, έστω και στο
ελάχιστο, τη λάμψη της Κριστίνας. Προσλαμβάνω τις καλύτερες και τις
ωραιότερες, όχι για μένα αλλά για εκείνες».

Την ίδια προσέγγιση έχετε και στη μουσική;

«H χαρά μου είναι, όταν τελειώνουν τα γυρίσματα, να αρχίσω το μοντάζ και να
κάθομαι με τις ώρες στο σπίτι μου και να ακούω εκατοντάδες πανέμορφα άλμπουμ.
Διαθέτω έναν απίστευτο αριθμό εξαιρετικών δίσκων και πολλές φορές δεν ξέρω τι
να πρωτοδιαλέξω. Όμως, σήμερα πιστεύω πως η καλύτερη περίοδος της αμερικανικής
μουσικής ήταν η πεντηκονταετία 1900-1950. Τότε που εμφανίστηκε η πλουσιότερη
γκάμα δημιουργικών συνθετών».

Ο τίτλος «Anything else» παραπέμπει στο… τίποτα;

«Πρόκειται για μεταφορά. Πώς λέμε “η ζωή είναι δύσκολη όπως όλα τα άλλα”; Μια
φράση που αποκαλύπτει την αμηχανία μας, την τεράστια δυσκολία μας να
εξηγήσουμε το μυστήριο και τον Γολγοθά της ζωής. Όσο σοφός και αν είσαι, είναι
αδύνατον να τα περιγράψεις».

Απολαυστικές ατάκες

Οι πιο χαριτωμένες ατάκες – από τις οποίες βρίθει η ταινία του – εκτοξεύονται
διά στόματος του Ντόμπελ (Νόμπελ;), του Εβραίου ήρωά του, τον οποίο υποδύεται
ο ίδιος:

«Σε συμβουλεύω – λέει στον «μαθητή» του – όταν γράφεις να βγάζεις τον αληθινό
σου εαυτό. Αν δεν μπορείς, τότε να κλέβεις από τους άλλους. Όχι από όλους αλλά
από τους καλύτερους».

«Αυνανίζεσαι; Εγώ μια φορά με “είδα” παρέα με δύο μεγάλες σταρ. Τη Μέριλιν
Μονρόε και τη Σοφία Λόρεν. Αν δεν κάνω λάθος, για πρώτη φορά βρέθηκαν μαζί
στην ίδια… σκηνή».

«Με ρωτάνε τι είναι θάνατος, ζωή, σύμπαν, ύπαρξη, ασφυξία. Και τους απαντώ:
Είναι ακριβώς όπως όλα τα άλλα».