ΣE ΠPΩTO ENIKO Σ’ εξήντα χιλιάδες χρόνια ξανά…

Ο Άρης στο περιήλιο, η Γη στο αφήλιο. Οι δυo τους, κοντά. Δυο πλανήτες σε
τροχιές ελλειπτικές, δύο πρόσωπα σε ανέμων φωτιές. Στο σκοτάδι φωτίζονται,
δυναμώνουν οι ψίθυροι στις σιωπές εκλιπόντων αστέρων – εκείνη η νύχτα δεν μας
τρομάζει πια.

Στον ουρανό, εκεί προς το νότο και λίγα μεγάλα βήματα ανατολικά, ένα κόκκινο
φως. Κόκκινο της φωτιάς. Πυρ απ’ το αμόνι του κουτσού Ήφαιστου που λάμπει,
λένε, την ημέρα. Πυρ κι απ’ τα όπλα του αντιπαθή, ανίκητου πολέμαρχου που δεν
αρκούν να σβήσουν το πάθος της θεάς, αλλά τσακίζουν δεσμά, αλυσίδες, κλουβιά.
Πυρ, στην καρδιά. Εξήντα χιλιάδες χρόνια μετά. Σ’ εξήντα χιλιάδες χρόνια
ξανά…

H απόσταση μικρή. Σα μιαν ανάσα. Σα μιαν αναπνοή που (μη φοβάσαι!) δεν θα
κοπεί. Κι αν κοπεί, κάπου στο σύμπαν την άκρη θα βρει. Θα φανεί, σε νύχτα
επόμενη, ανέφελη, σοφή. Το δρόμο φωτίζει ένας κόκκινος δίσκος μικρός, με λάμψη
απόκοσμη – αντιληπτή από αισθήσεις γυμνές.

Σε άκρα Υδροχόου, στο ζενίθ τ’ ουρανού, όπου Βέγας, Ντένεμπ κι Αλτάιρ
σχηματίζουν τρίγωνο θερινό, αν κοιτάξεις, θα δεις παγωμένες ακτίνες ζωής να
πέφτουν προς τη Γη. Προς τα εδώ, όπου ο σπόρος που έριξες άνθισε πρόσφατα –
ξαφνικά κι απροσδόκητα. Δώρο ζωής. Μυρίζει χυμούς, ξεχειλίζει καρπούς. Το
λεπτό, φοβισμένο και πράσινο στάχυ που γνώρισες, μεγάλωσε πια. Γεννήματα
σοδειάς κοπιαστικής χρυσαφίζουν στα χωράφια της νιότης σου, τα έρημα, τα
σκληρά, τα ορεινά – εκείνα που άφησες, πολύ πριν τα βρω, αναζητώντας
παπαρούνες και άλικο φως υποσχέσεων.

Ημέρα τέταρτη, πέντε χρόνια μετά. Ο Άρης κοντά. Από τον Ήλιο αντίθετα, μα στην
τροχιά του σιμά. Πενήντα πέντε εκατομμύρια χιλιόμετρα – τόσο κοντά. Δύο κι
εφτά: σύμβολα αριθμητικά ενός Αυγούστου που δεν ξεχνά τη στιγμή που σε άφησα
σε χώμα στεγνό, σε μνήμα κοινό μ’ ένα μωρό – δικό σας μωρό. «Αν δεν πέθαινε
αυτό»… Από τότε θυμάμαι ν’ αχνίζει το φως, σε φωνές, βουητά, σε ιστορίες
θολές. Κι είναι τώρα ψηλά. Με τον Άρη κοντά.