[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H δικαιολογία για το κλείσιμο του παραρτήματος του Οργανισμού Ηνωμένων
Εθνών στην Αθήνα ακούγεται σε κάθε ευκαιρία: «Τα γραφεία του ΟΗΕ δεν
επιτελούσαν και κανένα σπουδαίο έργο. Άρα, γιατί να υπάρχουν; Σε τι
χρειάζονται; πού χρησιμεύουν; Γιατί να κάνουμε διαβήματα, τι νόημα έχει να
κρατήσουμε ανοιχτό τον ΟΗΕ στην Ελλάδα;».

Κι όταν ακούγονται αντιρρήσεις – «μα, η Ελλάδα που βρίσκεται σε μεγάλο
σταυροδρόμι, σ’ αυτήν την τόσο κρίσιμη εποχή για τα Βαλκάνια και τη Μέση
Ανατολή, να μην έχει ένα υποκατάστημα του ΟΗΕ;» – η απάντηση είναι έτοιμη: «Ας
κάνει οικονομία ο ΟΗΕ. Χρειάζονται χρήματα για το έργο του».

H Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου και το ομώνυμο Ίδρυμα Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων συγκέντρωσαν πολλές υπογραφές κάτω από ένα κείμενο για να μην
κλείσουν τα γραφεία, χωρίς μέχρι σήμερα να συγκινηθούν οι «άνθρωποι της
εξουσίας».

«Και πώς να ενδιαφερθεί κανείς;», σχολιάζει πικρόχολα η πρώην πρύτανης του
Παντείου, «αφού στον ίδιο τον ΟΗΕ, κατ’ απαίτηση του Κόλιν Πάουελ, ο γενικός
γραμματέας του σκέπασε με μπλε κουρτίνες τον αντιπολεμικό πίνακα του Πικάσο
“Γκερνίκα” όταν επρόκειτο να συζητηθεί και αποφασισθεί ο πόλεμος στο Ιράκ, για
να μην επηρεασθούν κατά του πολέμου τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας!».
Φυσικά, το πρόβλημα των γραφείων του ΟΗΕ στην Αθήνα δεν αποτελεί και τη
μοναδική μαύρη τρύπα σε θέματα που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής της χώρας
και περνάνε στα ψιλά των MME.

Για παράδειγμα, θα περίμενε κανείς η μεγάλη προσέγγιση που έχει συντελεστεί τα
τελευταία χρόνια με το Ισραήλ και η ανάπτυξη μέχρι και κοινών στρατιωτικών
προγραμμάτων να έχει φέρει σε καλύτερη μοίρα το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της
Ιερουσαλήμ. Αντιθέτως, η ισραηλινή κυβέρνηση, παρά το ότι αξιοποίησε
περιουσιακά στοιχεία (γη) του Πατριαρχείου, συνεχίζει εδώ και δύο χρόνια κατά
προκλητικό τρόπο να μην αναγνωρίζει τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Ειρηναίο,
προκαλώντας με τον τρόπο αυτό απίστευτες δυσκολίες νομικής φύσεως (για το Πατριαρχείο)!