ΣE ΠPΩTO ENIKO Όταν τελειώνουν οι διακοπές…

Αυτό το παραμύθι με τις καλοκαιρινές διακοπές είναι σκέτη μπλόφα. Τα δίνεις
όλα επί 11 μήνες και την τάδε του μηνός, Αύγουστο συνήθως, πρέπει σώνει και
καλά να γυρίσεις τον διακόπτη, να παστωθείς αντηλιακό και να κοκαλώσεις
(κυριολεκτικά) πάνω στην πετσέτα. Εγώ τώρα θα χαλαρώσω – δεν ξέρω αν σας το
είπα – παρεό, βιβλίο, αντηλιακό, άντε και κάνα φρουτάκι για τη λιγούρα, και
ξάαααπλα μέχρι να αρπάξει η πλάτη φωτιά (αυτά περί καρκίνου είναι για πριν από
τις διακοπές). Και οι ημέρες διαδέχονται η μία την άλλη και ενώ αυτή η
βραδύτης και η αποχαύνωση σού φαίνονται στην αρχή ώς και ανθυγιεινά, κάτι οι
ταβερνίτσες, κάτι τα τσιπουράκια, κάτι τα ωραιότατα ηλιοβασιλέματα (τα
καλέσματα, οι ανοιχτές βεράντες κ.λπ. κ.λπ.) ενσταλάζουν στο αίμα σου το
γνωστό… δηλητήριο της αμφιβήστησης για όλα αυτά που προηγούνται των
διακοπών. Στο αποκορύφωμα δε της χαλάρωσης, εκεί που τα αμορτισέρ του
σαράβαλου έχουν προσαρμοστεί πλήρως και χορεύουν πάνω στους χωματόδρομους του
νησιού, εκεί που τα πρωινά αποκτούν την τέλεια γαλάζια απόχρωση του Αιγαίου,
εκεί ακριβώς, βλέπεις στον ορίζοντα να πλησιάζει το καράβι της γραμμής, αυτό
που γράφει στο φουγάρο του (με μεγάλα γράμματα) Τέρμα.

Ναι, αλλά τέρμα σε τι; Γιατί τέρμα; Έχουμε συμβόλαιο με τον Θεό ότι του χρόνου
θα ξαναπάμε στην παραλία; Μήπως μείναμε μετεξεταστέοι και μας περιμένει
διάβασμα; Το πλοίο φεύγει (για μια ακόμη φορά) με τη γνωστή κατεύθυνση κι εσύ,
ως συνήθως, πάνω στην κουπαστή κοιτάζεις τα ηλιοκαμένα σου χέρια να αιωρούνται
σαν κουλά πάνω από το κενό που πριν από λίγο ονόμαζες θάλασσα. Όλα τα γιατί
μαζεμένα – σε πάρτι. Ό,τι έχουν συσσωρεύσει οι υπαρξιακές σου αναζητήσεις από
την εφηβεία μέχρι εκείνη την ώρα κάθεται σαν ογκόλιθος πάνω στο κεφάλι σου λες
και πρέπει οπωσδήποτε να πληρώσεις το τίμημα για το μικρό διάλειμμα, στη
διάρκεια του οποίου τόλμησες να αγγίξεις τη μακαριότητα της πετσέτας. Και το
χειρότερο; Έπεται. Με το που θα βάλεις το κλειδί στην πόρτα, σε περιμένει και
το τελευταίο «κρας τεστ»: της ζυγαριάς.