ΣE ΠPΩTO ENIKO Στο όνομα του εσπρέσο

E, λοιπόν είναι ευκαιρία – αν χρειάζεστε δηλαδή μία ευκαιρία – τώρα με την
ιταλική προεδρία να αποδώσουμε στην ιταλική κουζίνα αυτά που της αξίζουν – και
της αξίζουν πολλά, στους άγριους καιρούς του ωμού ψαριού που ζούμε. Μπορεί από
τα ανοιχτά παράθυρα και τα συστήματα εξαερισμού, εξωτικές μυρωδιές
πολυνησιακών σπεσιαλιτέ ή εκείνο το επίμονο κάρι που βιδώνεται στη μύτη να
υπόσχονται σχεδόν απαγορευμένες απολαύσεις για τον ουρανίσκο, αλλά την ώρα της
κρίσης (και δεν εννοούμε μόνο της πέψης) ένα απλό σάντουιτς τρικολόρ διά
χειρός Μπρούνο – ντομάτα, μοτσαρέλα, αβοκάντο – σβήνει όπως η «σκουάντρα
αντζούρα» τον αντίπαλο από το γήπεδο. Γιατί, μια καλή μακαρονάδα παραμένει
ασυναγώνιστη και ο κάθε Αντόνιο και Λουτσιάνο αποτελούν καταφύγιο για κάθε
πεινασμένο που νιώθει αρνητικά βάιμπς από το πιάτο του και τα ύποπτα πλάσματα
που κρύβονται κάτω από την κίτρινη σάλτσα. Και εντάξει, τη μία φορά θέλεις να
το διακινδυνεύσεις και δεν πεινάς και πολύ, την άλλη όμως; Στο όνομα του
εσπρέσο, ας υπάρχει ένα καλό ιταλικό εστιατόριο πάντα κοντά, που θα φτιάχνει
την πίτσα όπως στη Νάπολη και τον καφέ όπως τον πίνει η Σοφία Λόρεν και δεν θα
σου αραδιάζει 300 διαφορετικές ποικιλίες τής δικής του προτίμησης όχι της
δικής σου, με τη ζάχαρη που λέει το πρόγραμμα όχι εσύ και μπόλικη φιλολογία
από τον κόκο ως το κατακάθι για να σου αποσπάσουν την προσοχή (αν έχεις
καταφέρει να συγκεντρωθείς κάνοντας συνδυασμούς στην παραγγελία για να
πλησιάσεις όσο γίνεται περισσότερο τον καφέ που είχες στο μυαλό σου).
Αξεπέραστη η σκηνή στους «Σοπράνος» όπου ένας απο τα «παιδιά» επεξεργάζεται τα
μηχανήματα του καπουτσίνο και άλλα πολλά σε ένα από τα καφέ-αλυσίδες,
απορώντας τι συνέβη τελικά και πού χάθηκε η «μπάλα». Αν θηριώδεις οικονομικές
δυνάμεις σφυρίζουν σαν τον αφρό στο φλιτζάνι και το μέλλον διαγράφεται έτσι
όπως έπινε τον καφέ του ο Κούπερ στο «Τουίν Πικς», δεν ξέρω ακριβώς, αλλά ξέρω
τι κάνουν σωστά οι Ιταλοί και πώς θέλω εγώ τον καφέ μου.