20 ΕPΩTHΣEIΣ PENA ΛOYIZIΔOY

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Το δισάκι της στον ώμο για τον δρόμο έχει για δεύτερο συνεχόμενο καλοκαίρι
η Ρένια Λουιζίδου, η οποία συμμετέχει στην «Κωμωδία των παρεξηγήσεων» του
Σαίξπηρ που σκηνοθετεί ο Γιώργος Κιμούλης, ενώ από τον Σεπτέμβριο θα
πρωταγωνιστεί στην κωμωδία «Το καφέ της Χαράς» του Antenna. Πιστεύει πως κάθε
ρόλος είναι «στην κόψη του ξυραφιού» απλώς διότι κανένας ρόλος, ακόμα και ο
πιο «εύκολος», δεν εγγυάται σκηνική ασφάλεια.

Ωραία και μοιραία. Ευλογία ή κατάρα για μια γυναίκα;

Είναι ανάλογα με το πώς θα το χειριστεί κανείς. Κατ’ αρχήν δεν είναι κατάρα,
είναι ευλογία, αλλά αν δεν το χειριστείς σωστά μπορεί να είναι και κατάρα.

Ποια η δυσκολία στον ρόλο της Ιουλίας;

Μέσα σε ένα εξωστρεφές κωμικό σύνολο, ο ρόλος της Ιουλίας κινείται σε πιο
ήσυχους και νωχελικούς τόνους και αυτό πρέπει να συμβαίνει χωρίς να γίνεται
υποτονική.

Τι σας γοήτευσε;

Ακριβώς η παραπάνω δυσκολία, αλλά περισσότερο από τον ίδιο τον ρόλο με τράβηξε
η όλη ιδέα της συνεργασίας αυτής με τους συγκεκριμένους συντελεστές.

Ρόλος στην κόψη του ξυραφιού;

Δεν ξέρω κανέναν ρόλο που να μην είναι στην κόψη του ξυραφιού. Κανένας ρόλος
δεν εγγυάται σκηνική ασφάλεια, ακόμα κι όταν δείχνει «εύκολος».

Ένα ακόμη καλοκαίρι σε περιοδεία. Τι γεύση αφήνει η διαρκής κίνηση;

Είναι ένα κράμα κούρασης και χαράς. H περιπλάνηση αυτή μού αρέσει, αφού
άλλωστε ξέρω ότι είναι για περιορισμένο διάστημα.

Ποια είναι η αγωνία του ηθοποιού σε μια περιοδεία;

Μαζί με την αγωνία που ισχύει για κάθε παράσταση, προστίθεται η αγωνία για την
ακουστική του εκάστοτε χώρου.

Και η χαρά;

H επαφή με κοινό ανοιχτό και πιο παρθένο θεατρικά, που εκτιμά πολύ περισσότερο
την άμεση επαφή που δίνει το θέατρο.

Διαπιστώνετε διαφορές στο κοινό, μέσα από τις αντιδράσεις του, από πόλη σε
πόλη;

Και από πόλη σε πόλη, αλλά και από μέρα σε μέρα, ακόμα και παίζοντας στην ίδια
πόλη. Όπως και η παράσταση από μέρα σε μέρα έχει μια άλλη διαδρομή. Είναι η
ίδια, στους κεντρικούς της άξονες, χωρίς να είναι η ίδια.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κοινό μέχρι σήμερα;

Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις αν το κοινό ήταν δύσκολο ή αν η παράσταση είχε μια
δύσκολη μέρα.

Από ποια ηλικία και μετά αξίζει να βλέπει ένα παιδί θέατρο;

Δεν υπάρχει κανόνας. Από τη στιγμή που ένα παιδί μπορεί να παρακολουθήσει τη
διήγηση ενός παραμυθιού μπορεί να έχει και την εμπειρία της θεατρικής
παράστασης. Ούτως ή άλλως, τα παιδιά παίζουν θέατρο πολύ πριν καταλάβουν τι
είναι το θέατρο.

Εσείς προσωπικά τι θέση παίρνετε σε σχέση με το παιδί σας;

Το δικό μου παιδί είδε την πρώτη παιδική παράσταση σε ηλικία δύο ετών. Ο
ενθουσιασμός του μας επιβεβαίωσε ότι ήταν πολύτιμη εμπειρία.

Πώς τα καταφέρνει μια νέα γυναίκα να αναστατώνει ένα ολόκληρο χωριό στη
σειρά «Το καφέ της Χαράς»;

Εύκολα, αφού εκείνη είναι απολύτως σύγχρονη και φυσιολογική, ενώ το χωριό
είναι απολύτως οπισθοδρομικό και ιδιόρρυθμο.

Υπάρχουν θέματα ταμπού στη σημερινή κοινωνία;

Θεωρητικά ζούμε σε απελευθερωμένη ηθικά κοινωνία, αλλά η πράξη και η
καθημερινότητα δείχνουν συχνά το αντίθετο. H ανύπαντρη μητέρα, θέμα που
θίγεται και στη συγκεκριμένη σειρά, είναι ένα καλό παράδειγμα.

Εύκολη υπόθεση η αλλαγή ζωής;

Εξαρτάται από το πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη που υπαγορεύει την αλλαγή.

Για ποιον λόγο θα κάνατε στροφή 180 μοιρών στη δική σας ζωή;

Υποθέτω ότι μόνο κάποιο συνταρακτικό γεγονός μπορεί να σε στρέψει ξαφνικά 180
μοίρες. Συνήθως οι αλλαγές στη ζωή μας γίνονται σταδιακά και το προηγούμενο
στάδιο προετοιμάζει το επόμενο.

Τι χρωστάτε στην τηλεόραση;

Αναγνωρισιμότητα, χρήματα και, κυρίως, τη δυνατότητα να διαχειρίζομαι καλύτερα
τον εαυτό μου στο θέατρο.

Και στο θέατρο;

Πάρα πολλά. Κάνω ακριβώς αυτό που μου αρέσει και θέλω.

H αγωνία σας ως μητέρα;

H υγεία του παιδιού πάνω απ’ όλα και οι απαντήσεις που θεωρεί βέβαιο ότι έχω
να του δώσω. Αλλά εγώ πάλι όχι…

Τι σας θυμώνει;

Πιο πολύ με θυμώνει που πρέπει να κάνουμε τα πάντα σε ρυθμούς απεριόριστα
αγχωτικούς και, όπως λένε στα καλλιστεία, ο ανθρώπινος πόνος και η δυστυχία…

Σε ένα ερημονήσι με ένα μόνον εφόδιο. Ποιο θα ήταν αυτό;

Ένα δορυφορικό τηλέφωνο για να ειδοποιήσω να έρθουν να με πάρουν, μήπως…