ΣE ΠPΩTO ENIKO Nότες καλοκαιριού

Ο ήλιος συνήθως είναι ακόμα ψηλά όταν άγνωστοι μεταξύ μας σμίγουμε σε
καλοκαιρινά ραντεβού. Εκεί στους υπαίθριους χώρους των συναυλιών. Φροντίζουμε
εγκαίρως να εξασφαλίζουμε το μαγικό χαρτάκι της εισόδου. Πολύ θα θέλαμε να
είμαστε κοντά στη σκηνή. Να βλέπουμε τον αγαπημένο μας καλλιτέχνη. Να
τραγουδήσουμε μαζί του κι ας μην είμαστε κατ’ ανάγκην καλλίφωνοι. Ακόμα όμως
και όταν οι πρώτες θέσεις είναι γεμάτες από άλλους, που πήγαν νωρίτερα από
εμάς στον προορισμό τους, η διάθεσή μας δεν χαλάει. Το κέφι παραμένει αμείωτο.
Ούτως ή άλλως, όσοι φθάνουμε ώς εκεί είμαστε αποφασισμένοι να το… ρίξουμε
έξω. Οι μουσικοί έχουν κάνει την εμφάνισή τους και οι πρώτες νότες μάς
ταξιδεύουν. Οι τραγουδιστές που ακολουθούν μας ξεσηκώνουν. Στην αρχή
σιγοψιθυρίζουμε, αφιερώνουμε στη δική μας παρέα τους στίχους του αγαπημένου
μας κομματιού. Και ύστερα από λίγο, παρέα μας είναι και αυτοί που κάθονται στη
διπλανή κερκίδα, στα πιο ψηλά καθίσματα, κάτω από τη σκηνή. Είναι αλήθεια πως
οι καλοκαιρινές συναυλίες έχουν διαφορετικό άρωμα. Διαφορετική γεύση. Αυτές
τις εικόνες θέλω να κρατήσω όταν – σπάνια είναι η αλήθεια – έχω την ευκαιρία
να είμαι εκεί. Μαζί με τους φίλους μου, αλλά και μαζί με όλους εκείνους που
δεν γνωρίζω, αλλά έτυχε να μοιραστώ μία στιγμή κεφιού. Κι ας χαθούμε στα
επόμενα λεπτά ξανά στο πλήθος. Αυτό δεν έχει σημασία. Το μουσικό παραμύθι
είναι που μας ένωσε.

Κι όπως όλα τα παραμύθια, κάποια στιγμή τελειώνει κι αυτό.

Το ξαναζώ όμως όταν ακούω στο ραδιόφωνο, μέσα στην καθημερινότητά μου, τους
ίδιους στίχους. Μέχρι το επόμενο ραντεβού με νότες καλοκαιριού…