[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Από τη Μεταπολίτευση η Αριστερά αλλά και στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της N.Δ.
τα οποία ίδρυσαν κάποιο νέο κόμμα ή διαφοροποιήθηκαν από τις ηγεσίες τους
πρόβαλαν – και σωστά – ως αίτημα την «απλή αναλογική».

Δόθηκαν πολλοί αγώνες, συγκροτήθηκαν επιτροπές, έγιναν… άπειρες συζητήσεις,
κατατέθηκαν σχέδια νόμου…

Όλες αυτές όμως οι προσπάθειες απέτυχαν να κινητοποιήσουν ευρύτερες κοινωνικές
δυνάμεις και ψηφοφόρους. Τις περισσότερες φορές οι «καμπάνιες» των «θιασωτών
της πρότασης για ένα καθαρό και δίκαιο εκλογικό σύστημα έδειχναν ότι
προτάσσουν την απλή αναλογική, είτε για την πολιτική επιβίωσής τους είτε για
να αυγατίσουν την κοινοβουλευτική τους ομάδα…

Λογικά, όλες αυτές οι δυνάμεις θα έπρεπε προβάλλοντας ένα τέτοιο ζήτημα να
έβρισκαν κατανόηση από τον κόσμο. Πρώτον, γιατί δεν υπάρχει δικαιότερο
εκλογικό σύστημα από την απλή αναλογική. Δεύτερον, γιατί αποτελεί μέγιστο ψέμα
αυτό που λέγεται, ότι η απλή αναλογική δεν «βγάζει» σταθερές κυβερνήσεις, λες
και η σταθερότητα και η ποιότητα εξασφαλίζονται από καλπονοθευτικά συστήματα.

Και τρίτον, γιατί ένα πάγιο και καθαρό εκλογικό σύστημα, χωρίς «κόλπα» με δύο
και τρεις ταχύτητες, διπλή κάλπη, σταυρό αλλά και λίστα (κατά περίσταση),
στεριώνει τη δημοκρατία και εξουδετερώνει τους αλαζόνες.

Όμως, ο κόσμος στις εκλογές δεν ψηφίζει… εκλογικό σύστημα. Τον ενδιαφέρει
κυρίως η τσέπη του, οι σπουδές των παιδιών του, η υγεία της οικογένειάς του, η
ειρήνη αλλά και η ασφάλεια της πατρίδας του.

Υπάρχουν κι άλλα ζητήματα, εξίσου – ή και περισσότερο – σοβαρά: η δημοκρατία,
οι ξένες επεμβάσεις, η ανεξαρτησία της χώρας, ένα άλλο, δικαιότερο κοινωνικό
σύστημα.

Μόνο που για να παίξουν ρόλο αυτές οι παράμετροι στη διαμόρφωση του εκλογικού
σώματος, πολύ περισσότερο στη συγκρότηση λαϊκών κινημάτων, χρειάζεται άλλη
πολιτική, ασφαλώς άλλη προσέγγιση και οριστική και αμετάκλητη εγκατάλειψη της
«λογικής»… «κάλλιο πρώτος στο χωριό, παρά δεύτερος στην πόλη».

Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν ο πρωθυπουργός επιλέγει τα «μεγάλα μέσα», το
ψαλίδι και την κορδέλα, που αυτοί δεν διαθέτουν.