Tο κλάμα των παιδιών δεν σταματούσε

Ο πατέρας μου, βιοπαλαιστής ψαράς, με εξηντάχρονη θητεία στη θάλασσα,
επέμενε τις τελευταίες εβδομάδες ότι τα «θαλάσσια ρεύματα κινούνται παράξενα
και θα γίνει σεισμός…». Δεν του δώσαμε σημασία. H Λευκάδα άλλωστε έχει
«φίλο» τον σεισμό.

ΛΕΥΚΑΔΑ

Ζημιές σε παλαιά – κυρίως – κτίρια προκάλεσε ο σεισμός της Πέμπτης. Όμως οι τουρίστες εγκαταλείπουν τη Λευκάδα και από τον φόβο των συνεπειών των μετασεισμών. Ήταν ένα ισχυρό σοκ στους επαγγελματίες του νησιού. Σίγουρα θα χρειαστεί αρκετός χρόνος για να ορθοποδήσουν

Στις 8.20 το πρωί της Πέμπτης, παραμονή της Παναγίας, ο Εγκέλαδος ξαναχτύπησε
τη Λευκάδα με 6,4 Ρίχτερ. Αμέσως ξύπνησαν οι μνήμες. Είχα ακούσει για τους
μεγάλους σεισμούς του 1948 και του 1953. Άλλωστε μαθητής στο Γυμνάσιο θυμάμαι
τις συχνές επισκέψεις του Εγκέλαδου.

Μαζί με την οικογένειά μου κοιμόμασταν στο παλιό, αντισεισμικό σπίτι (μια
ελαφρά κατασκευή της δεκαετίας του ’50), στην παλιά πόλη της Λευκάδας.
Πετάχτηκα έντρομος. «Τα παιδιά, τα παιδιά!», φώναξα δυνατά και έτρεξα στο
διπλανό δωμάτιο. Ο Παναγιώτης και η Μυρτώ έβαλαν τα κλάματα. Ο μικρός
Γιωργάκης, ο ανιψιός μου, μόλις 18 μηνών, δεν μπορούσε να σταματήσει. Ήταν η
πρώτη φορά που ζούσαν μια τέτοια τρομακτική εμπειρία. H δόνηση ήταν μεγάλη. Με
βουητό. Το παλιό ρολόι έπεσε από τον τοίχο. Μαζί του και όλες σχεδόν οι
φωτογραφίες, τα βάζα, οι κορνίζες. Το σπίτι γέμισε ρωγμές. Δυο τοίχοι έπεσαν
από την κρεβατοκάμαρα. Ευτυχώς δεν έπαθε κανείς μας τίποτε. Βεβαιώθηκα ότι
ήταν όλοι καλά, άρπαξα τη φωτογραφική μηχανή και βγήκα στον δρόμο. Ο απέναντι
τοίχος είχε καταρρεύσει, ενώ τα κεραμίδια από τα περισσότερα σπίτια είχαν
γεμίσει τους δρόμους. H Ευγενία Μπόρσα, η γειτόνισσά μας, ήταν ξυπόλητη στον
δρόμο. Καθισμένη, κρατώντας το κεφάλι της είχε ξεσπάσει σε λυγμούς. «Παναγία
μου, βοήθεια, σώσε μας!» φώναζε. Γύρω μας σπασμένα κεραμίδια. Και πανικός. Οι
γονείς βγήκαν στον δρόμο με τα παιδιά τους. Οι συναγερμοί των αυτοκινήτων
χτυπούσαν δαιμονισμένα. Άρχισα να βγάζω φωτογραφίες. Ο ιδρώτας άρχισε να
τρέχει από το μέτωπό μου.

Πανικός. Έτρεξα μέσα σε συντρίμμια σε σπασμένα τζάμια, σε φωνές και
προσπαθούσα να φωτογραφίσω. Όμως, φωτογραφίζεται ο πανικός, ο φόβος; «Αυτός ο
σεισμός ήταν ο πιο ισχυρός μετά το 1953», έλεγε ο Κώστας Περδικάρης. Ωστόσο,
προσθέτει ο κ. Λάκης Μαμαλούκας, εκδότης της εφημερίδας «Λευκάς», ο τελευταίος
πιο ισχυρός σεισμός μεγέθους 7,2 Ρίχτερ έγινε στις 30 Ιουνίου 1948.

Μάλιστα, η Καλομοίρα Κατωπόδη παρατηρεί ότι εάν αυτός σεισμός είχε εκδηλωθεί
σε άλλη πόλη, θα θρηνούσαμε θύματα, αφού η Λευκάδα έχει εντυπωσιακές
αντισεισμικές κατασκευές.

Στην κεντρική αγορά της Λευκάδας σχεδόν όλα τα καταστήματα είχαν μεγάλες
ζημιές. Σπασμένες τζαμαρίες, πεσμένα ράφια. Απόγνωση. Σε πολλά σπίτια οι
υλικές ζημιές ήταν μεγάλες. Πεσμένες σκεπές και τοίχοι, μεγάλες ρωγμές. Στη
Νεάπολη το «σπίτι του Γιώργου Βρεττού» έγειρε, θυμίζοντας τον Πύργο της Πίζας.
Από το νοσοκομείο μεταφέρθηκαν οι ασθενείς στο γειτονικό δημοτικό σχολείο.
Νοσοκόμες, γιατροί και ασθενοφόρα έτρεχαν σαν δαιμονισμένα. H κινητοποίηση από
το EKAB ήταν πράγματι εντυπωσιακή. Δέκα ασθενοφόρα κατέφθασαν από τα Γιάννενα.
Οι βαρύτερα τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων ενώ σε
συναγερμό τέθηκε το νοσοκομείο της Πρέβεζας. Οι τραυματίες έφθασαν τους
δεκαεπτά από τους οποίους οι τέσσερις είναι σοβαρά. Ευτυχώς που δεν υπάρχουν
νεκροί.

Ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης είχε σκεπάσει την περιοχή του Άι-Γιάννη, στα βόρεια
της πόλης. Ήταν από την κατολίσθηση στον Άγιο Νικήτα, στα δυτικά του νησιού.
Τουρίστες αποκλείστηκαν στα Πευκούλια ενώ πολλά αυτοκίνητα είχαν καταπλακωθεί.
Οι παραλίες στο Πόρτο Κατσίκι και στους Εγκρεμνούς υπέστησαν κατολισθήσεις.

Οι ώρες περνούσαν. Φάνηκαν δυο ελικόπτερα. Οι αρμόδιοι του υπουργείου
Εσωτερικών, της Πυροσβεστικής, της Πολιτικής Προστασίας είχαν κινητοποιηθεί.
Πήγα στη γέφυρα, την πλωτή γέφυρα που συνδέει τη Λευκάδα με τη γειτονική
Ακαρνανία. Χιλιάδες τουρίστες εγκατέλειπαν το νησί. Ο σεισμός είχε διαλύσει
τις διακοπές τους. Και μαζί έδωσε ένα πλήγμα στον τουρισμό. Ήταν ένα ισχυρό
σοκ στους επαγγελματίες του νησιού. Και σίγουρα θα χρειαστεί πολύς χρόνος,
αλλά και η βοήθεια του κράτους για να ορθοποδήσουν.

Αργά το απόγευμα της Πέμπτης άρχισε έξω από το Δημαρχείο να μοιράζονται σκηνές
και μπουκάλια με εμφιαλωμένο νερό. H γειτονική εκκλησία, η Παναγία των Ξένων,
κρίθηκε ακατάλληλη και «μεταφέρθηκε» στο γειτονικό πάρκο. H νύχτα προβλεπόταν
εφιαλτική. Με κάθε τρόπο προσπάθησα να καθησυχάσω τα παιδιά μου. Ο φόβος είχε
φωλιάσει μέσα τους. Ο Παναγιώτης, 11 ετών, είχε ακούσει από το σχολείο του για
τον σεισμό και τις προφυλάξεις. H 8χρονη Μυρτώ είχε φοβηθεί περισσότερο απ’
όλους.

Ένα αόρατο χέρι… H γη σειόταν συνέχεια. Λες και το νησί ήταν ένα
άδειο κουτί που κάποιο αόρατο χέρι το κουνούσε αδιάκοπα. Οι μετασεισμοί ήταν
ισχυροί. Προσπάθησα να συγκεντρωθώ. Να πείσω τα παιδιά μου ότι δεν
κινδυνεύουν. Όλη τη νύχτα κοιμηθήκαμε αγκαλιά στο πάτωμα. Εγώ με τα μάτια
καρφωμένα στο ταβάνι και τις σκέψεις κουβάρια. Δεν έκλεισα μάτι. Ευτυχώς που
οι δονήσεις ήταν ασθενείς. Ξημέρωσε της Παναγίας με τη Λευκάδα να προσεύχεται.
Να προσπαθεί να κλείσει τις πληγές που άφησε στο πέρασμά του ο σεισμός. Και ο
πατέρας μου έφυγε για ψάρεμα. Ήμουν σίγουρος ότι πήγε για να «συναντήσει» τα
θαλάσσια ρεύματα…