Yπολογισμοί στον καθρέφτη, κρυφτό στα ασανσέρ

Ο ωραίος Χάουμπενζακ

Κάθε φορά που ο Χάουμπενζακ κοιτάζεται στον καθρέφτη, καταλήγει εντελώς
αντικειμενικά στο ίδιο συμπέρασμα: Είναι ωραίος. Φυσικά μπορεί να επικρίνει
τον εαυτό του για κάποια λεπτομέρεια, εδώ κι εκεί, όπως όλοι οι ωραίοι. Το
πιγούνι θα μπορούσε να είναι κάπως πιο αποφασιστικό και η μύτη ίσως μια ιδέα
πιο καμπυλωτή, αυτά όμως είναι λεπτομέρειες, που θα πρόσεχε μόνο ένας μυημένος
και υπερβολικά αυστηρός παρατηρητής. Για αμερόληπτους εστέτ όπως ο Χάουμπενζακ
θεωρείται ο Χάουμπενζακ ωραίος.

Τώρα βέβαια θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει το επιχείρημα ότι ο Χάουμπενζακ
είναι προκατειλημμένος όσον αφορά στην αξιολόγηση της προσωπικής του ομορφιάς.
Τότε όμως θα τον αδικούσαμε. Ως μάνατζερ και ως (εκ φύσεως) ηγετική
προσωπικότητα έχει προπονηθεί να αξιολογεί καταστάσεις απαλλαγμένος πλήρως από
κάθε υποκειμενισμό. Θα μπορούσε ωστόσο να αντιτείνει κανείς ότι η ομορφιά
είναι από μόνη της μία πολύ υποκειμενική έννοια. Αυτές όμως είναι υπεκφυγές,
τις οποίες συνηθίζουν όσοι δεν είναι πραγματικά ωραίοι, όσοι διαθέτουν
εσωτερική ομορφιά ή είναι απλώς χαριτωμένοι. Δεν είναι τα πάντα θέμα γούστου.
H απόλυτη, η αντικειμενική ομορφιά υπάρχει. Και ο Χάουμπενζακ τη διαθέτει, όσο
κι αν λυπάται γι’ αυτό.

Γιατί η ομορφιά δεν είναι όπως τα άλλα αντικειμενικά προσόντα, τα αγγλικά,
προφορικά και γραπτά, ή ο βαθμός του ταγματάρχη στο γενικό επιτελείο: Για την
επιβεβαίωσή της εξαρτάσαι από άλλους. Το «ωραίος» ως προσόν στο βιογραφικό
ενός διευθυντικού στελέχους θεωρείται ακόμη στους στενόμυαλους κύκλους του
επιχειρηματικού κατεστημένου ως ατόπημα. Το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς
είναι να επισυνάψει μία φωτογραφία που δεν θα αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες.
Ακόμα και τότε όμως επαφίεσαι στην καλή προαίρεση του παρατηρητή, για το αν θα
αναγνωρίσει η όχι την ομορφιά σου. Στην περίπτωση του Χάουμπενζακ δε,
αρνούνται να του την αναγνωρίσουν. Και μάλιστα εδώ και χρόνια.

Παλαιότερα του ήταν αδιάφορο. Τότε οι ωραίοι άντρες είχαν ακόμη να
αντιπαλέψουν την προκατάληψη που είχαν δημιουργήσει στον κόσμο οι άσχημοι
άντρες, ότι οι ωραίοι είναι χαζοί. Σήμερα όμως που είναι επιστημονικά
τεκμηριωμένο ότι οι ωραίοι άντρες κερδίζουν περισσότερα, το όλο θέμα αρχίζει
να τον ενοχλεί. Εδώ και λίγο καιρό παλεύει σιωπηλά, αλλά σθεναρά για τη
δημόσια και τη συνακόλουθη μισθολογική αναγνώριση της προσωπικής του ομορφιάς.
Γιατί υπάρχουν βέβαια και άλλες μέθοδοι από το να περιφέρεσαι και να διαλαλείς
περίτρανα: «Για δέστε τι ωραίος που είμαι!». Την ομορφιά μπορείς να την
τονίσεις και χωρίς λόγια. Με τη γλώσσα του σώματος, με το κατάλληλο στάιλινγκ,
ενεργοποιώντας το κέντρο της όσφρησης. Ο Χάουμπενζακ ξέρει, για παράδειγμα,
ποια γωνία αναδεικνύει καλύτερα το προφίλ του, και συνηθίζει στις συσκέψεις να
προσηλώνει το βλέμμα του πάνω αριστερά σαν να είναι βυθισμένος σε σκέψεις.
Γνωρίζει επίσης ότι τα χέρια του – αν υπήρχε η δυνατότητα μιας επιμέρους
αξιολόγησης – θα ήταν το ωραιότερο στοιχείο στη συνολική του εμφάνιση, κι έτσι
τα εναποθέτει στο τραπέζι σαν πολύτιμα αντικείμενα από την περιουσία ανέμελων
εκατομμυριούχων.

Έχει επίσης συνείδηση της σημασίας της γραβάτας: Είναι το θαυμαστικό που
προσδίδει στην εμφάνισή του την πρέπουσα έμφαση. Είναι το βελάκι για τους
αργόστροφους: «Εδώ ωραίος άντρας». Ο Χάουμπενζακ διαθέτει μεγάλη συλλογή
γραβατών, όλες διαλεγμένες μία – μία με κριτήριο να υπογραμμίζουν την ομορφιά
του και όχι να αποσπούν την προσοχή.

Εδώ και λίγο καιρό χρησιμοποιεί μαζικότερα και το eau de toilette, το οποίο
κραυγάζει: «Για μύρισε πόσο ωραίος είμαι!». Το eau de toilette είναι για τη
μύτη του απέναντι ό,τι είναι ο ίδιος ο Χάουμπενζακ για τα μάτια του. Κι όταν
εκείνος φεύγει, μένει στο χώρο σαν διαρκής υπενθύμιση ενός αντικειμενικά
ωραίου ανθρώπου.

Ο Χάουμπενζακ υπολογίζει τώρα ότι η ομορφιά του θα αναγνωριστεί πριν από τον
επόμενο γύρο αυξήσεων.

Το πρωτοχρονιάτικο ολίσθημα του Στέγκερ

«Ο Ρούτισμαν κάθεται εκεί πέρα».

«Μάλιστα».

«Μην παίρνεις αυτό το βαριεστημένο ύφος. Νόμιζα ότι εξαιτίας του Ρούτισμαν
είμαστε εδώ, κι όχι στου Φρέντι και της Ντόρις, όπως κάθε χρόνο».

«E, ναι».

«Άντε».

«Άντε;».

«Άντε, ας σηκωθούμε να πάμε στο τραπέζι τους να πούμε μια καλησπέρα».

«Τρελάθηκες; Δεν μπορούμε έτσι απλά να πάμε, πώς σου ήρθε αυτή η ιδέα;».

«Μα είπες ότι ο Ρούτισμαν θα γιορτάσει στο “Grand”, κι ότι αυτή είναι η
ευκαιρία να τον πλησιάσεις κάπως σε προσωπικό επίπεδο. Ότι είναι σημαντικό
για σένα».

«Για μας. H καριέρα μου είναι σημαντική και για σένα. Προσπάθησε να είσαι λίγο
συνεργάσιμη».

«Μα είμαι. Σηκώνομαι και πάμε στο τραπέζι του Ρούτισμαν».

«Δε γίνεται. Πρέπει να προκύψει τυχαία».

«Γι’ αυτό δίνουμε μια περιουσία γι’ αυτό το τραπεζάκι, για να προκύψει
τυχαία;».

«Μου προκαλείς νευρικότητα, Εύη».

«Μα όλο το βράδυ είσαι νευρικός. Όλη τη βδομάδα. Είσαι νευρικός απ’ τη στιγμή
που έμαθες ότι ο Ρούτισμαν θα γιορτάσει στο “Grand”».

«Σε παρακαλώ, Εύη».

«Ας χορέψουμε τουλάχιστον».

«Μα τώρα θα φέρουν το γλυκό».

«Νόμιζα ότι δεν μπορείς να φας σορμπέ εξαιτίας των ούλων σου».

«Δεν έχω όρεξη να χορέψω τώρα».

«Μπορούμε πηγαίνοντας προς την πίστα να περάσουμε απ’ το τραπέζι του
Ρούτισμαν. Δήθεν τυχαία».

«Μα πηγαίνοντας προς την πίστα δεν περνάμε απ’ το τραπέζι του Ρούτισμαν».

«E τότε, να μην περάσουμε. Έρχεται το σορμπέ. Καλή όρεξη. Τρώγε προσεκτικά».

«Καλά λοιπόν, ας χορέψουμε».

«Μα νόμιζα, το γλυκό σου… α, έτσι λοιπόν, χορεύει κι ο Ρούτισμαν».

«Αλήθεια;».

«Γι’ αυτό σου ‘ρθε ξαφνικά να χορέψουμε».

«Εύη!».

«Εντάξει, έρχομαι. Πώς το χορεύουν το “Somewhere over the Rainbow”;».

«Αργό φοξ-τροτ. Ή αγγλικό βαλς. Δύο αριστερά, ένα δεξιά. Πού να ξέρω; Έλα
επιτέλους».

«Πρέπει να κάνω κάτι συγκεκριμένο όταν τον πλησιάσεις;».

«Απλώς να συνεχίσεις να χορεύεις εντελώς φυσικά, τα υπόλοιπα ασ’ τα πάνω μου».

«Μόλις κάθισε πάλι».

«Γαμώτο».

«Θα πάμε να καθίσουμε πάλι στο τραπέζι, να χορέψουμε το κομμάτι μέχρι τέλους ή
θα στεκόμαστε εδώ στη μέση της πίστας σαν βρεγμένες γάτες;».

«Πίσω στο τραπέζι».

«N’ ανοίξουμε τη σαμπάνια πριν φτάσει σε θερμοκρασία δωματίου;».

«Άσε όμως τέσσερα ποτήρια για να τσουγκρίσουμε».

«Τέσσερα;».

«Σε περίπτωση που οι Ρούτισμαν πάνω στην αναμπουμπούλα της αλλαγής του χρόνου
έρθουν προς τα δω, δε θέλω να κάθομαι μπροστά σε άδειο μπουκάλι».

II

«Κουρτ;».

«Χχχχ».

«Κουρτ».

«Φφφφφ».

«Κουρτ!».

«ΠΑΡΩΝ!».

«Εγώ είμαι, η Εύη. H γυναίκα σου».

«;».

«Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος!».

«Ει… δ… δια… ση…, αδερ…;».

«Δεν σε καταλαβαίνω».

«Είναι διάσειση, αδελφή;».

«Μεθύσι είναι, Κουρτ. Να, πιες».

«Τι είναι αυτό;».

«Alka-seltzer με πορτοκαλάδα, αυγό και κονιάκ».

«Μπλιαχχ!».

«Συνταγή του Στεφ».

«Δεν ξέρω κανέναν Στεφ».

«Του Στεφ Ρούτισμαν».

«;».

«Του δικού σου του Ρούτισμαν, εξαιτίας του οποίου κάναμε ρεβεγιόν στο “Grand”.
Αντί με τον Φρέντι και την Ντόρις όπως κάθε χρόνο».

«Μίλησες μαζί του;».

«Αν ΜΙΛΗΣΑ μαζί του, λέει; Μαζί κάναμε ρεβεγιόν».

«Κι εγώ;».

«Κι εσύ κατά κάποιον τρόπο».

«Τι εννοείς κατά κάποιον τρόπο;».

«Όταν δεν ήσουν με τους “Azzurri”».

«Τους “Azzurri”;».

«Την ορχήστρα, Κουρτ: “Ciao, ciao, Bambina!”».

«Πες μου ότι τραγούδησα».

«Τραγούδησες».

«Ήταν μπροστά ο Ρούτισμαν;».

«Χόρευε μαζί μου».

«Χόρευες με τον Ρούτισμαν κι εγώ τραγουδούσα;».

«Μάλλον τ’ αντίστροφο».

«Θεέ μου».

«Είναι πολύ συμπαθής».

«Δεν είναι συμπαθής. Είναι εκπρόσωπος του διοικητικού συμβουλίου. Αυτός ήρθε
στο τραπέζι μας;».

«Όχι. Στη μία πήρες ένα μπουκάλι Roederer Cristal παραμάσχαλα και πήγαμε εμείς
στο δικό του».

«Θεέ μου, Θεέ μου. Γιατί δε με εμπόδισες;».

«Γιατί επρόκειτο για την καριέρα σου, έτσι είπες».

«Γι’ αυτό ακριβώς έπρεπε να με είχες εμποδίσει».

«Ήταν όμως αστείο. Ο Στεφ γέλασε πολύ».

«Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου. Και πότε αρχίσαμε να μιλάμε στον ενικό;».

«Εμείς. Όχι εσύ. Εσύ ήσουν πάλι επί σκηνής. “Volare”».

«Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου. Και πότε μας έδωσε τη συνταγή με το
άλκασέλτσερ, την πορτοκαλάδα, το αυγό και το κονιάκ;».

«Σε μένα την έδωσε. Εσύ ήσουν επί σκηνής. “Marina”».

«Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου. Δεν πρόκειται να ξαναπατήσω στο
γραφείο. Ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ πια. Γιατί με ξύπνησες;».

«Νόμιζα ότι σταμάτησες να αναπνέεις».

«Καλά θα ‘ταν».

III

Τη νύχτα της πρώτης προς δευτέρα Ιανουαρίου ο Κουρτ Στέγκερ υποφέρει από
αρρυθμίες. «Για βάλε το χέρι σου εδώ πάνω», λέει στην Εύη, «το νιώθεις; Να
τώρα!».

«Δεν νιώθω τίποτα», χασμουριέται η Εύη.

«Ακριβώς. Σταμάτησε να χτυπά η καρδιά».

«Είναι ψυχολογικό», μουρμουρίζει η Εύη και την ξαναπαίρνει ο ύπνος.

Ψυχολογικό! Σκέφτεται ο Στέγκερ και περιμένει την επόμενη αρρυθμία.

Την επομένη στις δέκα η Εύη τον ξυπνά. «Δεν θα σηκωθείς;».

«Είμαι άρρωστος», ψιθυρίζει ο Στέγκερ.

H Εύη βάζει το χέρι της στο μέτωπό του. «Είναι οι παρενέργειες της Παραμονής.
Αύριο θα ‘σαι πάλι περδίκι».

Μα δεν θέλω να ‘μαι αύριο περδίκι, σκέφτεται ο Στέγκερ και γνέφει με
γενναιότητα.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας η γενική κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται.
Όταν το βράδυ του φέρνει η Εύη ένα ελαφρύ γεύμα στο κρεβάτι, είναι
αποφασισμένος να μην πάει το επομένη στο γραφείο.

Το επόμενο πρωί όμως σηκώνεται από τις έξι φροντίζοντας επίτηδες να μην κάνει
θόρυβο. Όταν φτάνει στην εταιρεία, είναι ακόμη σκοτάδι. Περνά από την
εγκαταλελειμμένη υποδοχή κι ανεβαίνει ως τον όροφό του μες τον μπαγιάτικο,
πέντε ημερών, αέρα του ασανσέρ. Ούτε ψυχή. Πηγαίνει στο γραφείο του, κάθεται
στην καρέκλα κι αρχίζει να προγραμματίζει τα ραντεβού του για τον καινούργιο
χρόνο.

Μετά από λίγο αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι σε θέση να κάνει αυτή τη δουλειά. H
μεταφορά δεδομένων από ένα πολλά υποσχόμενο παρελθόν σε ένα αβέβαιο μέλλον τον
καταθλίβει. Κι όταν μετά από μια ώρα εισβάλλει μέσα ο Τσεχ και ρωτά: «Πώς
μπήκε ο καινούργιος χρόνος;», βρίσκει τον Στέγκερ να σκέπτεται στο παράθυρο
βυθισμένος σε σκέψεις. «E, έτσι κι έτσι, ευχαριστώ», απαντά.

΄Olh τη μέρα ο Στέγκερ ξοδεύει πολλή ενέργεια για να αποφύγει τον Ρούτισμαν.
Γιατί παρά το γεγονός ότι μεταξύ Ρούτισμαν και Στέγκερ δεν υπάρχει ιεραρχικώς
κανένα φυσικό σημείο επαφής και παρά το γεγονός ότι το γραφείο του Ρούτισμαν
βρίσκεται στον όγδοο του κτιρίου A και του Στέγκερ στον τέταρτο του κτιρίου Γ,
συμβαίνει συχνά να εμφανίζεται ο Ρούτισμαν απροειδοποίητα στο Γ.

Ο Στέγκερ αλλάζει τις συνήθειές του. Έρχεται και φεύγει σε απίθανες ώρες, για
την περίπτωση που έχει όντως τραβήξει την προσοχή του Ρούτισμαν (μια ελπίδα,
που τον είχε τελικά οδηγήσει στην μοιραία απόφαση να γιορτάσει την Παραμονή
της Πρωτοχρονιάς στο ίδιο – συμπτωματικά – μέρος με τον Ρούτισμαν).

Όλη την υπόλοιπη εβδομάδα ο Στέγκερ καταφέρνει να αποφύγει μια συνάντηση με
τον Ρούτισμαν. Την επόμενη εβδομάδα χαλαρώνει συνειδητά τα μέτρα ασφαλείας που
παίρνει, γιατί ο χρόνος έχει γιατρέψει κάπως τις πληγές της Παραμονής. Στα
μέσα της εβδομάδας εξετάζει μάλιστα την πιθανότητα η πρωτοχρονιάτικη εμφάνισή
του να μην ήταν τόσο ανάρμοστη, ίσως να ‘ταν μάλιστα και πρωτότυπη. Την
Παρασκευή εκτίθεται συνειδητά δύο φορές στην πιθανότητα μιας συνάντησης, καθώς
αποτολμά αρκετές αναίτιες διαδρομές με το ασανσέρ του κτιρίου A.

Τη Δευτέρα, που ο Ρούτισμαν έχει επιστρέψει από τις παρατεταμένες
χριστουγεννιάτικες διακοπές του, κάποιος του γνέφει συνωμοτικά στο ασανσέρ.

Ο Ρούτισμαν του απαντά κι εκείνος μ’ ένα νεύμα. Τον ξέρω από κάπου αυτόν ή
απλώς δουλεύει εδώ;

INFO

Μάρτιν Ζούτερ, «Business Class», θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Έφη Φαλίδα