Tο Eθνικό και το πείσμα του

Απαράδεκτη! H τακτική του Εθνικού Θεάτρου. H εμμονή, το πείσμα θα ήταν το
σωστότερο – γράφω, ξαναγράφω, τίποτα…. – του Εθνικού Θεάτρου. Να πουλάει
ακόμα – εν έτει 2003 – τα εισιτήρια της Επιδαύρου χωρίς ακριβή αρίθμηση! Το
φαντάζεστε; Να πληρώνει ο άλλος 30 ολόκληρα ευρώ, να κάνει ταξίδι δυόμισι ωρών
ώς την Επίδαυρο, να ταλαιπωρείται πιθανόν από την κυκλοφορία – διότι δεν
έρχονται και όλοι με κότερο ώς το θέατρο -, να ξοδεύει δεν ξέρω πόσα στο
πανάκριβο «Ξενία» – ένα ευρώ, το μπουκαλάκι το νερό… -, και το εισιτήριό του
να γράφει «κερκίδες Γ, Δ, E, Z ή H, Θ, I, K, σειρές 5 έως 18»! Δηλαδή, πάνω
από το μισό θέατρο στη διάθεσή του… Κι όποιος προλάβει, όπου προλάβει. Και
πιο λιανά: για να μην καθήσει στο K18, που είναι μια πολύ, μα πολύ κακή θέση –
πολύ πλάι και πολύ μακριά από την ορχήστρα – ή κάπου εξίσου χάλια, αλλά στο
κέντρο και κοντά, εκεί δηλαδή που θέλει, να πρέπει να κάνει ουρά έξω απ’ το
θέατρο από τις επτάμισι, όταν η παράσταση αρχίζει στις εννιά και δέκα, και να
πρέπει να ορμήσει, πιθανόν διαγκωνιζόμενος, στις οκτώ που «κάνουν πόρτα». Για
να βρει μια θέση της προκοπής. Ή, εν πάση περιπτώσει, της αρεσκείας του.
Απαράδεκτο!