RΟLLΙΝG SΤΟΝΕS Tα «άπλυτα» στη φόρα

1965: Ο Κιθ Ρίτσαρντς κουρδίζει την κιθάρα του – αλλά, κάποιες στιγμές, και
τα… νεύρα των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματοςΟι Rolling Stones δεν
διστάζουν στο – κοινό – αυτοβιογραφικό τους έργο, αποσπάσματα από το οποίο
προδημοσιεύουν οι «Sunday Times», να μιλήσουν για τα ναρκωτικά, τα κορίτσια,
τους καυγάδες τους, τις πιο σκοτεινές τους εποχές, ακόμη και για θανάτους. Για
όλα εκείνα που έφταναν ως απόηχος στα αυτιά μας. H ιστορία, βέβαια, ξεκινά από
πολύ παλιά, όταν τα μετέπειτα «είδωλα» φορούσαν κοντά παντελονάκια.

«Ήμουν πάντα τραγουδιστής», θυμάται ο Μικ Τζάγκερ. «Ένα από εκείνα τα παιδιά
που τους άρεσε να τραγουδούν. Σε μερικά παιδιά αρέσει να είναι στη χορωδία. Σε
άλλα να κοιτιούνται στον καθρέφτη. Εγώ ήμουν στην εκκλησιαστική χορωδία και
μου άρεσε επιπλέον να ακούω τραγουδιστές στο ραδιόφωνο και να τους βλέπω στην
τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Αγαπούσα όλους εκείνους τους πρώτους
τραγουδιστές του ροκ εν ρολ. Δεν με ενδιέφερε ποιοι ήταν και τι έκαναν
ακριβώς, αν και τελικά αποδείχτηκε ότι είχα μια προτίμηση σε αυτούς που ήταν
πραγματικά καλοί, όπως ο Μπάντι Χόλι, ο Έντι Κόχραν, ο Έλβις Πρίσλεϊ και ο
Τσακ Μπέρι. Έφτιαξα μια μπάντα με κάτι φίλους και τα Σαββατόβραδα παίζαμε,
αλλά τύχαινε να τραγουδώ, και με μπάντες που έβρισκα κατά τύχη, τραγούδια του
Τζέρι Λι Λούις ή της κάντρι…».

Κιθ: «Ήμουν τυχερός γιατί προερχόμουν από μουσική οικογένεια. Νόμιζα
ότι όλοι τραγουδούν και παίζουν πιάνο, γιατί η οικογένειά μου αυτό έκανε».
Αργότερα θυμάται ότι γνωρίστηκε με τον Μικ, το 1960, στο τρένο που πήγαινε στο
Ντάρτφορντ, την πόλη όπου γεννήθηκαν, στα βόρεια του Κεντ. Αυτό που τράβηξε
την προσοχή τού Κιθ ήταν η συλλογή σπάνιων δίσκων μπλουζ που κουβαλούσε ο Μικ.

Μέσα σε λίγες ημέρες από τη γνωριμία μας, βρισκόμουν ή εγώ στο σπίτι του ή
εκείνος στο δικό μου. Και με έναν ανεξήγητο τρόπο, από εκείνες τις πρώτες
ώρες, που εγώ ήθελα να μάθω πού βρήκε τους δίσκους, και αργότερα, που τους
ακούγαμε παρέα, συνειδητοποιήσαμε ότι επικοινωνούσαμε ουσιαστικά – πράγμα που
συμβαίνει ακόμη με αυτή την περίεργη μέθοδο που έχουμε και σήμερα. Όταν
πρόκειται για τη μουσική, όταν δουλεύουμε μαζί απλώς συμβαίνει. Δεν ξέρω πώς ή
γιατί. Αυτό το αφήνω στα μυστήρια της αλχημείας».

Παιδική φωτογραφία του Μικ Τζάγκερ, από το βιβλίο «Σύμφωνα με τους Rolling Stones»

Το 1966 οι Rolling Stones έχουν διανύσει ήδη δεκάδες συναυλιακά χιλιόμετρα, η
φήμη τους έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Βρετανίας και τα πρώτα σύννεφα κάνουν
σιγά σιγά την εμφάνισή τους…

Κιθ: «Ήμασταν τόσο εξαντλημένοι που δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε τις
συναυλίες. Επί τρία ή τέσσερα χρόνια δεν είχαμε περισσότερο από 10 ημέρες
διακοπές. Δεν υπήρχε καθόλου χρόνος για μας».

Μικ: «Το πρόγραμμα ήταν κάπως έτσι: περιοδεία, περιοδεία, περιοδεία,
στούντιο, περιοδεία. Χωρίς διακοπή».

Το 1967, οι Rolling Stones αποφάσισαν να μείνουν μερικές ημέρες στο εξοχικό
σπίτι του Κιθ, στο Σάσεξ, για ανάπαυλα και περισυλλογή, η Αστυνομία είχε άλλες
διαθέσεις: ύστερα από την έφοδο και τη σύλληψή τους με την κατηγορία κατοχής
και χρήσης ναρκωτικών το «σκηνικό» ξαφνικά άλλαξε και τα ανήσυχα παιδιά
αναγκάστηκαν να δουν την πραγματικότητα.

Κιθ: «Ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι επρόκειτο για ένα εντελώς
διαφορετικό παιχνίδι και τότε ήταν που σταμάτησε εντελώς η πλάκα. Μεγαλώσαμε ξαφνικά…».

Επιμέλεια: Χάρη Ποντίδα