Nαυπλίου λεωφορείον…

Δεκαπέντε ολόκληρα δρομολόγια κάθε μέρα. Από Αθήνα για Ναύπλιο και αντίστροφα.
Τα ΚΤΕΛ Αργολίδας. Και μπαίνεις στο Ναύπλιο στις τεσσερισήμισι κι αρχίζει το
λεωφορείο τις στάσεις μέσα στην πόλη, πεντακόσια μέτρα απ’ τον σταθμό που
ξεκίνησε (!), εκτελώντας και χρέη αστικού, και άντε κάθε πεντακόσια μέτρα άλλη
στάση, και άντε μπαίνει στο Άργος και αρχίζει να ελίσσεται σε κάτι δρομάκια –
κι αλί μην έχει λαϊκή εκείνη τη μέρα…-, και άντε επιβιβάζει – αποβιβάζει στο
Άργος, και άντε να ξαναβγεί από την πόλη, και άντε στάσεις στα χωριά ώς τον
κόμβο της Νεμέας ώσπου να βγει στην Εθνική, και άντε μπαίνει στην Κόρινθο, και
άντε στάση κι εκεί… Και πάει εφτά να φτάσει στον Κηφισό. Σάββατο Αυγούστου,
ε; Με άδειους τους δρόμους. Και όχι μια απλή καθημερινή που μπορεί να έφτανε
και στις εφτάμισι… Δυόμισι ώρες γεμάτες για 130 χιλιόμετρα – είναι δεν
είναι.

… H Ταλαιπωρία

Και για άγνωστους σε μένα λόγους – κάποια συμφέροντα φαντάζομαι… – από τα
δεκαπέντε δρομολόγια ούτε τρία, ούτε δύο, ούτε καν ένα δεν είναι κατευθείαν
για το τουριστικότατο Ναύπλιο – χωρίς Άργος, και χωρίς Κόρινθο, και χωρίς
χωριά, και από την Εθνική που τους έχουν φτιάξει, απ’ τον πλησιέστερο στο
Ναύπλιο κόμβο του Άργους. Μόνο κάποια, που καταχρηστικά τα χαρακτηρίζουν
«εξπρές», απλώς δεν μπαίνουν στην Κόρινθο… Να μην εξυπηρετούνται, θα μου
πείτε, το Άργος και τα χωριά; Είπα κάτι τέτοιο; Αλλά δεν τους αρκούν δώδεκα,
ας πούμε, απ’ τα δεκαπέντε δρομολόγια; Να μην εξυπηρετηθεί με τα υπόλοιπα τρία
και ο ξένος; Να μην αποφύγει όλη αυτή την ταλαιπωρία; Για να μην μιλήσω για τα
«μούτρα» στα εκδοτήρια εισιτηρίων στον Κηφισό, ούτε για τις στενές θέσεις,
ούτε για τους αγενέστατους μέχρι γαϊδουριάς οδηγούς – ναι, δεν είναι όλοι
έτσι… -, με τα «σκυλιά» να άδουν στα ανοιγμένα με το έτσι θέλω
ραδιοκασετόφωνά τους… Πήγα και γύρισα με λεωφορείο για το Φεστιβάλ Ναυπλίου,
πήγα και για την Επίδαυρο και το γεύτηκα πάλι το «φρούτο»…