ΣE ΠPΩTO ENIKO Kρήτη, αγάπη μου…

Όσα νησιά κι αν γυρίσω, σε όσες χώρες κι αν περιπλανηθώ, δεν βρίσκω πουθενά
άλλο τόπο που να παραβγαίνει μ’ αυτόν στην ψυχή και στην όψη.

Δεν μπορώ να ανακαλύψω άλλον τέτοιο μαγνήτη για την καρδιά και το μυαλό – σαν
αυτή την αρχόντισσα κυρά, που κάθεται περήφανη και αλώβητη πάνω στα γαλάζια
νερά της Μεσογείου χιλιάδες χρόνια τώρα… Οι κορφές των Λευκών Ορέων και του
Ψηλορείτη να σε ανεβάζουν στα ουράνια… Τα κύματα του Κρητικού Πελάγους να
σπάνε στα άγρια βράχια της βόρειας ακτής και η απάνεμη θάλασσα του Λιβυκού να
αποπλανά τις αισθήσεις στα νότια παράλια…

H άσπρη, ροζ και χρυσή άμμος στο Ελαφονήσι, το μοναδικό ηλιοβασίλεμα στα
Φαλάσαρνα, τα φωτισμένα βενετσιάνικα σπίτια στο παλιό λιμάνι στα Χανιά…

H μυρωδιά της ελιάς στο λιοτρίβι και του θυμαριού στους κάμπους, τα πανηγύρια
του Αγίου Μύρωνα, του Προφήτη Ηλία και της Αγια-Μαρίνας, με την αλατισμένη
σαρδέλα και το ψωμί…

H κυπαρισσένια λεβεντιά των παππούδων με τις βράκες και η γλυκύτητα των
γιαγιάδων στα χωριά, σαν τρέχουν να σε τρατάρουν βιαστικά τσικουδιά και
κουλουράκια με γλυκάνισο…

H Μονή Πρεβέλης με τον δικέφαλο αετό να διαλαλεί την ορθοδοξία ώς την Αφρική,
το καμένο Αρκάδι να ορθώνεται παλικαρίσιο…

H δροσιά μες στο Φαράγγι της Σαμαριάς, ο ήλιος που προβάλλει από τη Σούδα και
δύει μεγαλόπρεπα στην Ακαδημία στο Κολυμπάρι, οι ψηλόλιγνοι φοίνικες που
δέρνονται από τα μελτέμια…

H γη του Βενιζέλου, του Καζαντζάκη και του Κατράκη… H ήρεμη μορφή του
Μητροπολίτη Ειρηναίου, που σου επιτρέπει ακόμα να ελπίζεις για τον άνθρωπο…

Οι άνδρες με τη βροντερή φωνή και οι κοπελιές με τα χαμογελαστά μαύρα μάτια.

Το κριθαρένιο παξιμάδι με τις ζαρωμένες μαύρες ελιές και την ώριμη ντομάτα, τα
καλτσουνάκια με τα αγριόχορτα και τη μυζήθρα…

Οι αροκάριες έξω από τα νοικοκυρεμένα σπίτια, τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια και οι
ορτανσίες στις πόρτες…

Ο κρητικός γάμος με τις λύρες να παίζουν δυνατά πεντοζάλη και συρτό, την
προίκα της νύφης να προπορεύεται μοσχομυριστή πάνω σε άλογα και γαϊδούρια, τις
μαντινάδες να σκορπούν γέλιο και ρυθμό, τα ξεροτήγανα να μελώνουν το στόμα και
το κόκκινο παλιό κρασί – σαν Θεία Κοινωνία – να ρέει στις πλατείες και τις
αυλές.

Κρήτη, αγάπη μου…