Δύο αβοήθητα παλικάρια

Είναι οι πιο νέοι σε ηλικία κατηγορούμενοι, «παιδιά του λαού», ο καθένας με
τον τρόπο του, στην εμφάνιση και στους τρόπους, έχουν μιλήσει ελάχιστα,
δείχνουν με έναν περίεργο, σχεδόν εφηβικό τρόπο σαν ξένοι στην ίδια τους τη
δίκη. Για όλους αυτούς τους λόγους και κυρίως επειδή οι εναντίον τους
κατηγορίες είναι ούτως ή άλλως περιφερειακές, ο Βασίλης Ξηρός και ο Διονύσης
Γεωργιάδης διέθεταν μάλλον τη μεγαλύτερη δεξαμενή διάχυτης συμπάθειας από
όλους όσους κάθονται στο εδώλιο της 17N. Με τις απολογίες τους, το κυρίαρχο
αίσθημα είναι πια η λύπηση.

Λύπηση για τον μικρότερο των αδελφών Ξηρών, το απλό παιδί με την κοτσίδα και
το άτυπο φαν-κλαμπ από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, που δεν μπορούσε
καλά καλά να διαβάσει το κείμενο που του έδωσαν να διαβάσει εν είδει
απολογίας. Λύπηση για το μόνιμο παρκάρισμα της ελπίδας του χωρίς να έχει
καταλάβει τους λόγους. Λύπηση για την παρουσίαση των ναρκωτικών, του
ξεπουλήματος ή της ένοπλης βίας ως των μόνων δυνατών λύσεων για αντίσταση ενός
νέου στις υπαρκτές αδικίες της ζωής και του συστήματος. Λύπηση για τη στάση
των συντρόφων του, ανάμεσα στους οποίους είναι και αδέλφια του, καθώς όχι μόνο
δεν του έδωσαν από κάπου να πιαστεί όσο ήταν στην οργάνωση, αλλά και τον
άφησαν τώρα βορά στη λύπησή μας στο ακροατήριο.

Πιο συγκροτημένος έμοιαζε στην απολογία του ο φίλος του Γεωργιάδης. H άρνησή
του είχε τουλάχιστον κάτι το πηγαίο, όσο και αν ο βαθμός «εξυπηρετήσεων» προς
τον αδελφό του φίλου του Σάββα Ξηρό μοιάζει μάλλον υπερβολικός για έναν ανίδεο
γύρω από τους σκοπούς του εξυπηρετουμένου. H αποστροφή του πάντως ότι αν ήθελε
να αλλάξει τον κόσμο θα στρεφόταν στη Γιούνισεφ και την Ουνέσκο, και όχι στα
κόμματα ή στη 17N, αποτελεί αχτίδα, έστω εκ των υστέρων, πολιτικής
συνειδητοποίησης, ιδίως σε σχέση με τον πλήρη αρνητισμό πολλών
συγκατηγορουμένων του: υπάρχει πράγματι, ή τουλάχιστον μπορεί να αναζητηθεί,
κι άλλος τρόπος συμμετοχής στον συλλογικό βίο έξω από την παραδοσιακή πολιτική
ή τη βίαιη άρνησή της. Το πρόβλημα του Γεωργιάδη είναι η ύπαρξη των
προανακριτικών ομολογιών του, όπου η παραπάνω θετική θεώρηση υπέφωσκε ήδη,
αλλά συμπληρωνόταν με παραδοχή μιας έστω μικρής συμμετοχής και μιας λίγο
μεγαλύτερης γνώσης της οργάνωσης. Στο σημείο αυτό οι συνήγοροί του άφησαν τον
πελάτη τους αβοήθητο, ζητώντας την ακύρωση των αρχικών ομολογιών για λόγους
(άσκηση ψυχολογικής βίας) που ο ίδιος ο κατηγορούμενος δεν επικαλέστηκε. Ενώ ο
Βασίλης Ξηρός δεν μπορεί και δεν θέλει να έχει κάποια πολιτική σκέψη, ο
Διονύσης Γεωργιάδης φαίνεται να μην αφήνεται. Τα νιάτα και των δύο αδικούνται
όσο επιμένουν σε εύκολες για την ψυχή τους λύσεις.

Ο δικηγόρος Κώστας B. Μποτόπουλος είναι διδάκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου.