ΣE ΠPΩTO ENIKO Kοινωνική ευρεσιτεχνία…

Ένας μικρός χώρος στα βόρεια του Λονδίνου φιλοξενεί ένα παράξενο ινστιτούτο
και αρκετούς ανατρεπτικούς ερευνητές. Μιλούν όλοι πολύ στο τηλέφωνο,
κυκλοφορούν ακόμη περισσότερο στους δρόμους, συζητούν, γνωρίζουν κόσμο,
διαβάζουν ό,τι πέσει στα χέρια τους – από φυλλάδια που μοιράζονται στις
γωνίες, μέχρι εφημερίδες που τυπώνονται σε ελάχιστα αντίτυπα ή σε γλώσσες
κατανοητές από λίγους.

Αναζητούν ιδέες πρωτότυπες, παράξενες ίσως, αλλά όχι αστείες. Προτάσεις που θα
μπορούσαν να κερδίσουν ένα δίπλωμα… κοινωνικής ευρεσιτεχνίας. Κυνηγούν
επινοήσεις άγνωστων μεθόδων και τεχνικών, που θα μπορούσαν να προσφέρουν
λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα, σε δυσκολίες που «επισήμως», «νομίμως» ή
«τυπικώς» φουντώνουν αντί να σβήνουν.

Βρίσκουν ιδέες παράλληλες, τρελές, κάποτε αποτελεσματικές. Όπως αυτή που
πρόσφατα έθετε ταξιτζήδες και κομμώτριες, στο Λονδίνο και το Σαν Φρανσίσκο,
στις υπηρεσίες γυναικών που πέφτουν θύματα οικογενειακής βίας. Με ειδική
εκπαίδευση και υποστήριξη από τη βρετανική κυβέρνηση (κι αφού πρώτα πεισθούν
πως χρειάζεται να πάψουν να μιλούν αλλά να μάθουν να προσέχουν και ν’ ακούν)
οι οδηγοί ταξί στο Λονδίνο επελέγησαν ως «ομάδα κρούσης». Θα μπορούσαν να
προσφέρουν «πρώτες βοήθειες» σε γυναίκες που ζουν την αγριότητα στο σπίτι.
Είδαν πως είναι ευκολότερο στα θύματα να αποφορτισθούν μιλώντας σ’ έναν
άγνωστο οδηγό. Αν μάλιστα έβρισκαν εκεί ενημερωτικά φυλλάδια και ίσως κάποια
τηλέφωνα τυπωμένα στις αποδείξεις, πετύχαιναν μεμιάς ενημέρωση εν θερμώ.

Το ίδιο σκέφτηκαν, ταυτόχρονα σχεδόν, να οργανωθεί στο Σαν Φρανσίσκο, στα
κομμωτήρια – χώρους χαλάρωσης και φροντίδας – κι όχι μονάχα εκεί… Κοινός
σκοπός, να ρίξουν φως σε εγκλήματα που κατά κανόνα μένουν στο σκοτάδι.
Ξεκινώντας με την αποδοχή πως οι όποιες παρεμβάσεις «κεντρικά»,
«γραφειοκρατικά», από επίσημους φορείς, μπορεί να είναι εξειδικευμένες,
υπολείπονται όμως σε ευελιξία και αποτελεσματικότητα. Αναγνωρίζοντας, νομίζω,
την αξία της συμμετοχής των πολιτών, που πόρρω απέχει από αυτή του διορισμού
λίγων ακόμη πελατών.