EΛENH ΔHMOΥ «Ο τραγουδιστής χρειάζεται διαρκή ανανέωση»

Γράφονται και σήμερα πολύ ωραία τραγούδια. Κάθε εποχή έχει τα δικά της ακούσματα. Ας μην τα μηδενίζουμε όλα, λέει η Ελένη Δήμου

Ρομαντισμός, πάθος και μια γλυκιά μελαγχολία βγαίνουν μέσα από τις εκφραστικές
ερμηνείες των τραγουδιών τής Ελένης Δήμου, στον καινούργιο της δίσκο «Τα ‘χω
βρει με τον εαυτό μου». Με σύνεση και ευθύνη, η δημοφιλής τραγουδίστρια
τοποθετείται σχετικά με τη νέα της δουλειά (σε συνεργασία με τον Γιώργο
Θεοφάνους) και τη συνδέει με τον χαρακτήρα της, τα συναισθήματα που την
κατέχουν και κυρίως με τη σταθερή πορεία της στο ελληνικό τραγούδι, που
κρατάει 22 χρόνια.

«Μου αρέσει πάντα» – λέει στα «NEA» η Ελένη Δήμου – «να κάνω πράγματα
καινούργια. Θέλω να βρίσκομαι σε μια διαρκή ανανέωση, να νιώθω ότι ξεκινάω από
την αρχή, χωρίς να χρησιμοποιώ την προηγούμενη εμπειρία μου. Δεν μπόρεσα ποτέ
μου να κρύψω ότι έχω μια ανασφάλεια και ότι με πιάνει ένα τρακ. Αυτό το τρακ,
όμως, είναι πολύ γλυκό. Αυτή είναι η αλήθεια για μένα, είναι το πιστεύω μου,
και γι’ αυτό έχω τη συνείδησή μου αναπαυμένη, καθαρή. Έτσι λοιπόν, όταν κάνω
μια καινούργια δουλειά στο τραγούδι, είτε δισκογραφία είναι αυτό, είτε
οργάνωση κάποιας παράστασης, νιώθω πιο καινούργια τη ζωή μου».

«Τα τραγούδια του νέου μου δίσκου, “Τα ‘χω βρει με τον εαυτό μου”, μου αρέσουν
ιδιαίτερα και αγγίζουν τον εσωτερικό μου κόσμο. Είναι τραγούδια ερωτικά, αλλά
και ο έρωτας για τον άνθρωπο αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της καθημερινότητας.

Από τον τίτλο, αυτόν “Τα ‘χω βρει με τον εαυτό μου”, καταλαβαίνει κανείς ότι
είχε ωριμάσει η στιγμή να τραγουδήσω τα νέα μου τραγούδια, που βγήκαν από μια
συνεργασία με τον Γιώργο Θεοφάνους και τους άλλους συντελεστές του δίσκου. Όλα
ξεκίνησαν και ολοκληρώθηκαν σε μια φιλική και ζεστή ατμόσφαιρα. Αυτό για μένα
είναι ένας τρόπος ζωής, ένας τρόπος σκέψης».

Παρά το γεγονός ότι η Ελένη Δήμου δεν θέλει να χρησιμοποιεί τις
εμπειρίες της στις καινούργιες δουλειές, στα καινούργια πράγματα που κάνει,
δεν μπορεί να λησμονήσει σημαντικούς σταθμούς της επιτυχημένης πορείας της,
που συμπληρώνει φέτος τα 22 χρόνια στο ελληνικό τραγούδι. Ο Γιώργος
Οικονομίδης – θυμάται – ήταν ο άνθρωπος που διέκρινε το ταλέντο της όταν την
άκουσε να τραγουδά στα 11 της χρόνια. Είχε πει χαρακτηριστικά μπροστά στη
μητέρα της: «Αυτή η κοπελίτσα έχει μεγάλη καριέρα μπροστά της».

Το πρώτο της μεγάλο στήριγμα ο Μάνος Λοΐζος, που την αξιοποίησε όταν της
εμπιστεύθηκε το 1980 τραγούδια του σε συναυλίες στην Ελλάδα και την Αμερική,
ενώ στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, την ίδια χρονιά, κέρδισε το
τρίτο βραβείο ερμηνείας και έναν χρόνο αργότερα (1981) πήρε το πρώτο βραβείο
στην ίδια διοργάνωση. Τότε απέκτησε όνομα και φήμη και οι συνεργασίες της
συνεχίστηκαν με τον Γιώργο Νταλάρα και τον Σταμάτη Κραουνάκη. Καθοριστική
θεωρεί η ίδια τη συνεργασία της με τον Σταύρο Ξαρχάκο, ο οποίος αναγνώρισε το
ταλέντο της και την αξιοποίησε στις συναυλίες του.

Για το άγχος της εμπορικής επιτυχίας ενός δίσκου, θα πει: «Όλοι μου οι
δίσκοι έκαναν επιτυχία αλλά κανένας δεν εκτοξεύθηκε στα ύψη από τη μια στιγμή
στην άλλη. Έχω κοινό που με ακούει πάντα και υπάρχει μια σταθερότητα στις
πωλήσεις. Το “Κατά βάθος αλεπού” έφτασε πολύ ψηλά, αλλά με βήματα αργά. Άρεσε
πάρα πολύ, και όχι μόνο στο κοινό που με ακούει και με αγαπάει. Και γενικότερα
τα τραγούδια αυτού του κύκλου άγγιξαν ανθρώπους σε ευρύτερα στρώματα, που
ακούνε και άλλα είδη τραγουδιού.

Για την κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό τραγούδι τα τελευταία δέκα χρόνια
η Ελένη Δήμου έχει τη δική της θέση: «Ακούω συνεχώς διαμαρτυρίες, πολλοί
μιλούν για κρίση στο ελληνικό τραγούδι. Όλα έχουν σχέση με την κάθε εποχή και
τους ρυθμούς της ζωής μας. Ας μη μηδενίζουμε τα πάντα. Γράφονται και πολύ
ωραία τραγούδια. Κάτι θα μείνει και από αυτά για την ιστορία του ελληνικού
τραγουδιού. Ο πανδαμάτωρ χρόνος κάτι θα κρατήσει και από τα τραγούδια του 1990
και του 2000».

Οι δύο σημαντικότερες στιγμές

Δύο από τις πιο σημαντικές στιγμές της καριέρας της δεν ξεχνά ποτέ η Ελένη
Δήμου: «Ένιωσα τη μεγαλύτερη χαρά όταν τραγούδησα στο Δημοτικό Θέατρο του
Πειραιά το 1981, σε μια συναυλία που διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις. Εκεί
ερμήνευσα ανέκδοτα τραγούδια του Δημήτρη Λέκκα. Μετά τα χειροκροτήματα και τα
μπράβο, άνοιξε ο δρόμος μου για το τραγούδι. H άλλη μεγάλη στιγμή για μένα
ήταν όταν εμφανίσθηκα (με τον Γιώργο Νταλάρα) στη μεγάλη σκηνή του “Ολυμπιά”
των Παρισίων. Τραγούδησα τότε το “Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου” του Μίκη
Θεοδωράκη και άλλα τραγούδια, αλλά αισθάνθηκα δέος όταν σκεπτόμουν ότι εκείνη
τη στιγμή πατούσα στην ίδια σκηνή όπου είχε εμφανισθεί η διάσημη Εντίτ Πιάφ.
Νόμιζα πως ονειρευόμουν, γιατί εκείνη την εποχή είχα διαβάσει ένα βιβλίο για
τη ζωή της μεγάλης αυτής τραγουδίστριας. Αυτά τα δύο γεγονότα έχουν σημαδέψει
περισσότερο την καριέρα μου, τη ζωή μου».