ΣE ΠPΩTO ENIKO Nα πάρουν μόνο, χωρίς να δώσουν…

Ο ήλιος του Ιουλίου μάς χτυπούσε κατακέφαλα και κρυβόμασταν ναρκωμένοι κάτω
από τις ομπρέλες του μαγευτικού ξενοδοχείου της Βουλιαγμένης. Τα σκούρα γυαλιά
και το ογκώδες βιβλίο που διάβαζα με κάλυπταν ικανοποιητικά, για να μπορώ να
κρυφακούω τη συζήτηση του Ελληνοαμερικανού γιάπις με τον Έλληνα φίλο του δίπλα
στην πισίνα. Ήταν ένας τριανταπεντάρης με συμπαθητικό πρόσωπο και έκανε
διακοπές στην Ελλάδα με τη γυναίκα του, μια αξιοπρεπή Αμερικανιδούλα. Και οι
δύο ευγενείς, καλοντυμένοι και – όπως φαινόταν – ιδιαίτερα εύποροι.

«H Ελλάδα τα έχει όλα για να κάνει κανείς τις ωραιότερες διακοπές. Οι θάλασσες
της γαλλλικής και της ιταλικής Ριβιέρας και οι εξωτικές της Καραΐβικής δεν
πιάνουν μία μπρος στις ελληνικές. Έχει και πολύ ωραία ξενοδοχεία. Εκεί όμως
που πάσχει δραματικά είναι το σέρβις, όσα χρήματα και αν δίνεις», τον άκουσα
να εξομολογείται απογοητευμένος για τις πρώτες του εβδομάδες στη γη των
παππούδων του.«Όπου και να πας – και στο πιο ακριβό εστιατόριο – διαισθάνεσαι
αμέσως ότι σε αντιμετωπίζουν σαν να σου κάνουν χάρη. Ήμασταν χθες βράδυ σε ένα
πολυτελές εστιατόριο στο Κολωνάκι. Παρακάλεσα, για παράδειγμα, παραγγέλλοντας
να μου αλλάξουν κάτι σε ένα πιάτο – όπως το περιέγραφε ο κατάλογος – που δεν
το έτρωγα με κάτι άλλο. Μου απάντησαν με ένα δογματικό ύφος Μεσαίωνα ότι αυτό
δεν γίνεται. Και για να μας σερβίρουν, περιμέναμε δύο ώρες. Μας χάλασε κάθε
διάθεση».

Παρά τα θορυβώδη πλατσουρίσματα των παιδιών δίπλα μας, προσπάθησα να ακούσω
και την υπόλοιπη κουβέντα. «Το ίδιο βλέπω να γίνεται και εδώ στο ξενοδοχείο»,
συνέχιζε ο πολύπαθος τουρίστας μας. «Ο κατσούφης σερβιτόρος στο πρωινό δεν μας
άφησε να καθήσουμε στο αγαπημένο μας τραπεζάκι που είχε θέα τη θάλασσα, γιατί
βαριόταν να το στρώσει. Στις καλές ομπρέλες και ξαπλώστρες της πισίνας μάς
πήρε μερικές ημέρες να διαπιστώσουμε πώς δούλευε το σύστημα: οι υπάλληλοι που
τις φρόντιζαν χαρτζιλικωνόντουσαν από πελάτες εκτός ξενοδοχείου για να τους
τις κρατάνε δήθεν με πετσέτες, και εμείς που πληρώναμε τα μαλλιοκέφαλά μας,
δεν βρίσκαμε να καθήσουμε. Χρειάστηκε να απειλήσω ότι θα πάω στον διευθυντή
του ξενοδοχείου για να εξυπηρετηθούμε».

Τα θυμήθηκα λοιπόν αυτά χθες, καθώς ο καλός συνάδελφος που γύρισε από ένα
υποτιθέμενο «αγνό» και «παρθένο» ελληνικό νησί των Δυτικών Κυκλάδων, μου
περιέγραφε τις δικές του θλιβερές εμπειρίες: νεοπλουτισμός, κουτοπονηριά και
άξεστοι τρόποι – να πάρουν μόνο, χωρίς να δώσουν. Μίλησε κανείς για κρίση στον
ελληνικό τουρισμό;