ΣE ΠPΩTO ENIKO Όλα ή τίποτα

Πριν από λίγο καιρό μού έκαναν δώρο ένα βιβλίο. Δεσμεύτηκα πως δεν θα ρίξω
κλεφτές ματιές στον επίλογο της ιστορίας για να ξετυλίξω βιαστικά το κουβάρι
από το τέλος στην αρχή. Ο τίτλος του δεν με άφηνε να μαντέψω πολλά πράγματα
για τα έργα και τις ημέρες των ηρώων, αλλά μου επέτρεπε να αφήνω ελεύθερη τη
φαντασία μου να ταξιδεύει. Τουλάχιστον σε αυτό δεν έπεσα έξω. Από τις πρώτες
κιόλας σελίδες αισθανόμουν σαν λαθρεπιβάτις σε παράνομα δρομολόγια μυστικών
συμφωνιών ανοιχτά της Μεσογείου. Οι εικόνες εναλλάσσονταν γρήγορα, οι
πρωταγωνιστές σύντομα έγιναν πρόσωπα οικεία. Το τέλος δεν είναι αυτό που
έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις ταινίες και αποκαλούμε απλά «χάπι εντ».
Διαβάζοντας και την τελευταία σειρά κατάλαβα γιατί δεν έπρεπε να… κλέψω από
τον συγγραφέα τον επίλογο πριν από την ώρα του. Δεν θα είχα κερδίσει τίποτα
και θα τα είχα χάσει όλα. Όλα όσα ο ίδιος ο συγγραφέας τα είχε ταξινομήσει να
φθάσουν στον προορισμό τους, που δεν είναι άλλος από τον αναγνώστη του, την
κατάλληλη ώρα. Είναι σαν τον σκηνοθέτη που δεν θέλει – και δεν επιτρέπει –
στον θεατή να δει το τέλος πριν από την αρχή του έργου του. Στα προγράμματα
των θερινών – για να είμαστε και στο κλίμα των ημερών – κινηματογράφων η
καταγραφή της ιστορίας είναι σύντομη. Και αντί επιλόγου συνήθως υπάρχουν
αποσιωπητικά… Ποιος θεατής, εξάλλου, θα καθόταν με την ίδια αγωνία στην
πολυθρόνα για να απολαύσει την ταινία της επιλογής του; Κριτήριο συνήθως δεν
είναι το τέλος. Το ταξίδι είναι που μας τα προσφέρει Όλα ή Τίποτα.