Tι ‘ναι αυτό που τους χωρίζει…

Ο Κώστας Λαλιώτης δεν πήγε στην καθιερωμένη πια συνάντηση των βουλευτών του
ΠΑΣΟΚ που μετέχουν στα Τμήματα Διακοπών της Βουλής με τον υπουργό Εξωτερικών
Γιώργο Παπανδρέου.

Μια συνάντηση που πριν από δύο-τρία χρόνια ήταν πολιτικά αποφορτισμένη και
είχε περισσότερο εθιμοτυπικό χαρακτήρα (γεύμα στο εστιατόριο του κτιρίου της
οδού Ακαδημίας και κουβέντα για όλα σε κλίμα «μεταξύ τυρού και αχλαδίου»), το
τελευταίο διάστημα έχει λάβει τον χαρακτήρα της επιβεβαίωσης ότι ο Γιώργος
Παπανδρέου παραμένει το αδιαφιλονίκητο φαβορί στην κούρσα της διαδοχής του
Κώστα Σημίτη. Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, να παραβρεθεί σε μια τέτοια συνάντηση ο
Κώστας Λαλιώτης;

«Δεν υπήρχε λόγος». Ακόμη κι αν δεν τον είχε ενημερώσει κανείς στο
παρελθόν ότι οι συναντήσεις αυτές συνήθως έχουν τον χαρακτήρα της παρότρυνσης
στον Γ. Παπανδρέου «να βγει προς τα έξω», να «δημοσιοποιήσει τις προθέσεις
του», να «πολλαπλασιάσει τους δεσμούς του με την κοινωνία», ήταν σχεδόν
βέβαιος ότι και αυτή που έγινε στο μέσον της εβδομάδας θα εξελισσόταν ανάλογα.
Ο ίδιος, όταν ερωτάται, απαντάει μάλλον ξερά: «Έκρινα ότι δεν υπήρχε λόγος να
παραστώ». Και αρνείται κάθε άλλη εξήγηση. Προσθέτει μόνο ότι «το ίδιο έπραξαν,
αν δεν κάνω λάθος, και καμιά δεκαριά άλλοι βουλευτές».

H αλήθεια είναι ότι έκπληξη θα ήταν το αντίθετο – η παρουσία δηλαδή του πρώην
γραμματέα του ΠΑΣΟΚ σε μια συνάντηση όπου βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και μεταξύ τους
και πρώην υπουργοί ουσιαστικά εκδηλώνουν την πρόθεσή τους να στηρίξουν τον κ.
Παπανδρέου όταν τεθεί το θέμα της διαδοχής του Κώστα Σημίτη. Και θα συνιστούσε
διπλή έκπληξη το γεγονός αυτό, δεδομένης της σχέσης των δύο ανδρών.

Σκιά. H βαριά σκιά που έχει πέσει εξαιτίας της πιθανής γνώσης των
προθέσεων του K. Σημίτη σχετικά με το ΠΑΣΟΚ, μέρος των οποίων ήταν και η
αποπομπή του K. Λαλιώτη από τη θέση του γραμματέα του κόμματος, δύσκολα θα
απομακρυνθεί. Από την πλευρά του Γ. Παπανδρέου δίνεται προς τα έξω η
πληροφορία ότι «συνομίλησαν τηλεφωνικά, μετά την Κεντρική Επιτροπή της 3ης
Ιουλίου» – οπότε αποπέμφθηκε ο K. Λαλιώτης. Αλλά είναι προφανές ότι η
τηλεφωνική αυτή συνομιλία, στη διάρκεια της οποίας ο κ. Παπανδρέου διαβεβαίωσε
τον κ. Λαλιώτη ότι «γνώριζε μόνο το περίγραμμα των προθέσεων του Πρωθυπουργού,
όχι λεπτομέρειες», δεν άμβλυνε το πρόβλημα. Άλλωστε μετά τη συνομιλία που
είχαν, ήρθε η συνέντευξη του κ. Παπανδρέου στο «Βήμα της Κυριακής», που
δημιούργησε νέα σύννεφα στην ήδη προβληματική σχέση τους. Οι αναφορές του
υπουργού των Εξωτερικών στο τι ακριβώς ήταν το θέμα Λαλιώτη (μια παραίτηση),
προκάλεσαν τις αντιδράσεις της άλλης πλευράς. Αλλά, όπως λέει το περιβάλλον
του κ. Παπανδρέου σήμερα, «η αναφορά δεν είχε τον χαρακτήρα προσωπικής αιχμής
κατά του κ. Λαλιώτη. Περιέγραφε απλώς το θέμα, ότι δηλαδή, εκτός από τον ίδιο,
παραιτήθηκαν και τα άλλα μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου».

Με Σημίτη. H ουσία είναι ότι όσοι στο παρελθόν διέβλεπαν ένα δίδυμο
Παπανδρέου – Λαλιώτη (Παπανδρέου αρχηγός – πρωθυπουργός, Λαλιώτης στο κόμμα),
πρέπει τώρα να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους. Ο «τέταρτος γιος» του Ανδρέα
Παπανδρέου έχει πάψει από καιρό να αισθάνεται συγγενής με τον πρωτότοκο γιο
του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και οι λόγοι πρέπει να αναζητηθούν στην ταύτιση του Γ.
Παπανδρέου με τον K. Σημίτη. Οι άνθρωποι του υπουργού Εξωτερικών εξηγούν ότι η
βασική του εκτίμηση για τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ είναι πως «δεν θα είναι αυτός
που θα εκβιάσει τις εξελίξεις. Στηρίζει τον K. Σημίτη, στηρίζει τις επιλογές
του, τον βοηθάει και περιμένει». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο Γ. Παπανδρέου
έχει εγκαταλείψει κάθε ιδέα να είναι αυτός που θα κινηθεί κατά του K. Σημίτη.
Ίσως γιατί γνωρίζει, καλύτερα από πολλούς άλλους, ότι ο επόμενος ηγέτης του
ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να έχει τη στήριξη του απερχόμενου, για να κρατηθεί στην
εξουσία. Στο πλαίσιο αυτό φαίνεται ότι κρίθηκε και το μέλλον της σχέσης του με
τον K. Λαλιώτη. «Δεν έχει τίποτε προσωπικό μαζί του», «ίσως και να έχει
κάποιες ενστάσεις για το πώς έγινε η αλλαγή στη Χαριλάου Τρικούπη», «αλλά η
ζωή προχωράει μπροστά και δεν έχει νόημα να κοιτάμε πια πίσω»…

Προβληματισμένος. Βασικά ούτε ο K. Λαλιώτης κοιτάζει πίσω. Προφανώς
αντιλαμβάνεται τη σκοπιμότητα της στάσης που τηρεί ο Γ. Παπανδρέου, και μπορεί
να μην την αποδέχεται, αλλά από ένα σημείο και πέρα το κυρίαρχο γι’ αυτόν δεν
είναι η συγκεκριμένη στάση του συγκεκριμένου στελέχους. Είναι το πώς ο ίδιος
θα πορευτεί από εδώ και πέρα. Οι άνθρωποί του αναφέρουν ότι «είναι εξαιρετικά
προβληματισμένος και σκεπτικός», αλλά αυτό δεν χρειαζόταν πολλή φιλοσοφία να
το καταλάβει κανείς. Αρκεί μόνο να αναφερθεί η είδηση: η συγκέντρωση που του
ετοίμαζε για να τον τιμήσει η οργάνωση του ΠΑΣΟΚ στον Πειραιά, τη «σημαδιακή»
3η του Σεπτέμβρη, δεν θα πραγματοποιηθεί. Το απαίτησε ο ίδιος ο K. Λαλιώτης,
που διαμήνυσε ότι «δεν χρειάζεται τιμές». Και σ’ όσους τον ρωτούν για το
«γιατί» της ματαίωσης, απαντάει, επίσης ξερά: «ό,τι έχω να κάνω, θα το κάνω
εγώ, και κανείς άλλος»…