6 μέρες

1. Μια γερή δόση αναισθητικού είναι απαραίτητη ακόμη και για έναν
επαγγελματία δημοσιογράφο, όταν σκαλίζει τα «μέλη» μιας είδησης που φτάνει
μπροστά του ανακατεμένη με ανθρώπινα μέλη. Μονάχα μια αράδα για το παιδί, τον
δεκατετράχρονο γιο του Κουσάι. «Ας πρόσεχε ο μπαμπάς». «Πυροβολούσε και ο
μικρός». Κάτι μέσα μας λέει πως δεν φτάνουν αυτά. Χρειαζόμαστε κι άλλη δόση.

2. Καλά τα μηνύματα και τα «χρόνια πολλά». Αλλά 29 ολόκληρα χρόνια έχουν
περάσει από τότε και όλοι πια το έχουμε χωνέψει καλά πως η χούντα ανήκει στα
σκουπίδια της Ιστορίας (και ας παρασύρει κάποτε ο βοριάς μερικά απ’ αυτά τα
«σκουπίδια» από το Λονδίνο μέχρι τις ακτές μας). Μόνο, να, θυμόμαστε πάλι
μοιραία εκείνο το «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Δεν είναι το τρίτο που μας
ανησυχεί, αλλά τα δύο πρώτα.

3. Επαναστατική χαρακτήρισε ο Κουφοντίνας τη δράση της 17N. Συνεπής έως
τώρα με την όλη του στάση στη δίκη. Κρίμα που εξακολουθούν να μένουν
αναπάντητες οι απορίες μας, για το πώς ακριβώς οι συγκεκριμένοι ανθρώπινοι
στόχοι της οργάνωσης θα βοηθούσαν την επανάσταση. Όχι, δεν απορούμε πολύ. Δεν
διαβάζουμε για τη δίκη. Οι περισσότεροι έχουμε καρφωμένα τα μάτια στις τιμές
στα μαγαζιά. Άλλη μια επανάσταση για εμάς, αλλά χωρίς εμάς.

4. Ευτυχώς, ανακαλύψαμε γιατί ο κόσμος πεινάει. Φταίνε γενικώς οι «μαφιόζοι
του τελάρου» που διακινούν το 40% των οπωροκηπευτικών, λέει το υπουργείο
Ανάπτυξης. Ύστερα από τόση «απελευθέρωση της αγοράς», διαπιστώνουμε πως
παραδώσαμε τα ζαρζαβατικά μας στη μαφία. Άραγε, γιατί μόνο στην Ελλάδα η μαφία
είναι απρόσωπη; Στην Αμερική την έλεγαν Αλ Καπόνε και πέθανε στη φυλακή.

5. Όχι μόνο το επάγγελμά τους είναι επικίνδυνο, αλλά πολλές φορές και οι
ίδιοι. Και ας επιμένει η κυβέρνηση να μην αναγνωρίζει ούτε το ένα ούτε το άλλο
(όταν πρόκειται να πληρώσει βαρέα ένσημα στους αστυνομικούς ή βαριές
αποζημιώσεις στα θύματά τους). Μια πρόταση, λοιπόν: ας γίνουν οι αστυνομικοί
λιγότερο επικίνδυνοι. Έτσι θα ανασάνουν κάπως και οι συνταξιούχοι και οι
λοιπές «παραγωγικές» τάξεις που κάθε τόσο διαδηλώνουν, αλλά και ο κρατικός
κορβανάς.

6. Κάπου 1.000 παιδιά είναι πάρα πολλά για να μπορέσουν να πουν οι Αμερικανοί
καθολικοί παπάδες πως τα κρούσματα σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων από το
παπαδαριό της Βοστώνης ήταν περιστασιακά. H Αγγλικανική Εκκλησία προσπαθεί να
αναγνωρίσει τις ανθρώπινες «παρεκκλίσεις» με τη χειροτονία επισκόπων
ανεξάρτητα από τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Τουλάχιστον να σωθούν τα παιδιά…