ANAΛΩΣIMA Mικροί φεουδάρχες

Σπίτια, σπίτια, πολλά σπίτια. Έχουμε τα περισσότερα σπίτια στην Ευρώπη. Τους
περισσότερους ιδιοκτήτες κατοίκους, και συνεχίζουμε. H λαχτάρα για σπίτι δεν
ξεθυμαίνει με τίποτα. Διπλάσιο ποσοστό σε σχέση με την υπόλοιπη E.E. έχει
επενδυθεί σε ακίνητα, αλλά δεν έχουμε χορτάσει. Χτίζουμε μετά μανίας.
Δουλεύουν τα λατομεία μέρα – νύχτα να βγάζουν πέτρα για τα καινούργια εξοχικά
που, δόξα τω Θεώ, παρόλη μας τη φτώχεια, τα εμπλουτίζουμε με ένα γνησίως
πέτρινο τοίχο τουλάχιστον, αρμολοημένο από Ηπειρώτες μαστόρους.
Βορειοηπειρώτες και εκείθεν της Βορείου Ηπείρου μαστόρους. Κάτι ξαναβρίσκουμε
χάρις στα χέρια τους από το χαρίεν παρελθόν. Και παραλλήλως συνεχίζονται οι
παραδόσεις, τα μπετά τον ένα χρόνο, τα τούβλα τον δεύτερο, οι σοβάδες τον
τρίτο και στα πορτοπαράθυρα παραπετάσματα μέχρι να μπουν τα αλουμίνια. Και τα
μάρμαρα εξορύσσονται ακόμα για να προμηθεύονται οι νέες οικοδομές
απαστράπτοντες νεροχύτες και πατώματα και σκάλες. Πάνε κι έρχονται τα φορτηγά,
περισσότερο κι από καρπούζια κουβαλάνε οικοδομικά υλικά. Όπου και να
ταξιδέψουμε το καλοκαίρι ο οικοδομικός οργασμός μάς θαμπώνει. Μας καλεί η γη
να την επενδύσουμε, δεκαετίες τώρα, ακαταμάχητη. Ίσως αν στην Αθήνα είχαμε
επενδύσει με λίγη λιγότερη πυκνότητα, λίγο λογικότερο συντελεστή, λίγη
περισσότερη υπομονή και σταθερότητα, να μη χρειαζόταν να δίνουμε τόσα και τόσα
για εξοχικά, να το είχαμε λιγότερο ανάγκη. Τώρα χρειαζόμαστε απαραιτήτως μία
βάση στην πρωτεύουσα και ένα πόδι κάπου μακριά για να αντλούμε κουράγιο. Ναι,
αν η Αθήνα ήταν πιο ανθρώπινη, η οικοδομική δραστηριότητα δεν θα ήταν ίσως
τόσο πολύ ανεπτυγμένη και τότε τι θα γινόταν η οικονομία μας; Γι’ αυτό
καλύτερα να μη μιλάμε καθόλου.