ΣE ΠPΩTO ENIKO Yποσχέθηκα απόψε να σε κεράσω βροχή

Περιμένω να βρέξει. Υποσχέθηκα να κεράσω βροχή. Ξαφνική βροχή, αναπάντεχη,
μπόρα καλοκαιρινή. Περιμένεις να βρέξει (το βλέπω) κι εσύ… Ακούς τις
βροντές; Είναι κοντά η βροχή. Θα έρθει; Είναι νωρίς. Το φως κρύβει αναλαμπές
κι αστραπές. Θα φτάσει; Μπορεί. Στάσου για λίγο. Αλλά… Θα προφτάσεις να
βγεις;

Ακούς; Όπου να ‘ναι θα ‘ρθεί. Τι λες; Θα προσφέρεις βροχή; Άλλοθι στην υγρασία
των ματιών σου και σε εξόντωση ψυχική – να τι θα φέρει η βροχή. Κάπου να τ’
αποδώσεις, κάπου να τ’ ακουμπήσεις, κάπου να το αφήσεις, για να σταθείς.
Στάσου λιγάκι – θα κεράσω βροχή. Λεμονάδα με σόδα και πάγο, θέα στην κορυφή.
Ύψος υποφερτό και κραυγές ανυπόφορες σε ύφος χτισμένο, σοβαρό και σεμνό.
Στάσου λιγάκι…

Περιμένοντας, θα φέρω κορδόνια – κόμπους να δέσεις, να πλέξεις, να σφίξεις, να
λύσεις, μπας και λυθείς. Μπας κι αφεθείς. Τι λες; Θ’ αφεθείς; Ξέρω, οι
αχηβάδες έμαθαν να ζουν μεσ’ στο νερό, αλλά φοβούνται τη βροχή. (Τι ψιθυρίζεις
εκεί; Μήπως δεν έμαθαν να ζουν; Σιωπή!) Περιμένεις χρώματα και μυρωδιές – θα
τα φέρει η βροχή. Αρκεί να σταθείς. Όχι! Δεν αξίζει να τρέξεις για να
κρυφτείς. Όχι πάλι. Ας βραχείς. Εκλείψεις μην περιμένεις σε νύχτες δίχως
φεγγάρι. Πανσέληνη η αρρώστια – φωτιά. Ας βραχείς.

Είν’ η στιγμή που τα έντομα αόρατα, ύπουλα και κρυφά, απλώνονται στον αέρα που
περιφέρει σκέψεις και διαθέσεις. Δικές σου οι συνθέσεις, δικά σου υλικά –
παιχνίδια χημείας εντομοαπωθητικά. Φθόνο μυρίζεις; Φθόνο θα δεις. Όμως, στάσου
για λίγο. Μη φοβηθείς! Πονάει το στήθος – το ξέρω. Δακρύζει η στιγμή. Λιγάκι
ακόμη αν αντέξεις, θα έρθει η βροχή. Υποσχέθηκα απόψε να σε κεράσω βροχή.
Σερβιρισμένη σε σύννεφα κατακόκκινα, σε αέρα μαβί. Σε σταγόνες κρυστάλλινες,
αστραφτερές κι υγιείς.