[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το Σύνταγμα απαγόρευσε στην πολιτική ηγεσία της χώρας να εργάζεται.
Τώρα κυβερνητικά νομοθετήματα τής απαγορεύουν να παίζει στο χρηματιστήριο. Και
υπάρχει και η αντιπολίτευση, που κάθε τρεις και λίγο έρχεται με μια νέα
πρόταση για εντατικότερους ελέγχους και πιο εκτεταμένες απαγορεύσεις. Όλα αυτά
κινούνται στη λογική τού ότι για να παταχθεί η διαφθορά πρέπει να εκλείψει ο
πειρασμός… Εμ, τότε δεν αρκούν.

Αυτό που μάλλον παρέβλεψαν οι απόστολοι της κάθαρσης, είναι ότι οι πειρασμοί
δεν εξαντλούνται στις πηγές πλουτισμού. Και το σεξ π.χ. θα μπορούσε να βάλει
σε πειρασμό τις συνειδήσεις των πατέρων του έθνους. Μήπως θα έπρεπε να τους το
απαγορεύσουμε;

Αν πάρει κανείς στα σοβαρά τους δεκάρικους που ακούμε κάθε μέρα για τη
διαφθορά και τη διαφάνεια, θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οφείλουμε να
επιλέγουμε τους κοινοβουλευτικούς μας εκπροσώπους ανάμεσα στους ιερομονάχους
και μάλιστα τους άνεργους. Μόνον αυτοί πείθουν ότι πληρούν τις απαιτήσεις
αντίστασης στον πειρασμό, που ζητάμε από την πολιτική ηγεσία. Είμαστε σίγουροι
ότι αυτό θέλουμε; Μήπως θα έπρεπε να μας προβληματίσει η παρατήρηση του
Ταϋλεράνδου, πως όταν ακούς να εξαίρουν την ακεραιότητα ενός πολιτικού θα
πρέπει να αμφιβάλλεις για τις ικανότητές του;

Όλη αυτή η συζήτηση είναι βικτωριανά υποκριτική. Είναι και εξόχως λαϊκίστικη,
με τον τρόπο που λαϊκίζει ο Τόνι Μπλερ: φροντίζει πάντα να περιβάλλει τα
μηνύματα που απευθύνονται στα χαμηλότερα ένστικτα των ψηφοφόρων με έναν
περίλαμπρο μανδύα υψηλών ηθικών αξιών. Το στυλ του Βρετανού πρωθυπουργού είναι
εκνευριστικό και όλοι στην Ελλάδα – μη εξαιρουμένων των πολιτικών μας ταγών –
τον κοροϊδεύουν, και όμως: όταν τους πιάνει ο οίστρος για τη διαφάνεια και την
πάταξη της διαφθοράς θα αναγνώριζαν το πρόσωπό του να τους χαμογελάει αν
γύριζαν σε κανέναν καθρέφτη…