Πρόσωπα Aυτά που δεν με ρώτησαν ποτέ

Ποπ σταρ, αθλητές, πολιτικοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, όλοι δίνουν
συνεντεύξεις. Υπάρχουν όμως ερωτήσεις που δεν τους γίνονται ποτέ, λέει η
Ναντίν Γκόρντιμερ.

Ναντίν Γκόρντιμερ. Μια «αυτοσυνέντευξη» με ερωτήσεις που δεν της έγιναν ποτέ

H Ναντίν Γκόρντιμερ είναι από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Νότιας Αφρικής.
Λευκή, αριστερή και μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) του Νέλσον
Μαντέλα, κατέγραψε στα μυθιστορήματα και τα διηγήματά της την αδικία του
απαρτχάιντ. Το 1991 βραβεύθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και από τότε μέχρι
σήμερα έχει δώσει αναρίθμητες συνεντεύξεις. Διαπίστωσε όμως πως αυτά που τη
ρωτούσαν ήταν λίγο-πολύ τα ίδια. Και αποφάσισε να φτιάξει έναν κατάλογο με
ερωτήσεις που της φαίνονταν ενδιαφέρουσες, αλλά δεν τις άκουγε ποτέ από τους
δημοσιογράφους: «Ποιο είναι το μεγαλύτερο κενό σας;»· «Ποιο είναι το
μεγαλύτερο ψέμα που είπατε ποτέ;»· «Ποιο είναι το ωραιότερο κομπλιμέντο που
σας έχουν κάνει;»· «Ποιο σχόλιο για σας ως συγγραφέα σας ταπείνωσε
περισσότερο;»· «Όταν γράφετε, παίρνετε ναρκωτικά, καπνίζετε μαριχουάνα ή
πίνετε οινοπνευματώδη για να κεντρίσετε τη δημιουργικότητά σας; »· «Δεν θα
προτιμούσατε να είχατε γεννηθεί άνδρας;»· «Είσαστε 79 χρόνων, πότε σκοπεύετε
να γράψετε την αυτοβιογραφία σας;»· «Πιστεύετε ότι στο μέλλον ο κόσμος θα
συνεχίσει να διαβάζει βιβλία τυπωμένα στο χαρτί;»

H Ναντίν Γκόρντιμερ απάντησε στις ερωτήσεις αυτές στο πλαίσιο μιας
«αυτοσυνέντευξης» που δημοσιεύθηκε στη «Λα Ρεπούμπλικα». Το μεγαλύτερο κενό
της, εξήγησε, είναι πως «έζησα μια ζωή στην Αφρική χωρίς να μάθω μια
αφρικανική γλώσσα». Δεν ξέρει ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα που έχει πει,
επειδή «η ζωή στην εποχή του απαρτχάιντ, υπό τον έλεγχο της μυστικής
αστυνομίας, μας είχε κάνει όλους ψεύτες με πατέντα». Το καλύτερο κομπλιμέντο
τής το έκανε πριν από πολλά χρόνια ένας γέρος αγρότης, όταν την είχε τσιμπήσει
ένα τσιμπούρι: «Αν ήμουν τσιμπούρι, θα μου άρεσε και μένα να σε τσιμπήσω», της
είχε πει. Το χειρότερο σχόλιο για τη δουλειά της το έχει εισπράξει από τον γιο
της, όταν ήταν οκτώ χρόνων: «Είναι δακτυλογράφος», είχε απαντήσει σ’ έναν
συμμαθητή του που τον είχε ρωτήσει τι δουλειά κάνει η μητέρα του. Πίνει ένα
διπλό ουίσκι μόνον όταν τελειώνει τη δουλειά της ημέρας και δεν θα ήθελε να
είναι άνδρας, αν και «ο συγγραφέας είναι ένα ιδιαίτερο ανδρόγυνο πλάσμα στο
οποίο συμπυκνώνονται όλα τα φύλα και όλες οι ηλικίες». Δεν θα γράψει ποτέ την
αυτοβιογραφία της, γιατί «είμαι υπερβολικά ζηλότυπη με την ιδιωτική ζωή μου».
Και είναι πεπεισμένη πως σε εκατό ή και λιγότερα χρόνια θα γράφουμε σε οθόνες
και το τυπωμένο βιβλίο θα είναι τόσο παρωχημένο όσο είναι σήμερα οι επιγραφές
σε πλάκες που ανακαλύπτουν οι αρχαιολόγοι.