ΣE ΠPΩTO ENIKO Δυνάμεις του Aιγαίου

H καρδιά μου ανήκει στην Αμοργό και ένα μεγάλο μέρος της στην Κεφαλονιά, γιατί
αυτές είναι οι πληροφορίες που παίρνει όποιος με ρωτάει περί καταγωγής και τα
σχετικά, παρότι πήγα και στα δύο νησιά με τουριστικό σακίδιο μετά. Και στην
Κρήτη όποτε θέλετε, έτοιμη είμαι να φύγω ακόμη και χωρίς σακίδιο και χωρίς
τίποτε – τώρα που πάνε και γρήγορα τα πλοία, με βλέπω το βράδυ στο Καρνάγιο
στα Χανιά.

Αλλά, άλλο θέλω να σας πω. Το μυστικό. Που δεν είναι μυστικό για άλλους – ο
καθένας ό,τι θέλει πιστεύει, άλλωστε -, αλλά κρύφτηκε από μένα κάπου πίσω από
τη Μύκονο και την Πάρο, παρότι απ’ του Απέραθου φαίνεται μαγικό, αραγμένο το
νησί μου.

Φεύγαμε λοιπόν για Μήλο. Χωρίς προγραμματισμό, γιατί ο προγραμματισμός κάνει
κακό στις διακοπές (είναι η θεωρία μου – την επεκτείνω όπου μπορώ), και εκεί
στο λιμάνι η δεσποινίς των εισιτηρίων μάς λέει χαριτωμένα – αρκετά χαριτωμένα
για τόσο νωρίς το πρωί – πως δεν είχε εισιτήριο για Μήλο. Για μας είχε, για το
αυτοκίνητο δεν είχε.

Τον κοιτάω στα μάτια, το ίδιο και εκείνος. Δύο για Νάξο και ένα αυτοκίνητο.

Και έρχομαι να απορήσω, λοιπόν, ποιες μυστήριες αιγαιοπελαγίτικες δυνάμεις
μπήκαν στη μέση και με έβγαζαν σταθερά σε άλλα νησιά (και παράπονο για τα
νησιά δεν έχω), αλλά ήταν εκεί και περίμεναν ναξιώτικες εξωτικές αμμουδιές και
βουνά σαν γουέστερν τοπία και τα πιο ωραία χωριά, το Καστράκι με τα ψάρια και
την πατατοσαλάτα της κυρίας Άρτεμης και η Βίγλα (ξέρουν οι Ναξιώτες!) και τα
μισοχτισμένα κάτω στο Αλυκό, τα παγωτά – αν μιλάμε για παγωτά! – και η θέα,
αυτή η μπλε – φαίνεται από παντού εδώ που ζούμε. Πίσω τώρα σε απόσταση από τη
Νάξο – υπάρχει πάντα μια απόσταση από τις διακοπές, ποτέ δεν είναι δίπλα –
σκέφτομαι το ενδεχόμενο προγραμματισμού νέας επίσκεψης στο νησί. Μπορώ να
πηγαίνω κόντρα στις θεωρίες μου (του προγραμματισμού, εν προκειμένω)· δικές
μου είναι στο κάτω κάτω.