ANAΛΩΣIMA Στης ακρίβειας τον καιρό

H Ελλάδα αναρριχάται ολοταχώς στις υψηλές θέσεις των ακριβών χωρών του κόσμου.
Σαν να βιάζεται να ξεχωρίσει επιτέλους τάξεις κοινωνικές και να δουλέψει το
σύστημα των αποκλεισμών της μίας από την άλλη, κουρασμένη από τις δεκαετίες
κοινωνικής κινητικότητας. Δεν μπορεί ο καθένας να έχει πρόσβαση στα πάντα τώρα
που ποδέθηκαν και καλοντύθηκαν τα κοινωνικά στρώματα, τώρα που άστραψαν οι
καμπινέδες σε δυο και τρεις δευτερεύουσες κατοικίες, ας αρχίσει ο διαχωρισμός
επιτέλους, να ξέρουμε ποιοι είμαστε και πού πάμε. Πτωχοί επλούτισαν και
εχόρτασαν, πού θα σταματήσει η εξομοίωση των πάντων; Βαρεθήκαμε να είμαστε η
χώρα των ίσων ευκαιριών. Χρειαζόμαστε μιαν αριστοκρατία, μια κάστα απρόσιτη,
έναν κύκλο δύσκολο, κάτι τέλος πάντων. Να βρούμε έναν μπούσουλα, ένα μέτρο.
Ποιοι μπορούν να πίνουν καφέ στο κέντρο της Αθήνας ή σε περιώνυμα νησιά; Ποιοι
πάνε σε ξενοδοχεία, ποιοι μπορούν να φάνε έξω δυο φορές την εβδομάδα και πού
ακριβώς; Καφενεία, εστιατόρια, ξενοδοχεία και λοιπά κερδοσκοπικά ιδρύματα
βιάζονται να ανεβάσουν τις τιμές για να μη μείνουν έξω από τον πίνακα
ενδείξεων πλούτου, ως πελατεία οι ντόπιοι θεωρούμαστε ανίδεοι, οπότε μας
σερβίρουν οτιδήποτε, πιστεύοντας πως μόνον ο τιμοκατάλογος μας θαμπώνει.
Διάφοροι Γάλλοι και Πορτογάλοι μένουν όντως έκθαμβοι αν τους κεράσεις καφέ
απέναντι από την Ακρόπολη και τον πληρώσεις πέντε ευρώ (τον έναν), αγνοώντας
ότι τιμώντας εξαιρετικά ακριβά τη θέα της Ακρόπολης δίνουμε βάθος στο λίμπρο
ντ’ όρο μας. Μα τις καθημερινές απολαύσεις βρήκαμε να διατιμήσουμε ταξικά, το
καφεδάκι; Τι να γίνει; Με ό,τι έχει κανείς πορεύεται κι από ‘κεί που βρίσκει
παίρνει. Εξάλλου και ο καφές έχει γίνει αγνώριστος κάτω από αυτόν τον υψηλό
ρόλο.