ΓEΩPΓIA ΣANΔH «Φουκαρά μου! Xρειάζεσαι δικαιολογίες μαζί μου;»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
9 λεπτά  |
 |
 |
|
«H παθιασμένη τούτη ψυχή έχει αποφασίσει να με κατακτήσει» έλεγε η Γεωργία |
Γαλλίδα μυθιστοριογράφος (1804 – 1876). Επιστολή προς τον Λουί Κρισοστόμ Μισέλ
(1797 – 1853), γνωστός ως Μισέλ ντε Μπουρζ. H Σάνδη γνώρισε τον νεαρό δικηγόρο
και στρατιωτικό λίγο μετά τη διάλυση της σχέσης της με τον Άλφρεντ ντε Μισέ. Ο
ντε Μπουρζ άρχισε αμέσως να της στέλνει φλογερά γράμματα που, όπως έλεγε η
Σάνδη, «διαδέχονται τόσο γρήγορα το ένα το άλλο που δεν προφταίνω να απαντήσω.
H παθιασμένη τούτη ψυχή έχει αποφασίσει να με κατακτήσει». Στα τέλη του 1835 η
Σάνδη ζήτησε από τον ντε Μπουρζ να τη βοηθήσει να πάρει διαζύγιο από τον
Κασιμίρ Ντυντεβάν, σύζυγό της επί δεκαέξι χρόνια από τον οποίο είχε αποξενωθεί
και τον οποίο χώρισε τυπικά τον επόμενο χρόνο. Μόλο που η σχέση της Σάνδη με
τον ντε Μπουρζ ήταν παθιασμένη, εκείνη συνδέθηκε με έναν άλλον άντρα που τότε
έβλεπε και μια άλλη γυναίκα και ο οποίος, παρόλα αυτά, οργιζόταν με τη δική
της παράλληλη σχέση. Τελικά ο ντε Μπουρζ ήταν αυτός που αποτραβήχτηκε και το
ζευγάρι χώρισε οριστικά μερικούς μήνες μετά από αυτό το γράμμα.
(28 Ιανουαρίου 1837)
«Μισέλ, γιατί δεν μου έγραψες; Τι είναι αυτή η καινούρια κρίση; Θεέ μου, μήπως
είσαι άρρωστος; Μήπως μου κάνεις πάλι μούτρα; Μήπως είσαι ερωτευμένος με
κάποιαν άλλη; Αλίμονο! Αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει, και η πεποίθηση τούτη δεν
λέει να φύγει από το νου μου από την τελευταία φορά που σε είδα. Το πρόσωπό
σου ήταν αλλιώτικο και ακόμα και όταν ήσουν πάλι τρυφερός μαζί μου με δυσκολία
έκρυβες την πλήξη και την ανυπομονησία σου να φύγεις. Αν είναι έτσι, γιατί με
ταπεινώνεις με την υπομονή σου; Γιατί αμφιβάλλεις για το θάρρος και την
αξιοπρέπειά μου; Γιατί δεν μου εκμυστηρεύεσαι την απόσταση που βιώνεις στη
σχέση μας ή, αν δεν μπορείς να το ομολογήσεις, γιατί δεν τολμάς να μου πεις
ότι δεν μ’ αγαπάς πια όπως κάποτε; Μήπως νομίζεις ότι θα πάψω να σ’ αγαπώ; Εγώ
ποτέ! Αδύνατον. Κάνε ό,τι νομίζεις. Δώσε μου πίσω τη φιλία σου, τουλάχιστον.
Μπορείς να μου απαγορεύσεις για πάντα να επικαλούμαι την αγάπη σου. Έχω
απόλυτη αυτοκυριαρχία. Ποιους δαίμονες άλλωστε δεν έχω κυριεύσει; Όμως η ψυχή
μου έχει ανάγκη τη δική σου! Καμία άλλη ψυχή δεν κατανοεί την ψυχή σου, καμία
άλλη δεν αγαπά απεριόριστα το μεγαλείο μα και τη δυστυχία σου ακόμα, τα
ελαττώματά σου, τα οποία βλέπει, τα κατανοεί, τα φιλά με μάτια βουρκωμένα, τα
σφίγγει πάνω στο ματωμένο της στήθος, ποθεί να τα απορροφήσει, να τα
προστατεύσει από το αδυσώπητο φως της ημέρας. Ναι, μπορώ να σου συγχωρέσω τα
πάντα, ακόμα και το έγκλημα που υποψιάζομαι ότι διέπραξες. Μπορώ να το κρύψω
στα βάθη της καρδιάς μου και να κλάψω και να μην πω κουβέντα γι’ αυτό, λες να
είναι δικό μου έγκλημα, λες και μοιραζόμαστε μαζί σου τις τύψεις και την ντροπή.
Αλίμονο! Πόσο δυστυχισμένη είμαι! Ο γιος μου φέρει μέσα του το σπέρμα του
επερχόμενου θανάτου. Δύο βραδιές πριν οι ελπίδες μου ήταν ελάχιστες. Σήμερα
πάει καλύτερα και έτσι μπορώ να σκεφθώ την απουσία των γραμμάτων σου. Είμαι
τρομοκρατημένη. Βλέπω στον ύπνο μου ότι πεθαίνω κι εγώ και μόλις δραπετεύσω
από τη μία αγωνία πέφτω στην άλλη. Ω! Δεν με αγαπάς πια, αλλιώς δεν θα άντεχες
να με βλέπεις σε τέτοια απελπισία χωρίς να μου απευθύνεις έστω μια λέξη
παρηγοριάς. Αλλά δεν θέλω να παραπονούμαι. Αν δεν μ’ αγαπάς πια οι ευθύνες μου
είναι όσες οι δικές σου. Δεν μπόρεσα να δεχτώ τις ιδιοτροπίες σου. Δεν μπόρεσα
να κερδίσω την εμπιστοσύνη σου. Ίσως στάθηκα ανίκανη να εμποδίσω τις αισθήσεις
σου να υποκύψουν σε άλλους πειρασμούς. Είμαι όμως ακόμη η πιστή σου σύντροφος
που σε φρόντισε τόσο πρόθυμα και αφοσιωμένα, η σύντροφος που θα σε ακολουθούσε
και στην αγχόνη ακόμα και που ίσως μια μέρα βρεις στο πλευρό σου. Σε τι
έφταιξα όταν ήμουν στο πλευρό σου, για τι πράγμα με κατηγορείς; Το μοναδικό
μου λάθος, ο μοναδικός μου πόνος είναι ότι ήμουν μονίμως εκεί.
Τώρα, στην παρούσα στιγμή, ποιο είναι το σφάλμα μου; Μήπως ψάχνεις δικαιολογία
για να φύγεις; Φουκαρά μου! Χρειάζεσαι δικαιολογίες μαζί μου; Μήπως πιστεύεις
ότι έχεις να κάνεις με κανένα δουλοπρεπές πλάσμα που θα σέρνεται στα πόδια
σου, θα σε κατηγορεί για δειλία ή θα σε εκδικείται συκοφαντώντας σε; Ελπίζω να
μην αισθάνεσαι περιφρόνηση για μένα, Μισέλ. Σε εξορκίζω να είσαι ειλικρινής.
Αν έχεις κάτι να με κατηγορήσεις, πες μου το, γιατί αν στ’ αλήθεια μ’ αγαπάς
ακόμα, αν δεν θεωρείς λάθος σου που ανανέωσες την τρυφερότητά σου για μένα, αν
δεν έλεγες ψέματα στον εαυτό σου όταν μου έγραψες -δεν έχουν περάσει ούτε οκτώ
μέρες από τότε- τότε ξέρω ότι με αγαπάς ακόμα και αν τώρα ισχυρίζεσαι το
αντίθετο, τότε θέλω -πρέπει- μπορώ να αισθάνομαι δικαιωμένη. Αν όμως δεν μ’
αγαπάς, ποιο το όφελος; Αν μου χάρισες μερικές στιγμές τρυφερότητας από τα
λίγα απομεινάρια μιας αγάπης που έχει ήδη χαθεί, πάλι δεν έχω τίποτα να πω.
Αποδέχομαι όλα τα σφάλματα που η παράλογη περηφάνια σου επιθυμεί να φορτώσει
στους ώμους μιας γυναίκας, προκειμένου να μην τα φορτωθείς εσύ. Για άλλη μια
φορά θα ζητούσα και θα επικαλούμην την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση που μου
οφείλεις ως φίλη -τη μοναδική φίλη που έχεις- παραδέξου το. Όσο για σένα, εσύ
δεν είσαι φίλος μου; Πόσες φορές δεν είπες, δεν ορκίστηκες, ότι κανείς ποτέ
δεν θα μ’ αγαπήσει όπως εσύ; Ω! Αν με αγαπούσες, αν με είχες αγαπήσει κάποτε,
πώς μπορείς να παίζεις μαζί μου σαν την τίγρη με τη λεία της; Πόσο έχω
υποφέρει τούτους τους τελευταίους έξι μήνες! H ψυχή μου ράγισε, έδωσε έναν
τιτάνιο αγώνα πάνω από τις δυνάμεις της. H αγάπη νίκησε την περηφάνια μου και
το μόνο που μου έμεινε για ανταμοιβή είναι ατέλειωτος πόνος. (…) Αλίμονο! Αν
ο γιος μου πέθαινε αύριο, δεν θα άκουγα ούτε μια τρυφερή κουβέντα από το
μοναδικό άνθρωπο που αγαπώ εξίσου με εκείνον, το μοναδικό που τη φωνή του
ακούω τούτη την ύστατη στιγμή! Τότε λοιπόν τι είναι αγάπη; Λιγότερο από το
ελάχιστο της φιλίας, αφού μία παρόρμηση, μία εγωιστική ανησυχία, μία
ακατανίκητη ανάγκη για απιστία υπερτερεί κάθε συμπόνιας στην οποία τόσο
υπολόγιζες. Πείτε μου όμως, εσείς πλάσματα καμωμένα από πηλό, τι απομένει στην
ψυχή σας από τα εφήμερα πάθη σας; H ανήσυχη καρδιά σας δεν νοιάζεται, δεν έχει
δάκρυα, δεν έχει αφοσίωση, όταν τελειώνει ο πόθος; Ω πνεύμα της σοφίας, ω
μοναξιά, ω θάνατε πώς με τραβάτε προς εσάς αλυσοδεμένη, ανοίγοντας δρόμο με το
τσεκούρι! Πώς πετσοκόβετε τα πάντα στο διάβα σας για να περάσω μια ώρα
αρχύτερα, πώς τσακίζετε όλα τα άνθη και τους καρπούς που ίσως με έβαζαν σε
πειρασμό! Πώς καταστρέφετε τις χαρές, τις ψευδαισθήσεις, τις ελπίδες μου! Πώς
με σπρώχνετε σε τούτη την άνυδρη κατρακύλα προς την άβυσσο που για πάτο έχει
το άγνωστο, το κενό που με προσμένει με ανοιχτή αγκάλη! Γενηθήτω το θέλημά σου
λοιπόν! Είτε είσαι δικαιοσύνη του Θεού, είτε καπρίτσιο, είτε αλήθεια, σε σένα
πίστεψα. Όμως δεν ήθελα να είμαι ευτυχισμένη πάνω σε τούτη τη γη δίχως αγάπη,
τη μοναδική περιουσία που Εσύ αφήνεις τους θνητούς φευγαλέα να δουν».
AN (ΝΙΝΟΝ) NTE Λ’ ΕΝΚΛΟ (1616-1706)
«Δεν έχω την παραμικρή ένδειξη πάθους για σας»
 |
|
Για τον έρωτα η Νινόν είχε πει: «Πάντα ορκιζόμουν αιώνια πίστη στους εραστές |
Γαλλίδα πόρνη του 17ου αιώνα. Επιστολή προς τον μαρκήσιο Σαρλ ντε Σεβινιέ
(1649-;), γιο του μαρκήσιου Ενρί ντε Σεβινιέ και της διάσημης επιστολογράφου
Μαντάμ Μαρί ντε Σεβινιέ. Όταν ο Σαρλ ήταν μικρός η Νινόν είχε ερωτικές σχέσεις
και με τον πατέρα του.
H Νινόν διατηρούσε αλληλογραφία με τον Σαρλ μετά από δική του επιθυμία να τον
διδάξει σε θέματα αγάπης, έρωτα και φιλοφρονήσεων. H σχέση τους όμως πρέπει,
για ένα σύντομο διάστημα τουλάχιστον, να προχώρησε περισσότερο. Αλλά εκείνη
δεν άργησε να τον απομακρύνει.
H Νινόν είναι ονομαστή για τους πολλούς και υψηλούς εραστές της. Ανάμεσά τους
βρίσκονται ο πρίγκιπας Λουί ντε Κοντέ, ο Γκασπάρ ντε Κολινί και ο συγγραφέας
Σαρλ Σαιν-Εβρεμόν και ο δούκας ντε Λα Ροσφουκώ. Το 1671, μετά τον χωρισμό της
από τον Σαρλ, η Νινόν αποσύρθηκε από την προηγούμενη ζωή της και έγινε
προστάτιδα των τεχνών και οικοδέσποινα ενός περίφημου παρισινού σαλονιού. Για
τον έρωτα η Νινόν είχε πει: «Πάντα ορκιζόμουν αιώνια πίστη στους εραστές μου.
Για μένα όμως η αιωνιότητα διαρκεί ένα τέταρτο της ώρας».
«Σας δηλώνω ότι θα διακόψω στη στιγμή κάθε είδους μελλοντική συναλλαγή μαζί
σας, αν συνεχίσετε να μου φέρεσθε με τον τρόπο που μου φέρεσθε τον τελευταίο
καιρό. Ποιο κακό πνεύμα σάς έβαλε στον νου να ανταγωνίζεσθε κάτι που δεν
υπάρχει; (…) Ματαιοπονείτε. Διότι, σας διαβεβαιώ, δεν έχω την παραμικρή
ένδειξη πάθους για σας προς το παρόν. Και μπορώ να σας διαβεβαιώσω επιπλέον
ότι ποτέ δεν θα έχω. Μάλιστα, κύριε, ποτέ.
(…) Ίσως ο μοναδικός λόγος που επιθυμείτε να με κατακτήσετε είναι απλώς για
να μάθετε αν ο έρωτας μαζί μου είναι ίδιος στην πράξη και στη θεωρία. Αλλά θα
σας γλυτώσω από τον κόπο και το χάσιμο χρόνου και θα ικανοποιήσω την
περιέργειά σας δωρεάν.
Πρέπει να ξέρετε λοιπόν ότι οι γυναίκες, η μία και όλες, σπανίως δρουν σύμφωνα
με τα αισθήματά τους. Αυτό θα εισπράξετε την πληρέστερη στιγμή του φλερτ μαζί
μου. Όλα όσα σας έχω πει για τον έρωτα και τις γυναίκες δεν είναι ικανά να σας
καθοδηγήσουν σχετικά με τον τρόπο που φέρομαι σε παρόμοια περίσταση.
H σκέψη μου είναι πολύ διαφορετική από των περισσότερων γυναικών. Και όλες να
τις ξέρατε, δεν θα ξέρατε τη Νινόν. Και, πιστέψτε με, όσα κι αν είναι αυτά που
θα ανακαλύψετε σε μένα – στοιχεία νέα και εκπληκτικά – δεν θα σας αποζημιώσουν
ούτε κατά το ήμισυ ως προς το κόστος της διερεύνησης. Με έχετε τοποθετήσει
πολύ υψηλά, σας το λέω προκαταβολικά. Προσδοκάτε πολλά, προσδοκάτε περισσότερα
από όσα μπορώ να δώσω. Ποτέ δεν θα αποσβεσθεί το κόστος μου, πιστέψτε με.
(…) Είστε τόσο ατίθασος και τόσο ακόλαστος, που δεν τολμώ να σας προσκαλέσω
για δείπνο αύριο. Γιατί τώρα η ώρα κοντεύει δύο τα χαράματα και υπολογίζω ότι
το γράμμα μου δεν θα φθάσει σε σας νωρίτερα από το απόγευμα. Οπότε, προσέξτε,
απόψε σας περιμένω.
Έχετε παράπονα από μένα τώρα; Δεν είναι κάτι σαν μυστική συνάντηση αυτό;
Αφήστε όμως αυτή την απερίσκεπτη οικειότητα να σας πείσει ότι δεν σας φοβάμαι
πολύ και ότι θα ακολουθήσω τις ερωτοτροπίες σας ώς εκεί που με διασκεδάζει.
Πρέπει να ξέρετε ότι δεν είμαι από τα άτομα που τους επιβάλλονται σε αυτό τον
τομέα. Σας έχω στην καρδιά μου.
Αντίο».
INFO
 |
«Γράμματα χωρισμού». Ανθολόγηση, εισαγωγή, μετάφραση: Έφη Φρυδά. Εκδόσεις
«Μελάνι», 2003, σελ. 295.
Επιμέλεια: Μανώλης Πιμπλής
Google news
