«Nυχτερινά» λουσμένα στο φεγγαρόφωτο

H Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου επί το έργον

H ώρα έχει περάσει. Καιρός να ανηφορίσω για το θεατράκι, στο Νησί –
έτσι λένε οι ντόπιοι τη μικρή χερσόνησο που στην κορυφή της οι αρχαιολόγοι
αποκάλυψαν το κρυμμένο από τη σκόνη των αιώνων θέατρο των δύο χιλιάδων θέσεων
και έφεραν στο φως το κομμάτι του με τις επτακόσιες θέσεις που λειτουργεί
σήμερα για τις εκδηλώσεις του Μουσικού Ιουλίου.

«Ώρα του αποσπερίτη», ο ήλιος βουλιάζει πίσω από το βουνό, βόλτα
πανέμορφη μέχρι το θέατρο, από το μονοπάτι με τις ελιές, τις λεμονιές, τους
στάβλους και τα κοτέτσια, με τη μυρουδιά του χώματος και της καβαλίνας.

Το θέατρο δεν είναι γεμάτο – γύρω στα πεντακόσια άτομα. Το φεγγάρι όμως
είναι γεμάτο. Στο θώκο, ο νέος δήμαρχος της Αρχαίας Επιδαύρου κ. Δημήτρης
Μαντάς. H Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου εμφανίζεται στα λευκά και παίρνει θέση στο
πιάνο – στο θώκο, στα πλαϊνά, η μητέρα της Τερψιχόρη Βολοβίνη – Παπαστεφάνου,
της, το πάλαι ποτέ, ένδοξης Χορωδίας Τρικάλων και ο συμπαθέστατος δεκάχρονος
γιος της Λεωνίδας. Ένα πρόγραμμα με τον τίτλο «Νυχτερινά», υπέροχα
μονταρισμένο, τέλεια δεμένο με τον μικρό χώρο, με τη νύχτα, με το φεγγάρι.

H διακεκριμένη πιανίστα αρχίζει με πέντε Νυχτερινά του Σοπέν – στο
τρίτο, η μια μπρετέλα που συγκρατεί το φόρεμά της θα ξεκουμπωθεί αλλά στην
παύση θα βγει και θα την κουμπώσει χωρίς… περαιτέρω εκπλήξεις -, και, μετά
το διάλειμμα, συνεχίζει με δυο από τα «Φανταστικά κομμάτια» του Σούμαν, Ραβέλ
– δυο κομμάτια από τους «Καθρέφτες» του, Μπάρτοκ – ένα κομμάτι από τη «Σουίτα
της υπαίθρου» -, το «Νυχτερινό ποίημα» του Σκριάμπιν και θα κλείσει με τη
«Σουίτα Μπεργκαμάσκ» του Ντεμπισί.

Άνεση, βαθιά γνώση του στυλ κάθε συνθέτη, ένα κλίμα που δένει τα έργα
του προγράμματος με τη βραδιά, τρυφερό, νοσταλγικό, ανεπαισθήτως μελαγχολικό,
χωρίς καθόλου να λείπουν οι κορυφώσεις – το κομμάτι που προτίμησα, το τρίτο
από τα Νυχτερινά του Σοπέν -, η τεχνική να ισορροπεί με το συναίσθημα και πάνω
απ’ όλα μια ερμηνεία γεμάτη ανθρωπιά.

Ζεστό χειροκρότημα για όλα τα κομμάτια που έγινε θερμότερο και με
«μπράβο» στο τέλος και «ανκόρ» ένα μελωδικότατο Νυχτερινό του Περικλή Κούκου,
του Πρόεδρου του Φεστιβάλ – «αγαπημένου φίλου και διακεκριμένου συνθέτη», όπως
είπε σχεδόν ντροπαλά η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου.