Eπιμένουν για προμήθειες

«Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω…». Στο πνεύμα του θεατρικού έργου του Ντάριο
Φο, οι τράπεζες αναζητούν τρόπους να ξεφύγουν από τον σκόπελο των
καταχρηστικών όρων (όπως τους χαρακτήρισε η απόφαση του Εφετείου) στα
στεγαστικά δάνεια.

Αποφασισμένες να «μη χάσουν ούτε δραχμή» εξαιτίας της απόφασης του Εφετείου
Αθηνών, που έκρινε καταχρηστικούς πολλούς όρους στις συμβάσεις στεγαστικών
δανείων, εμφανίζονται οι τράπεζες. Στις δηλώσεις και τις ανεπίσημες συζητήσεις
που έκαναν χθες τα στελέχη τους, επέμεναν στη γραμμή ότι έχουν ήδη
προσαρμοστεί σε μεγάλο βαθμό στην απόφαση του Εφετείου Αθηνών, καθώς
συμμορφώθηκαν με την Πράξη του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος
(2501/31.10.2002).

Άλλαξαν όνομα

Όπως προκύπτει, όμως, από τα πραγματικά δεδομένα, οι «προσαρμογές» αυτές
οδήγησαν σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και σε αύξηση των χρεώσεων. Απλώς
αυτές άλλαξαν όνομα, ώστε να καλύπτονται τυπικά οι όροι της Κεντρικής
Τράπεζας.

Στέλεχος της Εμπορικής, από την πλευρά του, υποστήριζε χθες σε κατ’ ιδίαν
συζητήσεις, ότι η τράπεζα σκέπτεται πολύ σοβαρά να ασκήσει αναίρεση κατά της
απόφασης του Εφετείου και ότι δεν προτίθεται για κανένα λόγο να επιστρέψει
πίσω χρήματα, αφού, όπως έλεγε, «κάτι τέτοιο θα σήμαινε απιστία προς τους
μετόχους της τράπεζας».

Αλλαγές όρων

Οι επόμενες κινήσεις των τραπεζών σε νομικό επίπεδο, θα συζητηθούν σε
συνάντηση που θα έχουν σήμερα στην Ένωση Ελληνικών Τραπεζών εκπρόσωποι των
νομικών τους τμημάτων, καθώς όλοι αναγνωρίζουν ότι έπειτα από την απόφαση του
Εφετείου θα χρειαστεί ίσως να προχωρήσουν και σε νέες αλλαγές όρων, πέραν
αυτών που έγιναν ήδη εξαιτίας της Πράξης του διοικητή της Τραπέζης της
Ελλάδος.

Τραπεζικοί κύκλοι πάντως υποστήριζαν χθες ότι οι τράπεζες θα μπορούσαν να
ξεπεράσουν τον «σκόπελο» της δικαστικής απόφασης, τουλάχιστον ως προς το ένα
από τα σημεία που θεωρούνται τα πιο κρίσιμα, την ποινή πρόωρης εξόφλησης
(2,5%).

H αοριστία

Επικαλούνταν μάλιστα την απόφαση του Εφετείου, η οποία χαρακτηρίζει
καταχρηστικό τον συγκεκριμένο όρο λόγω αοριστίας. Όπως έλεγαν, η απόφαση δεν
απαγορεύει στις τράπεζες να εισπράττουν ένα ποσό σε περίπτωση πρόωρης
αποπληρωμής του δανείου, αλλά απορρίπτει την πρακτική να μη γίνεται στη
σύμβαση «επίκληση της ύπαρξης ζημίας από την εν λόγω προεξόφληση». Με άλλα
λόγια, επειδή δεν εξειδικεύεται σε τι ακριβώς συνίσταται το 2,5% επί του ποσού
του δανείου.

Εύλογος όρος

Άρα, έλεγαν, αρκεί οι τράπεζες να συμπεριλάβουν στις συμβάσεις έναν «ειδικό
και εύλογο όρο», όπως λέει η απόφαση του δικαστηρίου, ώστε να μπορούν να
συνεχίσουν να επιβάλουν τη συγκεκριμένη χρέωση.

Ας σημειωθεί ότι οι τράπεζες έχουν ήδη καταργήσει τη χρέωση «έξοδα φακέλου» 1%
επί του συνολικού ποσού της χρηματοδότησης, την οποία υπολογίζουν πλέον σαν
ποσό που κλιμακώνεται ανάλογα με το ύψος του δανείου.

Με την ευκαιρία αυτή, όμως, πολλές τράπεζες έκαναν αναδιάρθρωση της
τιμολογιακής τους πολιτικής, με αποτέλεσμα ο δανειολήπτης να πληρώνει τελικά
περισσότερα απ’ ό,τι πριν. Για παράδειγμα, σε μεγάλη τράπεζα για δάνεια ύψους
μέχρι 45.000 ευρώ τα έξοδα φακέλου ήταν 1% επί του ποσού με ελάχιστο ποσό τα
380 ευρώ. Με τα νέα δεδομένα, για δάνεια μέχρι 45.000 ευρώ η τράπεζα χρεώνει
500 ευρώ.

Παράλληλα, οι τράπεζες για να προεγκριθεί μια αίτηση δανείου επιβάλλουν τη
χρέωση προέγκρισης δανείου η οποία κυμαίνεται από 50 έως 100 ευρώ. Ακόμη και
αν στο στάδιο του νομικού ή τεχνικού ελέγχου του ακινήτου απορριφθεί για
κάποιο λόγο η αίτηση, το ποσό που έχει καταβάλει ο πελάτης για την προέγκριση
δεν του επιστρέφεται.