Bάζουν για δόλωμα ζωντανά γατάκια!

Silurus glanis. Ένας ψαράς προσποιείται πως παλεύει με το τρόπαιό του

Ασυνείδητοι που έχουν το ψάρεμα για χόμπι χρησιμοποιούν ζωντανά γατάκια
σαν δόλωμα για να πιάσουν τα τεράστια γατόψαρα που ζουν στον ποταμό Πάδο, τον
μεγαλύτερο της Ιταλίας.

Ο Τζουζέπε Λαγκάνα, αστυνομικός στη Μάντοβα, στην κοιλάδα του Πάδου, λέει πως
το πρώτο τέτοιο κρούσμα εντοπίστηκε τον Μάιο. Αλλά ο Λαγκάνα, ο οποίος είναι
επίσης στέλεχος της Ampana, της ιταλικής οργάνωσης εθελοντών για την προστασία
της φύσης, τονίζει πως το επεισόδιο δεν ήταν μεμονωμένο. «Είχαμε πολλές
ενδείξεις ότι υπάρχουν κι άλλα τέτοια κρούσματα», εξηγεί. «Στη διάρκεια μιας
από τις νυκτερινές περιπολίες μας, ένα σκάφος κατάφερε να διαφύγει του ελέγχου
μας. Αγνόησε τις προειδοποιήσεις και διέφυγε με τα φώτα σβηστά. Υποψιαζόμαστε
ότι επρόκειτο και πάλι για ασυνείδητους ψαράδες. Το να χρησιμοποιείς ζωντανά
γατάκια για να πιάσεις γατόψαρο είναι ανήκουστη ωμότητα».

Τα γατόψαρα αυτά (silurus glanis) που ζουν στο γλυκό νερό μπορεί να φτάσουν σε
μήκος μεγαλύτερο των δύο μέτρων. Το βάρος τους φτάνει έως και 300 κιλά. Αφότου
εμφανίστηκαν στον Πάδο, πριν από μερικά χρόνια, έχουν αποδεκατίσει τα ψάρια
που ζούσαν παραδοσιακά στον ποταμό αυτό και έχουν εποικίσει όλα τα κανάλια
γύρω από τη Μάντοβα. Το ψάρι αυτό, η κάτω σιαγόνα του οποίου προεξέχει και
έχει τα μακριά στριφτά μουστάκια του συνηθισμένου γατόψαρου, είναι παμφάγο.
Και όταν εξαντλήσει τα αποθέματα της περιοχής του σε κυπρίνους και χέλια, δεν
έχει κανένα πρόβλημα να τραφεί με πάπιες και ποντίκια. Τα μεγαλύτερα του
είδους δεν διστάζουν να επιτεθούν και σε βάρκες ψαράδων. Επίσης μπορεί να φάνε
το ένα το άλλο.

Οι Ιταλοί περιφρονούν το γατόψαρο επειδή πιστεύουν πως το κρέας του δεν
αξίζει. Μερικές φορές απατεώνες το πωλούν σε εύπιστους εστιάτορες
παρουσιάζοντάς το σαν οξύρρυγχο. Αλλά για τους ερασιτέχνες, το ψάρεμά του
είναι από τις μεγαλύτερες συγκινήσεις. Κατεβαίνουν από τη Βόρεια Ευρώπη στον
Πάδο μέσα σε σπίτια-ποταμόπλοια και ξεκινούν για τη μάχη με το γατόψαρο, με ή
χωρίς κρυμμένα γατάκια. Σύμφωνα με τον Λαγκάνα, μια άλλη βάρβαρη μέθοδος για
να πιάνουν το ψάρι είναι να καμακώνουν ένα χέλι και να το ρίχνουν στο νερό,
όπου οι επιθανάτιοι σπασμοί του είναι εξαιρετικά δελεαστικοί για το μεγάλο
κτήνος των βυθών. Αλλά όσο φρικτές κι αν είναι οι πρακτικές αυτές, ο Λαγκάνα
δεν ελπίζει πως θα σταματήσουν. «Πέρυσι οι εθελοντές στην περιοχή κάλυψαν
15.000 χιλιόμετρα», δήλωσε. «Αλλά είναι πολύ δύσκολο να πιάσεις επ’ αυτοφώρω
αυτούς τους ελεεινούς, ακόμη και με συντονισμένες χερσαίες και ποτάμιες
νυκτερινές περιπόλους».