ΧPHΣTOΣ ΛOΥΛHΣ «Φιλοδοξώ να μείνω ερωτευμένος με το θέατρο»

Τον γλυκό και ανθρώπινο Ίωνα, παιδί από θεϊκή γενιά, από τα ωραιότερα πλάσματα του Ευριπίδη, ερμηνεύει ο Χρήστος Λούλης, ο οποίος φιλοδοξεί να διατηρήσει την αγωνία του ερωτευμένου με το θέατρο (εδώ, με τη Λυδία Κονιόρδου, σε πρόβα)

Ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, ανάμεσα στην αφέλεια και την ειρωνεία, ο
τραγικός ήρωας, ένα τρυφερό αγόρι, θα οδηγηθεί στην ενηλικίωση με τίμημα την
αθωότητά του. Τον Ίωνα ερμηνεύει ο Χρήστος Λούλης. Τον εμπιστεύθηκαν το Εθνικό
Θέατρο και η Λυδία Κονιόρδου, που σκηνοθετεί την τραγωδία του Ευριπίδη «Ίων».

Συμβαίνουν στο θέατρο σήμερα πράγματα τολμηρά; Αν η ερώτηση δείχνει ρητορική,
η πραγματικότητα απαντά με την περίπτωση του Χρήστου Λούλη. Ας κάνουμε τη
σούμα: είκοσι επτά ετών, τέσσερα χρόνια στο θέατρο, έξι πρωταγωνιστικοί ρόλοι,
ντεμπούτο στην Επίδαυρο με ρόλο-τίτλο και το βραβείο ερμηνείας «Δημήτρης
Χορν».

Ο καινούργιος ζεν πρεμιέ, χωρίς την πόζα του κλισέ, είναι και ευαίσθητο παιδί
και ωραίος νέος και ταλαντούχος ηθοποιός και εργατικός. Να μην ξεχάσω και το
τυχερός. Τυχερός και έξυπνος. Έχω την αίσθηση ότι οι απανωτές προτάσεις που
του έγιναν ήρθαν την πιο κατάλληλη ώρα και τις χειρίστηκε με τον καλύτερο
τρόπο. Λέγεται πως καλός ηθοποιός είναι ο έξυπνος ηθοποιός. Πάντως ο καλύτερος
τρόπος για να εξασφαλίσει ισορροπίες και να μην «τρελαθεί» από την ύπουλη
γοητεία της επιτυχίας είναι η ποιότητα της φιλοδοξίας.

«H αγωνία μου είναι να διατηρήσω στο θέατρο μια σχέση όπως οι
ερωτευμένοι. Που θέλουν ο ένας τον άλλον, που εξελίσσουν τον έρωτά τους σε
βαθιά αγάπη, που θέλουν να κάνουν οικογένεια και να είναι περήφανοι για τα
παιδιά τους». Δίπλα σε δασκάλους, όπως ο Λαζάνης, ο Κουγιουμτζής, η Πιττακή, ο
Βογιατζής, η Κονιόρδου, επιστράτευσε τον ενήλικο εαυτό του και πήρε τα βασικά
μαθήματα για την τέχνη και την τσαγκαρική τού ηθοποιού.

«Στο θέατρο μπήκα τυχαία. Από την αίσθηση που μου προκάλεσε η συμμετοχή μου ως
φοιτητής σε μια θεατρική παράσταση του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου
Πειραιά. Πήγα στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Τα χρόνια που μαθήτευσα και
δούλεψα εκεί, καθόρισαν πολλά πράγματα όσον αφορά τη στάση μου στον χώρο».

Μαθητής της Σχολής συμμετείχε από το δεύτερο έτος στις παραστάσεις
«Χάπι εντ» και «Σοφολογιότατες», δούλεψε στη διαδικασία της παραγωγής,
γνωρίζοντας το θέατρο από μέσα και αποφοιτώντας, έπαιξε ή μάλλον τραγούδησε
στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και έπαιξε τον Έντμοντ στον «Βασιλιά Ληρ».

Ύστερα ήρθε η συνεργασία του με τον Λευτέρη Βογιατζή στα έργα «Καθαροί πια»
της Σάρας Κέιν και «Οι σχέσεις του Κυρίου Πίτερ» του Χένρι Μίλερ (σκηνοθεσία
Νικαίτης Κοντούρη).

«Με ακολουθεί αυτό που βίωσα δίπλα στον Λευτέρη. Ότι δεν παίζουμε αυτό που
ξέρουμε, κάνοντας πως το ξέρουμε. Μου ανοίχτηκε ένα τεράστιο πεδίο δράσης και
κατάλαβα τη σημασία της λεπτομέρειας. Αισθάνθηκα όμως ότι χρειαζόμουν χρόνο
για να αφομοιώσω όσα μου έλεγε, για να βρω κι εγώ τον βηματισμό μου σε αυτό το
ψάξιμο».

Ακολούθησε ο ρόλος του Ερωτόκριτου στο έργο του Κορνάρου, που σκηνοθέτησε ο
Βασίλης Νικολαΐδης στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης – «φοβερό κείμενο, μουσικό σε
δεκαπεντασύλλαβο» – αλλά και το βραβείο ερμηνείας νέου ηθοποιού. Με το ρόλο
του Έντμοντ στο «Ταξίδι της μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ο’Νιλ, που
σκηνοθέτησε ο Γιάννης Ιορδανίδης στο Εθνικό Θέατρο, «είχα την εξαιρετική
ευκαιρία να παρακολουθώ καθημερινά τη Βέρα Ζαβιτσιάνου και τον Γιώργο
Μοσχίδη».

Ο ρόλος του Ίωνα ήρθε ύστερα από δίωρη οντισιόν στη Λυδία Κονιόρδου. «Τον
φοβόμουν και τον ήθελα πολύ. Χάρηκα που με εμπιστεύθηκε η Λυδία Κονιόρδου και
αργότερα μυρίστηκα το μέγεθος. Σχεδόν τρόμαξα. Τώρα έχω πείσμα. H Επίδαυρος
είναι τόπος δύσκολος»

Άρνηση που προκάλεσε αίσθηση

Παράλληλα με τον Ίωνα, του προτάθηκε από τον Μιχάλη Κακογιάννη ο ρόλος του
Άμλετ για την παράσταση που ετοιμάζει το Εθνικό Θέατρο τον χειμώνα. H άρνησή
του έκανε αίσθηση. «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου Λόρενς Ολίβιε, ο οποίος έπαιξε τα
πάντα έως τα 30 του. Δεν έχω την εμπειρία ζωής που χρειάζεται αυτό το κείμενο
και δεν θέλω να μπω στη λούμπα να μαζεύω ρόλους για το βιογραφικό μου».

Όταν το θέατρο ποντάρει, όπως σε άλογο κούρσας, σ’ έναν καινούργιο ηθοποιό,
όλα είναι πιθανά. Οι μεγάλες επιτυχίες και η αλαζονεία τους. Οι ευκαιρίες
ανάδειξης και η απόλαυσή τους. H εξέλιξη είναι μια άλλη ιστορία. «Μου αρέσει η
ευτυχία πάνω στη σκηνή. Την ένιωσα δυο τρεις φορές και θέλω να την ξαναζήσω».
Γι’ αυτό δεν χαραμίζεται από βιαστικές φιλοδοξίες. Και έχει σημασία το γεγονός
πως από τη μεγάλη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου τον χειμώνα θα μετακινηθεί στο
μικρό πατάρι του «Αμόρε». Θα παίξει στο έργο της Άμπι Νόρμαν «Μικρές
εκρήξεις», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου, συνεχίζοντας με δουλειά και πειθαρχία
ένα ψάξιμο στα εκφραστικά του μέσα και τις βαθύτερες ανησυχίες του.

INFO

«Πρώτη παράσταση του «Ίωνα» με την μορφή πρόβας αύριο στις 9 μ.μ. στο υπαίθριο
θέατρο του Κέντρου Δελφών.