γιατί… «χρωστάμε» στα Nησιά Γκαλάπαγκος τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών;

Στο μόνιμα ταραγμένο αρχιπέλαγος του Ειρηνικού Ωκεανού, ανοιχτά της Νότιας
Αμερικής, συνέλαβε ο Δαρβίνος τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Το 1835 ο
Βρετανός φυσιοδίφης έφθασε στα Νησιά Γκαλάπαγκος και άρχισε την εξερεύνησή
του. Μία από τις πρώτες παρατηρήσεις του ήταν σχετικά με την τεράστια ποικιλία
των ζώων που συνάντησε εκεί. Εξάλλου, διαπίστωσε αμέσως ότι τα ζώα και τα φυτά
για να επιβιώσουν προσαρμόζονται στο περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν. 24 χρόνια
αργότερα δημοσίευσε το γνωστό βιβλίο του «Περί της καταγωγής των ειδών».

Λέγεται ότι είχε συναντήσει και κάποια από τις γιγάντιες χελώνες, ένα από τα
πλέον σπάνια είδη που φιλοξενούν τα Νησιά Γκαλάπαγκος, που ζει περίπου 200
χρόνια. Επίσης, ενδημικούς γλάρους, πιγκουίνους, σπίνους, θαλάσσιους λέοντες,
θαλάσσια ιγκουάνα και μια τεράστια ποικιλία ψαριών και ζώων. Ο Δαρβίνος
κατέγραψε όλες τις αλλαγές που είχαν τα συγκεκριμένα είδη στο χρώμα και στο
μέγεθός τους, ακόμα και τις διαφοροποιήσεις στη συμπεριφορά τους, και κατέληξε
στο συμπέρασμα ότι όλες αυτές οι αλλαγές είχαν έναν και μόνον σκοπό. Την
εύκολη προσαρμογή τους στο περιβάλλον των συγκεκριμένων νησιών.