ΣE ΠPΩTO ENIKO Οι πραγματικά ζωντανοί…

Είναι στιγμές που θέλεις να ηρεμήσεις, να αφεθείς, να αφουγκραστείς την
απελπισμένη σιωπή του συμβιβασμού, αλλά δεν μπορείς. Κάθε φορά κάτι σε
δαιμονίζει, σε επαναφέρει στον αγώνα. Μια αγαπημένη φίλη, μου λέει ότι το
περασμένο Σαββατοκύριακο φιλοξενούνταν σε σπίτι κοσμικού νησιού του Αιγαίου.
Με μεγαλοαστούς εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες, πάμπλουτους Έλληνες της
διασποράς. Καλοί άνθρωποι, αλλά γεμάτοι ανία. Πολλή ανία. Και οι γυναίκες –
αχ, οι γυναίκες, ήταν ποίημα… «Τελειώνει το χαβιάρι αγάπη μου», έλεγε η μία
στην άλλη, αγχωμένη, «τα εγγόνια μας μπορεί να μη φάνε ποτέ χαβιάρι. Ποτέ».
«Όχι!», αλάλαζαν όλες μαζί, θυμίζοντας τραγωδία του Ευριπίδη. Και το
εννοούσαν. Το πρόβλημα τούς στενοχωρούσε. H λέξη «χρήμα» δεν ακούστηκε ούτε
μία φορά στη συζήτηση. Θα ήταν μπανάλ. Μία ακόμα λέξη- ταμπού, όπως το «σεξ»,
«θέλω», «λαμόγιο».

Σε έναν άλλο χώρο, λίγες ημέρες αργότερα, η «αφρόκρεμα» της ελληνικής
κοινωνίας συζητούσε με πολύ ραφινάτο τρόπο για τα τεκταινόμενα στην τέχνη, τη
λογοτεχνία, το θέατρο. Το χρήμα ξεχειλίζει από τα μπατζάκια τους. Το ίδιο και
η διανόηση. Έξω από τους γυάλινους τοίχους της αίθουσας ξενοδοχείου όπου
γίνεται η δεξίωση, η ζωή συνεχίζεται. Άνθρωποι περπατάνε μπουχτισμένοι,
τσακώνονται, ερωτεύονται, αγωνιούν, αγωνίζονται, μοχθούν, καταπιέζονται,
πεθαίνουν παραπονεμένοι, φεύγουν άδικα. Ορισμένοι από τους ελάχιστους που δεν
συμβιβάζονται, μπορεί και να βρίσκουν την ευτυχία. H ζωή διαπερνάει τους
γυάλινους τοίχους και τρυπώνει πάλι μέσα μου. Οι απέραντες θεωρητικολογίες,
κοσμικολογίες, προσποιήσεις και υποκρισίες που μπαίνουν στα αυτιά μου
απωθούνται από εκείνο που έγραψε σε επιστολή του στον Τσάτσο, προς το τέλος
της ζωής του, αναπολώντας τα περασμένα μεγαλεία, ο υπέροχος Σεφέρης. «Υπήρξαμε
καλογαμιάδες…». Και τα γυάλινα τείχη σπάνε από το γέλιο των πραγματικά
ζωντανών.