Nα προλαβαίνουμε και όχι να θεραπεύουμε

O ξαφνικός θάνατος του Μαρκ Βίβιεν Φοέ προκάλεσε σοκ στην κοινή γνώμη. Τόσο
γιατί ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής ήταν πασίγνωστος με πλήθος διακρίσεων,
όσο και διότι το θλιβερό συμβάν έγινε μπροστά στα μάτια μας. Καλώς ή κακώς η
κάμερα «έπιασε» όλο το σκηνικό – το πιο αποτρόπαιο ζουμάρισμα στην καριέρα του
ηλικίας 28 ετών ποδοσφαιριστή…

*** Κρίμα για τον άτυχο νέο, αλλά το ζητούμενο είναι τι κάνουμε στο εξής:
έρχεται στην επιφάνεια το θέμα της ιατρικής παρακολούθησης των ποδοσφαιριστών.
Στην (πρόσφατη) Γενική Συνέλευση της ΕΠΟ στη Μυτιλήνη «πέρασε» επιτέλους η
κάρτα υγείας του ποδοσφαιριστή κι ελπίζουμε το κονδύλι να εγκριθεί πάραυτα και
να μην ανασταλεί η έκδοσή της όπως στο παρελθόν. Με την υγεία δεν παίζουμε,
πόσο μάλλον στον επαγγελματικό αθλητισμό. Ακόμη και η οικονομική στενότητα
μπαίνει στην άκρη.

Για την κάρτα υγείας μόχθησαν και πίεσαν ο γραμματέας της Ομοσπονδίας Γιάννης
Οικονομίδης και ο αθλητίατρος Σταύρος Χάντζος. Για την ακρίβεια, «φώναζαν»!
Συνήθως, ο αιφνίδιος θάνατος – και τέτοιος ήταν του Φοέ – οφείλεται σε
μυοκαρδιοπάθεια που μπορεί να φανεί σε ειδική εξέταση. Μάλιστα, προτείνεται
υπερηχογράφημα μια φορά τον χρόνο και ο παίκτης καλύπτεται. Στο εξωτερικό και
δη στην Ιταλία, υφίστανται οι εξετάσεις και ελαχιστοποιούνται οι περιπτώσεις
τέτοιων περιστατικών. Γιατί το μείζον είναι να προλαβαίνουμε και να
προβλέπουμε, όχι να θεραπεύουμε τα (δυστυχώς) αθεράπευτα.

*** Ο υπέρηχος είναι απαραίτητος, τόσο στον ερασιτεχνικό όσο και στον
επαγγελματικό αθλητισμό. Και δεν μιλάμε, ασφαλώς, για όσα δυσάρεστα μπορούν να
προκαλέσουν πέρα από μεγαλοκαρδία, σοβαρά προβλήματα ή ακόμη και θάνατο:
δηλαδή, τα φάρμακα οποιασδήποτε προέλευσης (κοκαΐνη, ορμόνες, αναβολικά).

*** Από τη στιγμή που ο Σεπ Μπλάτερ έχει αποφασίσει ότι οι ποδοσφαιριστές
είναι… ακούραστα όντα και μπορούν να αγωνίζονται ασταμάτητα για να γεμίζουν
κερκίδες σταδίων και τηλεοπτικό χρόνο μεσούντος του θέρους, μία λύση υπάρχει:
η οχύρωση των οργανισμών και η λεπτομερής εξέταση κάθε αθλητή.

Το ’86, οι ποδοσφαιριστές αγωνίζονταν (Παγκόσμιο Κύπελλο) ακόμη και μεσημέρι
(!) στο Μεξικό. Οι ώρες καθορίζονταν από σπόνσορες και τηλεοπτικό κοινό άλλων
ηπείρων.

E, στις μέρες μας, ας αποφασίζουν οι ίδιοι οι παίκτες για τη ζωή τους!

Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, το σύνηθες ανέκδοτο των αντιπάλων τού
Ολυμπιακού ήταν το ακόλουθο: «Πού πάτε με τους… Ιωαννίδηδες και τους…
Αμανατίδηδες»; Αμφότεροι ήρθαν στο Λιμάνι από την Καλαμαριά, ο ξανθομάλλης
Ιωαννίδης έφυγε νωρίτερα και ο μαχητής Αμανατίδης παρέμεινε και γεύτηκε
επιτυχίες, έχοντας και ο ίδιος βελτιώσει τις αγωνιστικές του επιδόσεις.
Ωστόσο, αυτό που ξενίζει και ενοχλεί είναι ο τρόπος που ενήργησε η «κόκκινη»
διοίκηση: με τη λογική «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν». Δεν είναι έτσι και
δεν πρέπει οι κινήσεις να διέπονται από τέτοια ψυχρότητα. Κατά τα λοιπά,
καιρός είναι να δούμε τα νιάτα. Γιατί ο Ολυμπιακός δεν είχε τίποτε να
περιμένει από τον Αμανατίδη (κι ας υπέγραφε λευκό συμβόλαιο) στην Ευρώπη, αλλά
μόνο από πιτσιρικάδες τύπου Κουλουχέρη και Βάλλα.

Καλώς τον Γεωργάτο! Περίμενε, περίμενε κάποιο σινιάλο, δεν ήρθε και αποφάσισε
να (επαν)ενταχθεί στην AEK. Ο δεξιοτέχνης ποδοσφαιριστής πιστός στην παράδοση
της ΠΑΕ, συμφώνησε με τα λόγια και αναμένει τα έργα. Τα χρήματα… Πώς είπατε;
Αισιόδοξος; Ναι, μα δεν κάνει κακό. Το έχουν αυτό στην AEK – να αισιοδοξούν
και ίσως να αγνοούν την πραγματικότητα.

Έτσι, για να μην λέγονται… κακίες ότι ο πρόεδρος του ΠΣΑΠ Αντώνης Αντωνιάδης
δεν κινείται. Το αντίθετο – με τέτοια ζέστη και βγάζει ανακοινώσεις ο
σύνδεσμος! Προσέξτε: Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών
δημιούργησε Τμήμα Εύρεσης Εργασίας, δίχως τη μεσολάβηση μάνατζερ. Οι άνεργοι
παίκτες ή έστω όσοι είναι με λήξη συμβολαίου, προβλέπεται να έρχονται σε επαφή
με συλλόγους που ενδιαφέρονται να τους αποκτήσουν. Και εδώ που τα λέμε, χωρίς
τους ατζέντηδες και τους «σκοτεινούς» διαδρόμους, κάποιοι ενδέχεται να βρουν
τον δρόμο τους.