γιατί… τα θαλάσσια θηλαστικά μπορούν να πίνουν θαλασσινό νερό;

H περιεκτικότητα σε άλας του αίματος των θαλάσσιων θηλαστικών δεν διαφέρει
πολύ από των άλλων σπονδυλωτών. Είναι «αλμυρό» περίπου κατά 1/3 σε σχέση με το
νερό της θάλασσας. Όταν ένα σπονδυλωτό πιει θαλασσινό νερό, που είναι τρεις
φορές πιο αλμυρό από το αίμα του, πρέπει να ξεφορτωθεί το πλεόνασμα παράγοντας
πολύ αλμυρά ούρα. Οι μετρήσεις στα θαλάσσια θηλαστικά έχουν δείξει ότι τα ούρα
τους περιέχουν δυόμισι φορές περισσότερο αλάτι από ό,τι το θαλασσινό νερό και
επτά ή οκτώ φορές περισσότερο αλάτι από το αίμα τους.

Ωστόσο, η διαχείριση του νερού και του αλατιού είναι διαδικασία δύο βημάτων
για τα νεφρά των θαλάσσιων θηλαστικών. Πρώτα το αίμα περνά, μέσ’ από ένα
σύστημα μικροφίλτρου, στο νεφρό. Το μεγαλύτερο μέρος του πλάσματος του
αίματος, μαζί με το νερό και μικρά μόρια όπως τα άλατα, περνούν μέσα από αυτό
το φίλτρο, ενώ τα μεγαλύτερα μόρια, όπως και τα μόρια του αίματος, μένουν
πίσω. Στη συνέχεια, το φιλτραρισμένο πλάσμα περνά μέσα από ένα μακρύ αγγείο,
όπου το νερό αφομοιώνεται. Αυτή η διαδικασία συγκεντρώνει το εναπομείναν υγρό,
το οποίο τελικά αποβάλλεται με τη μορφή ούρων.

Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, μια απλή διαφοροποίηση στα νεφρά των θαλάσσιων
θηλαστικών είναι αυτή που τους επιτρέπει να παράγουν πιο συμπυκνωμένα ούρα,
αφομοιώνοντας το μεγαλύτερο μέρος του νερού.