γιατί… λέμε «Έλαμψε διά της απουσίας του»;

Όταν στην αρχαία Ρώμη κηδεύονταν επίσημα πρόσωπα, κρατούσαν μπροστά από τη
νεκρική πομπή εικόνες των συγγενών και αγαπημένων προσώπων του νεκρού. Την
εποχή του αυτοκράτορα Τιβέριου πέθανε και κηδεύτηκε η Ιουνία, σύζυγος του
Κάσσιου και αδελφή του Βρούτου, των δύο δηλαδή δολοφόνων του Καίσαρα. Επειδή
όμως είχε απαγορευτεί η δημόσια εμφάνιση των εικόνων των δύο αυτών δολοφόνων,
έλειψαν έτσι από τη νεκρώσιμη πομπή, πράγμα που σχολιάστηκε πολύ στη Ρώμη και
έδωσε αφορμή στον Τάκιτο να γράψει στα «χρονικά» του ότι ο «Κάσσιος και ο
Βρούτος έλαμπαν ιδιαίτερα, επειδή έλειπαν οι εικόνες τους». Την περικοπή αυτή
– σύμφωνα με τα όσα χαρακτηριστικά γράφει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης
Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις
Σμυρνιωτάκης) – την αποδίδει ο Ντε Σενιέ στην τραγωδία του «Τιβέριος» με τη
φράση: «Έλαμπον διά της απουσίας των» και από τότε έμεινε στις νεώτερες γενιές.