ΣE ΠPΩTO ENIKO Δεκατέσσερα και κάτι

Ακούνε Εμινέμ, Δυτικές Συνοικίες, Σερντάπ και Χάι Φάιβ. Βάζουν λιπ γκλος,
φοράνε χαμηλοκάβαλα τζιν και μπλουζάκια με τη μέση έξω, ενώ έχουν στην κατοχή
τους συλλογές ολόκληρες από έθνικ σκουλαρίκια και ένα μόνον ζευγάρι αθλητικά
που δεν τα βγάζουν ποτέ από τα πόδια τους. Αυτές είναι πάνω – κάτω οι
δεκατετράχρονες έτσι όπως τις είδα να κυκλοφορούν κατά μιλιούνια το τελευταίο
εκδρομικό μου τριήμερο. Διασταύρωσα τις εντυπώσεις μου με τον φίλο μου τον
Τάκη, ο οποίος μου επιβεβαίωσε ότι τω όντι ζούμε σε ένα πραγματικό girly boom.
Ετούτος μάλιστα το πήγε πιο μακριά, αφού κάθησε και μέτρησε πόσα αγόρια κατά
μέσον όρο καταφέρνουν να εμφιλοχωρήσουν σ’ αυτές τις πρώιμες γυναικοπαρέες.
Ένας στις πέντε, μου είπε με ύφος που δεν σήκωνε αμφισβήτηση. Μα πού πήγαν
όλοι οι πιτσιρικάδες; Οι υποθέσεις άρχισαν να πέφτουν βροχή γύρω από το
τραπεζάκι της βεράντας. Ένας έλεγε ότι γεννιούνται λιγότερα αγόρια, άλλος ότι
σ’ αυτήν την ηλικία οι μαμάδες τους τα κρατάνε ακόμη για πάρτη τους και
κάποιος τρίτος τόλμησε να πει ότι πολύ καλά κάνουν και κρύβονται μέχρι να
κοπάσει ο οίστρος τόσων κοριτσιών μαζεμένων. Προσωπικά δεν συμμερίζομαι καμία
από τις παραπάνω απόψεις. Αφήνω το φαινόμενο να εξελιχθεί και αναλόγως με τη
διάθεση της στιγμής προβαίνω σε ερμηνείες που τις κρατώ όλες για τον εαυτό
μου. Έτσι πάντως όπως τις κόβω, πιστεύω ότι θα συνεχίσουν για πολύ να είναι
θορυβώδεις και διεκδικητικές. Καμία σχέση με τα κορίτσια του Σαββόπουλου που
μετά τον γάμο «ούτε λέξη πια γι’ αυτά». Οπότε, δεν βλέπω να συντρέχει κανένας
απολύτως λόγος ανησυχίας.