ΣE ΠPΩTO ENIKO Τα «αν» της ζωής μας

Το καλοκαιράκι με τις διακοπές του ευνοεί περισσότερο την αυτοσυγκέντρωση και
τον απολογισμό – του χρόνου, αλλά και μιας ολόκληρης ζωής – απ’ όσο η
Πρωτοχρονιά, που είναι τόσο φορτισμένη και πολύβουη από τραπέζια, πάρτι και
δώρα.

Εκεί, μπροστά στην απεραντοσύνη του θαλασσινού ορίζοντα, τα χρόνια, τα
πρόσωπα, τα γεγονότα, ξεδιπλώνονται ένα ένα μπροστά σου. Όσα έκανες, όσα
είπες, όσα ένιωσες… Αλλά και μαζί τους, αναπόφευκτα, όσα δεν έκανες, όσα δεν
είπες, όσα δεν έζησες… Οι επιλογές σου – λανθασμένες ή σωστές, ποιος τελικά
ξέρει; Οι άνθρωποι που έφυγαν για πάντα από τη ζωή σου, με φυσικό θάνατο ή
αποχωρισμό – λίγο διαφέρει… Οι συγκυρίες, οι συμπτώσεις, οι αλληλουχίες…

Τα «αν» της ζωής σου σού τριβιλίζουν το μυαλό… Αναμασάς ενοχές – προς τον
εαυτό σου και προς τους άλλους – ξεχασμένα συναισθήματα, φανταστικά σενάρια
και υποθετικές εξελίξεις. Ιστορίες ζωής σε παίρνουν μαζί τους, χωρίς να σε
οδηγούν πουθενά…

«Αν δεν είχαμε τότε καθυστερήσει μιλώντας, δεν θα είχε γίνει το ατύχημα…»,
«Αν δεν είχα τότε απαντήσει έτσι, παρασυρμένη από τον θυμό, δεν θα είχαμε
χωρίσει…», «Αν είχα μείνει στο Πανεπιστήμιο για καριέρα και δεν είχα
διαλέξει αυτό το επάγγελμα, θα ήμουν καλύτερα…», «Αν είχα κάνει υπομονή με
εκείνο τον απαίσιο προϊστάμενο, θα είχα τώρα τη θέση μου…», «Αν εκείνο το
Σάββατο δεν είχα βγει με την παρέα της φίλης μου, δεν θα είχα γνωρίσει αυτόν
τον άνθρωπο που κατέστρεψε τη ζωή μου…». Αν…, αν.., αν…

Το απαλό κύμα συνοδεύει με το μουρμουρητό του, σαν μπάσο, τα τραγούδια και τα
μοιρολόγια μιας ζωής… Και εκεί που το αδιέξοδο των σκέψεων και των
αναζητήσεων στρέφει επικίνδυνα τη διάθεση προς τη θλίψη, η καλή, κυνική,
φιλενάδα μου με προσγειώνει, όπως πάντα, απότομα: «Τι ψάχνεις τώρα; Εγώ έχω
εγκαταλείψει εδώ και καιρό αυτό το “άθλημα” των “αν” και “μήπως”, γιατί δεν
βγάζει πουθενά. Και η… γιαγιά μου αν είχε ρόδες, θα ήταν πατίνι!».