H δική τους παγκοσμιοποίηση…

Όποιος έχει το μικρόβιο της επανάστασης μέσα του θα πρέπει, σήμερα, να
μιλάει αγγλικά. Και πέντε γαλλικά θα του είναι χρήσιμα επίσης. Το λεγόμενο
«κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης» είναι εντελώς παγκοσμιοποιημένο.

H άναρχη δομή του κινήματος που ξεκίνησε από το Σιάτλ, αποτέλεσε ένα είδος μοντέλου συνεργασίας ετερόκλητων οργανώσεων. Αυτή η πολυχρωμία αποτελεί κατ’ άλλους το όπλο και κατ’ άλλους το πρόβλημα

Μετακινείται από το Σιάτλ στο Νταβός και από κει στην Ουάσιγκτον, στην Πράγα,
στη Νίκαια, στη Νάπολι, στο Κεμπέκ, στο Λονδίνο, στο Γκέτεμποργκ, στη Γένοβα,
στη Νέα Υόρκη, στη Βαρκελώνη, στη Σεβίλλη, στη Φλωρεντία, γιατί όχι και στο
Ναύπλιο, τώρα και στη Χαλκιδική. Οι κακεντρεχείς μιλούν για «επαναστατικό
τουρισμό», οι αισιόδοξοι για μια νέα μεγάλη κοινωνική συμμαχία.

Αν θέλει κανείς να μάθει περισσότερα για όσα συμβαίνουν στο πεζοδρόμιο, θα
πρέπει να εξοικειωθεί με ονομασίες οργανώσεων άγνωστωv πριν από λίγα χρόνια.
DAN (Direct Action Network – Δίκτυο για την Άμεση Δράση), Global Exchange,
Ruckys Society, Reclaim the Street, Black Block, Attac. Περίπου 1.350
οργανώσεις και πολλές δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων διαδήλωσαν στο Σιάτλ τον
Δεκέμβριο του 1999, δίνοντας το σύνθημα εκκίνησης μιας πρωτοφανούς αλυσίδας
κινητοποιήσεων. Το Ίντερνετ ήταν το μέσο επικοινωνίας τους και η άναρχη δομή
του, με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της, αποτέλεσε ένα είδος
μοντέλου συνεργασίας ετερόκλητων οργανώσεων. Αυτή η πολυχρωμία αποτελεί κατ’
άλλους το όπλο και κατ’ άλλους το πρόβλημα. H αμερικανική DAN έχει μέσα της
ισχυρό ρεύμα που απορρίπτει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αντίθετα η
γαλλική Attac – που από σοσιαλδημοκράτες θεωρείται αιρετική – είναι μάλλον
πιστή στο υπάρχον θεσμικό πλαίσιο. Όπως αποδείχθηκε και στη διακήρυξη του
Πόρτο Αλέγκρε, που υπεγράφη από 200 οργανώσεις, ο ελάχιστος κοινός
παρονομαστής είναι η αντίσταση στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της παγκοσμιοποίησης.

«Δεν μ’ ενδιαφέρει η πολιτική σου τοποθέτηση», έλεγε η επικεφαλής των Βρετανών
διαδηλωτών στην Πράγα, στον Ιταλό που στεκόταν πλάι της. «Ας κάνουμε κάτι για
να δείξουμε στους μπάσταρδους ότι δεν θέλω να αποφασίζουν οι πολυεθνικές για
το πώς θα ζήσω, ότι δεν θέλω σχολεία και νοσοκομεία ιδιωτικά». Λίγο πιο εκεί
ένα αυστριακό πανό έγραφε «Να προστατέψουμε τον πλανήτη» και κάποιοι Γερμανοί
ομοφυλόφιλοι διεκδικούσαν «μια κοινωνία που να αποδέχεται όλα τα είδη αγάπης».
Στο Σιάτλ υπήρχαν ομάδες που ζητούσαν την απελευθέρωση του Τζαμάλ και άλλες
που ζητούσαν την προστασία της θαλάσσιας χελώνας.

H Σούζαν Τζορτζ, καθηγήτρια της Σορβόνης και αντιπρόεδρος της Attac, μιλώντας
στα «NEA», είπε – πρόσφατα – ότι πρόκειται για διεθνιστικό κίνημα και άρα όχι
κατά της παγκοσμιοποίησης αλλά υπέρ μιας εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης. Ο
αρχικός αρνητικός ορισμός του κινήματος (οι no global, κατά τον ίδιο τρόπο που
μιλάμε για μη κυβερνητικές οργανώσεις), προσπαθεί να αλλάξει πρόσημο. Μιλούν
για «κίνημα παγκόσμιας δικαιοσύνης» που παλεύει να ελέγξει την αχαλίνωτη δράση
των πολυεθνικών, την απορρύθμιση του εμπορίου και της εργασίας, και όσον αφορά
την Ευρωπαϊκή Ένωση, για δημιουργία εσωτερικών δημοκρατικών θεσμών.

ATTAC

Δράση για τη φορολόγηση των χρηματιστικών συναλλαγών

Οι συνδέσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων no global δεν είναι πάντα προφανείς.
Ωστόσο η γέννηση της γαλλικής οργάνωσης Attac οφείλεται σε έναν Αμερικανό, τον
φιλελεύθερο νομπελίστα οικονομίας Τζέιμς Τόμπιν που, χωρίς να το θέλει, έγινε
ο εμπνευστής της. Ας δούμε πώς περιγράφει ο διευθυντής της «Μοντ Ντιπλοματίκ»
Ιγνάσιο Ραμονέ, εκ των ιδρυτικών μελών της Attac, τη γέννηση και τους στόχους
της οργάνωσης, στο βιβλίο του «Πόλεμοι του 21ου αιώνα» (εκδόσεις του Εικοστού
Πρώτου, 2003): «H ολική ελευθερία της κυκλοφορίας των κεφαλαίων
αποσταθεροποιεί τη Δημοκρατία. Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία να δημιουργήσουμε
αποτρεπτικούς μηχανισμούς. Ένας από αυτούς είναι και ο φόρος Τόμπιν που
προτάθηκε από τον νομπελίστα οικονομολόγο το 1972. Πρόκειται για τη
φορολόγηση, με ελάχιστο ποσοστό, όλων των συναλλαγών στις αγορές συναλλάγματος
με σκοπό τη σταθεροποίησή τους και, με την ίδια ευκαιρία, την εξεύρεση πόρων
προς όφελος της διεθνούς κοινότητας. Με ποσοστό 0,1%, ο φόρος Τόμπιν θα
απέδιδε, ετησίως, περίπου 166 δισεκατομμύρια ευρώ, δύο φορές περισσότερο από
το αναγκαίο ετήσιο ποσό για να εκριζωθεί η ακραία φτώχεια μέσα σε πέντε
χρόνια.

Γι’ αυτό δημιουργήθηκε στο Παρίσι, τον Απρίλιο του 1998, με στόχο να επεκταθεί
σε όλο τον πλανήτη, η μη κυβερνητική οργάνωση “Δράση για μια φορολόγηση των
χρηματιστικών συναλλαγών προς όφελος των πολιτών” (Attac), που αριθμεί ήδη στη
Γαλλία πάνω από 30.000 μέλη. Σε συνδυασμό με τα συνδικάτα και τις ενώσεις με
πολιτιστικούς, κοινωνικούς ή οικολογικούς σκοπούς, η Attac δρα σαν μια ισχυρή
ομάδα πίεσης των πολιτών απέναντι σε βουλευτές και κυβερνήσεις, για να τους
ωθήσει να διακηρύξουν επιτέλους την αποτελεσματική εφαρμογή αυτού του
παγκόσμιου φόρου αλληλεγγύης».