Bραδιά για την ποίηση του K. Π. Kαβάφη στο Pότερνταμ

Βραδιά Καβάφη οργανώθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης του Ρότερνταμ (άρχισε
στις 15 Ιουνίου). Σημαντικοί ποιητές απ’ όλο τον κόσμο προσκλήθηκαν
προκειμένου να διαβάσουν ποιήματα του Καβάφη (στα ελληνικά) που αγαπούν ή άλλα
δικά τους, επηρεασμένα από τον Αλεξανδρινό ποιητή. Τη βραδιά εκλήθη να
οργανώσει ο Έλληνας ποιητής – και εκδότης του περιοδικού «Ποίηση» – Χάρης
Βλαβιανός. Στο πλαίσιο δε του Φεστιβάλ, ένας ακόμη Έλληνας ποιητής, ο Γιώργης
Παυλόπουλος εκλήθη να αναγνώσει ποιήματά του.

«Όλα τα ξεδιαλύνει ο χρόνος», είπε μιλώντας στα «NEA» με την ευκαιρία της
εκδήλωσης Καβάφη ο Χάρης Βλαβιανός. «Ο χρόνος που είναι αμείλικτος ακόμη και
με τους πολύ μεγάλους συγγραφείς και ποιητές. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που
γράφουν δεν πρέπει να έχουν την αγωνία τού να γράφουν συνεχώς για να είναι
αναγνωρίσιμοι. Το στοίχημα του κάθε συγγραφέα είναι αν θα μπορέσει να γράψει
ένα μόνο σπουδαίο βιβλίο».

Βέβαια, κατά τον εκδότη της «Ποίησης», σήμερα «οι ποιητές είναι σχεδόν
αόρατοι». Πολλοί θα ισχυρίζονταν ότι «το χάσμα ανάμεσα στον ποιητή και στον
αναγνώστη βαθαίνει» και πως «η ποίηση συρρικνώνεται σ’ ένα κλειστό σύμπαν».
Και ότι «καταντάει μια εξειδικευμένη ενασχόληση μίας σχετικά μικρής και
απομονωμένης “αδελφότητας” αφοσιωμένων ζηλωτών». «Οι ποιητές, βέβαια»,
συνεχίζει ο Χάρης Βλαβιανός, «ως πνευματική κατηγορία, δεν έχουν χάσει ολότελα
το κύρος τους· σαν ιερείς σε μία πόλη αγνωστικιστών, απολαμβάνουν ακόμη μιας
κάποιας υπόληψης. Αλλά σαν αυτόνομοι δημιουργοί είναι σχεδόν αόρατοι».

Και καταλήγει: «Σήμερα η κοινωνία λειτουργεί με νησίδες». Μπαίνουμε σε έναν
νεομεσαίωνα, με ανθρώπους που υπηρετούν τις τέχνες ή τα γράμματα γύρω από
κάποιους πόλους. Κάτι σαν τους μοναχούς των μεσαιωνικών μοναστηριών».

H «Ποίηση», που κυκλοφορεί δέκα χρόνια τώρα μέσω των Εκδόσεων Νεφέλη – σε
λίγες ημέρες κυκλοφορεί το 21ο τεύχος -, είναι πλέον μια σταθερά στα ποιητικά
πράγματα. Το ποιητικό έργο του Χάρη Βλαβιανού – έχει δημοσιεύσει οκτώ
ποιητικές συλλογές (η τελευταία, το «Μετά το τέλος της ομορφιάς», μόλις
κυκλοφόρησε) -, σύμφωνα με τη διατύπωσή του, δεν στοχεύει στην αποτύπωση της
πρωτογενούς εμπειρίας. Τον ενδιαφέρει η «εμπειρία της εμπειρίας», καθώς το
ποίημα είναι για εκείνον αρχιτεκτόνημα. Την κριτική περί «εγκεφαλικής» ποίησης
την αντιπαρέρχεται. «Μερικοί θεωρούν ότι η ποίηση βγαίνει μόνο από την καρδιά.
Και ότι το μυαλό δεν παίζει κανέναν ρόλο. Είναι αυτή η άποψη του συρμού που
θέλει τα πάντα να είναι απλώς ευαισθησία. Από τη μεριά μου θα έλεγα ότι πρέπει
να φοβόμαστε τους ευαίσθητους! Νερώνουν το μελάνι…», λέει.