Aπό τα γκέτο, στις σκηνές

Να φύγει το χιπ χοπ από τη βία των δρόμων και των γκέτο. Να σηκωθεί από τη
ρυθμική χλεύη των ράπερ των γκέτο και να φτάσει στο ευρύ κοινό. Ο χορός του
χιπ χοπ είναι η ανάσα της κίνησης του σώματος. Ο Ρένι Χάρις, αφου επιβίωσε
στους δρόμους, έμαθε μόνος του να χορεύει και βοήθησε στα χορευτικά μερικών
σταρ για τα βιντεοκλίπ τους στο MTV, πήρε τον Σαίξπηρ, τον Ρωμαίο και την
Ιουλιέτα και τους έφερε στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ με το κλασικό χιπ χοπ ύφος
«δείξε τους τι έχεις». Ο Χάρις συνεχίζει και χωρίς σαιξπηρικα δεκανίκια. Το
νέο του έργο «Βλέποντας τη Μέκα» έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη, παίρνοντας τον
δρόμο της αναγνώρισης. Ένας νέος χορογράφος γεννιέται. Οι αφροβραζιλιάνικοι
και αφροκουβανέζικοι ήχοι των κρουστών αγκαλιάζουν τις κινήσεις των χορευτών
που δανείζονται στοιχεία από τις πολεμικές τέχνες του βραζιλιάνικου καποέιρα
και του ιαπωνικού μπούτο. Ο Ρένι Χάρις είναι ο αμαρτωλός της χιπ χοπ
κουλτούρας. Είναι εκείνος που εμπιστεύεται τα μυστικά του στις γυναίκες
χορεύτριες. Τα γκέτο δεν μπορούν να τον αγγίξουν.